Kirkjuritið - 01.06.1962, Blaðsíða 28

Kirkjuritið - 01.06.1962, Blaðsíða 28
266 KIRKJURITIÐ að' enginn vegfarandi gæti lagt þar leið sína án þess að' eiga þess kost að njóta gistivináttu hans. — Þeim manni líktist sr. Lárus næsta mjög á svið'i gestrisninnar. Á Miklabæ voru allir jafn hjartanlega velkomnir. Manngreinarálit var þar aldrei um að' ræða. Þeir gestir, sem lítt þekktu til, voru oft fullir undr- unar yfir móttökunum á Miklabæ og spurðu bæði sjálfa sig og aðra, hvort prestshjónin hefðu aldrei annað að gera en sinna gestum. Sr. Lárus var stórhuga, ódeigur og mikilvirkur, að hverju sem hann gekk. Og bjartsýnn var hann, — máske stundum um of. Þegar hugsjónamál Iians voru annars vegar, þá gat það hent, að mannlegur máttur væri því ekki vaxinn, að leiða hug- sjónina fram til fullnaðar-sigurs. Augljóst merki stórhugar hans er hin mikla ræktun, er hann réðist í á Miklabæ. En þar má einnig sjá, að' stórvirknin var svo mikil, að möguleikar til fullrar nýtingar vora naum- ast fyrir hendi, — m. a. vegna þess, að sr. Lárus gat á engan hátt gefið sig allan að störfum heima fyrir. Þær voru svo marg- ar, vígstöðvarnar, sem liann var knúinn — eða fann sig a. m. k. knúinn til þess að' berjast á. Alls staðar vildi hann vekja nýtt líf. Ekki aðeins á hinum trúarlega vettvangi, heldur einnig í félagsmálum og hvers kon- ar menningar- og framfaramálum, jafnt á hinu andlega og verklega sviði. Hann var ekki að hugsa um eigin hag. Vegna sveitunganna — sóknarfólksins, — þeim til hags og heilla var hildin oftast háð. Troðnar slóðir yfirgaf hann án þess að hika, ef honum virtist önnur leið líklegri til farsælli lykta. Þess vegna var hann stundum misskilinn, — þess vegna einangraðist hann langtum oftar en skyldi, — þess vegna var hann jafnvel dæmdur til að bíða lægra hlut í baráttunni — og horfa á hugsjónina, sem þó var aðeins vakin og nærð af lieitri löngun til þess að koma fram öðrum til góðs, — fölna og liverfa, — og það e. t. v. vegna þess, að þeir, sem ávaxtanna skyldu njóta, þekktu ekki sinn vitjunartíma. En aldrei var þó gefist upp. Einhvers staðar var barátta háð — í einhverri mynd, á meðan dagsskíma var á lofti. „Hann dó á meðan hann kleif fjallið", var einhverju sinni letrað á bautastein brattgengs klettamanns. Þau orð eiga við

x

Kirkjuritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kirkjuritið
https://timarit.is/publication/443

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.