Kirkjuritið - 01.06.1962, Blaðsíða 49

Kirkjuritið - 01.06.1962, Blaðsíða 49
KIKKJURITIÐ 287 Uni miðja vegu milli hihna fyrrnefndu bæja. Ég fór nú þangað og spurðist fyrir en árangurslaust. Þeir voru þar ekki. Ég hugði því að halda heim beina leið. Lausasnjór var nokkur á jörð en færi þó allgott, því að vel var frosið undir. Veðri var þannig varið, að tunglskinslaust var og dimmt í lofti, en þó fjallabjart vel. Þannig hagar til á tílfagili, að túnið liggur út og ofan að ánni. Neðst á túnfætinum stóð hesthús. Þaðan tók ég stefnu beint lieim á bæ minn, sem má heita stutt bæjarleið. Með mér var hundur minn, sérlega vitur og tryggur, sem aldrei skildi vig mig. Ég hélt svo áfram þar til ég kom á svonefndan Vörðu- niel, sem er rétt fyrir sunnan túnið á Mánaskál, aðeins lækur á milli, sem Skriðulækur nefnist. Þar kannaðist ég vel við mig og ætlaði að hlaupa þaðan í einum spretti heim að bænum. Svo fór mér bráðum að þykja langt, því að ekki kom ég heim, en hélt samt áfram, þar til að ég vissi ekki fyrri til en ég var kominn heim að húsi því á TJIfagili, er ég fór síðast frá, og kallað var Hornhús. Mér þótti þetta næsta kynlegt, því ég hafði aldrei áður villzt, og hafði þó oft verið á ferð í dimmu og vondu veðri. Eg skammaðist mín að gera vart við mig á Ulfagili, þóttist ég ekki þurfa þess, því mér fannst ég vera alveg rettur, og lagði því hiklaust á stað heim aftur. Allt gekk vel þar til ég kom á fyrrnefndan Vörðumel og ætlaði að taka strikið beint heim. Þá fór allt á sömu leið og þannig gekk það til í þrígang. En þegar ég er að fara frá Hornhúsinu í þriðja sinn, þá kemur kona mín,1 á móti mér. Var hana, sem von var, farið að lengja eftir mér, því komið var langt fram á vöku. nún var því að smá koma út og grennslast eftir mér og eitt sinn heyrir hún, að hundurinn geltir akaflega fyrir sunnan tunið, en heyrir að hljóðið fjarlægist meir og meir, svo hún afréð að leggja sjálf á stað til að vita hvernig á þessu stæði. A'egar við fundumst var ég eitthvað undarlegur og domm ög anzaði henni litlu. Allt gekk þó vel þar til við komum a Vörðu- melinn. Þá segir hún að nú ætli ég að fara skakkt, en ég vildi ekki slíkt heyra, því mér fannst ég vera á réttri leið. Hún streittist við mig allt hvað hún gat og leiddi mig við hönd sér. ðamt gat ég tekið á mig allmikinn sveig, svo við komumst nokkuð langt upp í brekkur. Þar rákumst við á hrossin; kann- Guðrún Guíiiminu'sdóttir.

x

Kirkjuritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kirkjuritið
https://timarit.is/publication/443

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.