Kirkjuritið - 01.10.1970, Blaðsíða 8

Kirkjuritið - 01.10.1970, Blaðsíða 8
342 KIRKJURITIÐ skömmu síðar. Þá strauk hann og lagðist út. Gekk hann svo í lið með flökkudrengjum og hafðist við niðri við skipakvi. Þar hitti hann gamla konu, sem hafði þekkt móður hans. Hún lét hann njóta móðurinnar og leyfði honum að liggja l byrgi einu að húsabaki og gaf honum leifarnar af mat sínuni. Því næst vistaðist hann hjá karli, sem flutti vörur á upp- skipunarbáti eftir Temsá. Þar átti Jim illa vist. Karlinn barði drenginn fyir engar sakir. Jim langaði til að ganga úr vist- inni, en þorði það ekki fyrir sitt litla líf. Karlinn átti hund, grimman og vargslegan, og sigaði honum oft á Jim sér til skemmtunar. Jim bar ör á öðrum fætinum eftir bundinn. Hann taldi víst, að karlinn myndi siga hundinum á eftir ser, ef hann gerði tilraun til flótta. En einn góðan veðurdag hvarf karlinn á braut en annar kom í staðinn og tók við bátnum, Jim og hundinum. Þessi nýi húsbóndi varaði sig ekki á Jim litla. Einhverju sinni, þegar húsbóndinn og hundurinn voru undir þiljum, lokaði Jim pa inni og hljóp á braut. Hann flakkaði nú til og frá um borgina, lifði við sult og seyru, lenti í höndunum á lögreglunni, konist undan og hóf flakk sitt á ný. Loks varð honum reikað inn i kvöldskóla Barnardo, og þar með var sögunni lokið. Þegar Jim hafði lokið sögu sinni, lögðu Barnardo og hann undir eins af stað út í náttmyrkrið, til þess að leita að heirn- ilislausum drengjum. Barnardo vildi sjá þá með eigin augum- Jim réði förinni. Hann vissi hvar nokkrir drengir höfðust vio að næturlagi og stefndi þangað. Tunglið óð í skýjum og vindurinn næddi ískaldur um hált" nakinn líkama Jim litla. En það beit ekki á hann. Hann var hress og glaður. Hann var nýbúinn að borða. Þeir félagar héldust í hendur. Loks komu þeir í götu, þar sem Gyðingar bjuggu. Þar Í°T Jim inn í garð og að húsabaki, benti upp á þakið á húshjaU1 og sagði: „Hérna eru þeir uppi, herra minn." Svo klifraði Jim upp á þakið í hendings kasti. Barnard0 klöngraðist á eftir og sá 11 drengi liggja þarna undir beru lofti, steinsofandi í liæturnæðingnum. Barnardo rann kalt vatn milli skinns og hörunds. „A ég að vekja þá?" spurði Jim litli.

x

Kirkjuritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kirkjuritið
https://timarit.is/publication/443

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.