Eimreiðin


Eimreiðin - 01.04.1943, Síða 90

Eimreiðin - 01.04.1943, Síða 90
170 DAUÐI HYPPOLYTOSAR EIM HEIDIN’ hann hafði áhuga á nýjungunum, vildi hann ckki loka sig inni i neinum afkima. Þegar André hætti, lét ég lirifningu mína óspart i )jós. Hann virtist glaður yfir lofinu og Ieit til stjúpu sinnar. Ég ba'ð hann að spila meira og settist gegnt honum. Ljósið féll á and- lit hans, sem var stillilegt að vanda, en þar sem tónsmíð hans lýsti svo auðugu ímyndunarafli ásamt þroskaðri hugsun, spurði ég sjálfan mig, hvort skapgerð André vœri ekki einmitt ofin þessum ólíku þáttum djörfung- ar og varfærni. Mig grunaði, að undir hinu fágaða og rólega yfirbragði hans byggi langt um meira skap en hjá þeim, sem fiíka tilfinningum sínum livers- dagslega. Mér fannst ég allt í einu skilja þá togstreitu, sem hlaut að eiga sér stað á milli ráðríkra tilfinninga og hins þrautþjálfaða vits, sem bjó í þessari inniluktu sál. Ég gerði mér til gamans að hugsa mér þessa leynilegu baráttu. Æ, nú veit ég alit of vel, hvernig þeirri baráttu lauk! Charlotte sat nálægt hljóðfær- inu, á niéðan André var að spila. Hún fylgdist nákvæmlega með og hreyfði höfuðið ósjálfrátt eftir hljóðfallinu, svo að auðsætt var, að hún þekkli verkið út í æsar. Ég var svo niðursokkinn í að lriusta, að ég steingleymdi Ivarli Vignet. Undir eins og André hætti að spila, sneri ég mér við. Karl Vignet lá aftur á bak í hægindasfól í hinum enda stofunnar. Hann sagði ekki stakt orð við soninn, en samsinnti hrifningu minni með örlitilli hreyfingu. Augu hans hvörfluðu hikandi í áttina að hljóðfærinu, cn hugurinn var auðsjáanlega langt í burtu. Ég kenndi óljóst til ineðaumkv- unar með þessum manni. Ég gekk til hans, en hann stóð snögglega á fælur og' dró sig í hlé. Ég skildi, að hugur hans var fullur haturs til alls þess, sem ungt er. „Vilt þú nú ekki syngja eitt lagið úr „Negralikneskinu“? spurði André stjúpu sina. „Þetta, sem þér geðjast bezt að, —- þú manst?“ Hann sló einn tón. Charlotte reis á fætur og byrjaði á laginu. Það var ofurlítil tónlistarbrella með léttum og leikandi blæ. Það var vafalaust vandasamt að syngja það. Charlotte lagði sig í liina. A stöku stað var auð- lieyrt, að hún minntist fyrri leið- beininga André, og jiau brostu livort til annars, eins og ákveðnir tónar fælu í sér ánægjulegar endurminningar. Jafnskjótt og fyrstu hljómarn- ir bárust um stofuna, reis Karl Vignet á fætur og lriammaði sér niður við hliðina á mér. Hann yppti öxluni uin leið og hann bvislaði: „Skiljið þér þetta? Ég botna ekkert í þvi.“ Hann þagnaði, en
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116

x

Eimreiðin

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.