Eimreiðin


Eimreiðin - 01.07.1951, Side 101

Eimreiðin - 01.07.1951, Side 101
EIMREIÐIN LULLU 213 Lullu kom, voru tveir synir lians í húsinu. Skozku mjóhund- annr áttu mjög vel við afríkanska náttúru og þarlenda menn. Lrumskógurinn dimmgrár, me3 dökkgrænum litbrigðum, liæfði 'el útliti þeirra. Hér inni í skóginum drap einn þeirra Bavían- Larlapa upp á eigin spýtur, og í rimmunni beit apinn hann í trýnið. Þetta lýtti vangasvip lians, en á búgarðinum þótti aðeins sonu að örinu, því að Bavían-apar eru hættulegir skemmdar- 'argar, og innbornir ménn eru liræddir við þá. Hundamir rnínir voru vel viti bornir. Þeir fundu brátt, hverjir al þjónustufólkinu voru Múliameðstrúar og máttu ekki snerta Lunda. lyrstu árin í Afríku var hjá mér Somalimaður, Ismail að llafni. Starf hans var að bera byssur í veiðiferðum. Ismail var alserlega af gamla skólanum. Slíkir menn eru nú ekki lengur 1 ‘ Hann hafði lært listir sínar af mönnum, sem lögðu stund á veiða stóru villidýrin um aldamótin, en þá var Afríka enn °skaland veiðimannanna. Kynni Ismails af siðmenningunni lieyrðu öll þessum veiðiferð- m.til. Hann talaði veiðimanna-ensku, og þegar hann vildi gera greinarmun á byssunum mínum, kallaði liann aðra „ungu byss- una' °S hina „stóru byssuna“ egar Ismail var kominn aftur til Somalilands, fékk ég eitt 111 bréf frá honum. Það var stílað til „ljónynjunnar“ Blixen ^ yrjaði þannig: „Háæruverða ljónynja!“ l'n SjMa^ Var saunur Múliameðstrúarmaður og liefði aldrei snert Ei V 5 kversu uþæflilegt sem slíkt gat verið fyrir mann í hans stöðu. . ann Serði undantekningu með Dusk og setti sig aldrei á móti H ’ Meg tæki hann með í vagninn, þegar við fórum á veiðar. j^n k 1 hundinn jafnvel sofa lijá sér í tjaldinu. Ismail sagði, fu]] US Jlekktl Eina rétttrúuðu og mundi aldrei snerta þá. Ismail Múl 8S3^* mig Um’ Dusk gæti strax séð, liverjir væru sannir gj^^ame^struarnienn og liverjir skeyttu ekkert um Kóraninn. kjp. . sinui sagði hann við mig: „Ég sé, að Dusk er af sama kyn- °g þú- Hann hlær að fólki“. þessu M^arUlr Hmdu fljótt sérstöðu Lullu á heimilinu. Stórlæti aunur,1 ' '''úidýra hvarf eins og dögg fvrir sólu, þegar hún var f]~ .. 'e8ar- Hún rak þá frá mjólkurtroginu, og á kvöldin llVlll Vv' C ' • pa tra armnum, þar sem þeir voru vanir að liggja
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108
Side 109
Side 110
Side 111
Side 112
Side 113
Side 114
Side 115
Side 116
Side 117
Side 118
Side 119
Side 120
Side 121
Side 122
Side 123
Side 124
Side 125
Side 126
Side 127
Side 128
Side 129
Side 130
Side 131
Side 132
Side 133
Side 134
Side 135
Side 136
Side 137
Side 138
Side 139
Side 140
Side 141
Side 142
Side 143
Side 144

x

Eimreiðin

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.