Eimreiðin


Eimreiðin - 01.09.1961, Blaðsíða 29

Eimreiðin - 01.09.1961, Blaðsíða 29
^ásaga eHir tnb°rgu Lárusdóttur. öllua °g ekki leið ;í lönga, þar tí] Up/ heimilisfólkinu varð kunn- 8!.Ulri það. J** hafði átt barn. ig , Ullnn, sem hún kenndi barn- elótf ðst ekki eiga það. Rakel var sárt f~ Daki dottin. Hún sór og lau lð lagði að hún væri alveg sak- ur a °num öðrum. Þetta var gift- ir>n' i?Ur og miltlls virtur í sveit- har. að var óbærileg smán fyrir og J °S k°nu hans að bjálfi eins han el skyldi bera slíkar sakir á heiij-' ^onan hans hafði ekki á Qrðró ^^ tCkið ef tir að hún heYrði alit lnn- Vinkonur hennar gerðu han'aSem bær gátu til að hugga hvag ?g hughreysta. Þær skildu vel Og l enni leið. Hún grét og grét el, {.*.r letu reiði sína bitna á Rak- um Uðu hana öllum illum nöfn- ing;a°g fögðu, að það væru aum- illu t-,eins °g hún, sem kæmu öllu Um a* ei*ar. Þær sannfærðu hana saku ^aðurinn hennar væri sára irjri US 3Í. hessum áburði og að eng- eSðl trúnað á orð Rakelar. Hún væri ekki einu sinni með fullu viti. Loks lét konan huggast. Hún fyrirvarð sig, sá að engu var lík- ara en vinkonurnar þekktu mann hennar betur en hún sjálf, sem undir niðri hafði grunað hann um hrösun. Hvað hún var þeim þakk- lát fyrir traust þeirra. Hún var því fegin að hafa ekki látið í ljósi neinn eía um tryggð lians. „Ef í hart fer," sögðu þær, „er honum í lófa lagið að hreinsa sig af þessu." Konan spurði með hverju. „Með eiðnum," sögðu þær. „Það er ekkert fyrir saklausan mann að sverja." „Fær hún ekki h'ka að sverja?" spurði konan. „Það væru hreinustu helgispjöll að leyfa Rakel að sverja," sögðu þær. í Ási sat Rakel og grét fögrum tárum. Hún hugsaði sí og æ um barnið. Hana langaði svo mikið til þess að mega hafa það hjá sér, mega gæla við það, mega annast um það, mega hossa því í kjölt- unni og sjá það brosa, mega heyra það hjala og tísta. Það var fjarska fallegt, fannst henni, og hörund þess svo mjúkt, að hún þorði varla að koma við það. Hendur hennar voru svo harðar og skorpnar, að hún gat meitt það. Hún varð þess áskynja, að fólk trúði því ekki, að húsbóndi hennar ætti barnið. Það sagði: „Þú skalt nú ekki hafa hátt um það, Rakel. Hann er mikils virtur maður." Þá benti hún á barnið. „Sjáið
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.