Eimreiðin


Eimreiðin - 01.01.1965, Blaðsíða 43

Eimreiðin - 01.01.1965, Blaðsíða 43
EIMRF.IÐIN 31 þess. Ég gat ekki gleymt söngnum í Álfadal, ekki losað mig undan áhrifum hans. Hann bergmálaði í huga mínum hvar sem ég var stödd. Og mér fannst endilega, að ég yrði að reyna að gefa öðrum hlutdeild í áhrifum hans á mig. En nú er ég víst buin að masa oi mik- ið. Hvað segið þér svo um kvæðið? Er þetta ekki allt saman einhver vitleysa? Ég virti fyrir mér andlit stúlkunnar, án þess að svara. Það var eftit- vænting, jafnvel angist í svipnum. Svo sagði ég hægt og með áherzlu. — Kvæðið yðar er ljómandi fallegt — og ég birti það með ánægju, — ef ég má. Það er undravert hvað mannssálin, jressi óþekkta stærð, sem viti- ingar á öllum öldum hafa verið að berjast við að túlka, getur stund- um opinberað sjálfa sig leiftursnöggt í svipbrigðum, svo að sýn geli inn í innstu fylosni hennar og lesa me<>i vorn innra rnann sem opna bok. Stundum eru þessi svipbrigði aðeins leiftur í auga, reiðihrukka á enni, hörkudrættir um munn — eða þá eitt gleðibros. En áður en varir dregur hulu yfir hina óvæntu opinberun. Hin rótgróna til- hneiging til að fela sinn innra mann fyrir sjónum heimsins segii altur til sín, — og mannssálin grúfir aftur, jafn torráð og dul, sem áður, yfir síuum eigin leyndardómi. Brosið, sem færðist yfir andlit stúlkunnar, glampinn í augunum, Ijominn yfir svipnum, var mælskara en nokkur orð um þá ovæntu gleði, sem Jretta svar mitt hafði veitt jtessu náttúrubarni, sem komið var um langan veg til þess að fá úr því skorið, hvort erfiðasta við- fangsefnið, sem það hafði brotið heilann um, væri ef til vill eftir allt saman aðeins tómur hugarburður. Ég hafði á sömu dagstund séð tvennskonar bros á andlitum tveggja í leit, svo óendanlega ólík hvort öðru. Stúlkan spratt á fætur og hrópaði upp yfir sig. — Ó, ég Jrakka yður innilega fyrir! Þér getið ekki ímyndað yður hvað mér þykir vænt um að heyra þetta! Mér fannst nefnilega alltaf, að ég yrði að koma einhverju af jressu til skila, sem ég hef verið að koma á blað, — því eiginlega ætti ég það ekki sjálf, heldur huldan mín heima, — ja, ég veit ekki hvort þér skiljið mig-----. Ásdís var nú aftur orðin alvarleg í bragði, settist á ný við borðið, — og auðséð var, að nú var hún farin að velta einhverju enn öðru fyrir sér, sem olli lienni óróa og hana langaði til að spyrja um. Loks stundi hún upp: — Já, svo er joað náttúrlega greiðslan, er hún ekki nokkuð há?
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.