Búnaðarrit - 01.01.1919, Qupperneq 102

92
BUNAÐAKRIT
gerði öndvegistíð, er stóð til ársloka. Fje var slept fram til dala
og lá úti fram að jólum.
A Vestfjörðum hófst haustveðrátta fyrir alvöru um miðjan
september með norðan frosthretum. Hjelst sú tíð til miðs nóv-
cmber. Var í surnuni sveitum orðið haglaust af snjóþyngslum og
áfreðum litlu eftir veturnætur. Eftir miðjan uóvember bat.naði
tíðin og var hin besta til ársloka.
í Eyjafirði gerði ódærna rigningu 6. og 7. október; láku þá
öll hús önnur en járnvarin; skemdust þá hey viða, einkum í
hlöðum. Eftir að þessa stórrigningu stytti upp, gerði ágætistíð
til áramóta. Lá fje úti á sumum dalajörðum fram á jólaföstu.
A Austurlandi var haustið hryðjusamt; óhemju úrfelli ineð
kötlum, einkum á Ut.-Hjeraði; skomdist viða hoy í hlöðum. Um
miðjan nóvember brá til batnaðar. Þá gorði þíðu og hjelst góð
tið til ársloka. Fje og hestar gengu úti og jafnvel lömb sum-
staðar gjafarlaust fram um nýár.
í Skaftafellssýslum snjóaði svo síðari hluta scptember, að hag-
lauBt varð á afrjettum og í fjöllum marga daga; sumstaðar varð
ekki slegið fyrir snjó og gaddi. Vetur mátti heita géður til
ársloka.
Hoyfong.
A öllu Suðuriandi almonnur grasbrestur, nema á áveituengjum,
en heyskapartiðin hagstæð og nýting á heyjum góð. Sláttur
byrjaði almont um 20. júlí. Tún voru mjög kalin, og ekki siður
þau, er voru í bestri rækt. Fjekst ekki af þeim nerna */«—s/»,
samanborið við meðalár, og voru þó túnin viðast slegin mjög
seint. ValllendÍBengjar urðu viðast ekki ijábornar. Aðai-heyskapur
margra var í fióðum eg beitarsoýrum, sem aldrei hafa verið
slegnar fyr, svo menn viti. Flóðvoitur spruttu í góðu meðallagi.
Úr Dölum og Vestfjörðum sömu frjettir af heyskapnum som
af Suðurlandi, nema hvað grasbresturinn var enn þá meiri fyrir
vestan. Túnin viða ekki slegin öl), og sumstaðar ekki borinn
ljár í þau, svo voru þau kalin og graslaus. Eyjar brugðust viða
algerlega. Af 400 liesta töðuvelli i Vignr var allur hoyskapurinn
30 arfasátur.
Sami grasbresturinn fyrirnorðan; einna bestar frjettir úr Eyja-
firði. Þó var grasspretta þar ineð langrýrasta móti. Tún, móar
og annað harðvolli stórkalið; gátu aldrei talist sæmilegir hagar
fyrir kýr. Á nokkrum kostajörðum í miðjum firðinum mun hey-