Dvöl - 01.01.1946, Qupperneq 24

22
DVÖL
Dagur var kominn, þegar ég
vaknaði, himinninn var fullur af
sólskini, sem dagurinn hafði látið
þar. Ég flýtti mér í fötin, borgaði
reikning minn og skundaði á bif-
reiðastöðina. Eftir tvo tíma var ég
kominn heim. —
Mitt fyrsta verk heima, — æ, ég
leysti seglgarnið utan af eldspýtna-
stokknum, reif bréfið í burtu og
ýtti skúffunni út.
„Hvað er þetta!“ hrópaði ég.
Skúffan var full af einhverju blá-
hvítu dúnkenndu efni, en þar var
enga pöddu að sjá. Ég greip band-
prjón, stakk. öðrum enda hans
varlega inn undir hinn ókennilega
dún og lyfti honum upp. Þá sá ég
hvers kyns var: Það var ekki leng-
ur heil brú í skúffunni. Paddan var
búin að tæja hana upp til agna og
breiða tásuna yfir sig. Hún lá
steindauð undir tásunni sinni og
sneri bleikrauðum, andstyggilegum
kviðnum upp í loftið. —
Nú haldið þið kannske, að sagan
sé á enda og ég hafi fleygt hræinu
út á haug, þangað sem flugurnar
léku sér og jötunuxinn fitnaði í
sólskininu og svaf. — Nei, þessi
saga er svo löng, — svo endalaust
— endalaust löng. Ég hljóp fram
í eldhús, sótti mola af brauði og
vætti hann í sykruðu vatni, því
ég ætlaði að reyna að lífga pödd-
una á ný. — Allan daginn lá hún
ofan á brauðmolanum í glugga-
kistunni hjá mér, en ég gat ekki
lífgað hana framar, hún var dauð
— dauð, og um kvöldið keypti ég
mér spíritus á glas og stakk henni
þar ofan í, svo líkami hennar mætti
haldast óskemmdur, þangað til ég
uppgötvaði hennar sanna, vísinda-
lega nafn. Fyrr eða seinna skyldi
það takast, svo ég gæti aftur snúið
mér að skáldskapnum og þjónað
honum einum. — Það tókst ekki
þetta sumar og ekki um haustið,
og allur veturinn leið án þess mér
tækist það. Ég var oft í borginni
og hitti vísindamenn, og sýndi
þeim skepnuna, en þeim bar ekki
saman um nafnið, aftur á móti
sögðu heildsalar, að ég mundi geta
fengið það keypt í Ameríku, af því
þar fengist allt.
Og nú var ég kominn til Amer-
íku, þangað sem hún er fædd og
upp alin, og vitanlega hef ég hald-
ið rannsóknum mínum áfram hér.
— Ég er að vísu enn ekki búinn að
uppgötva nafn hennar svo óyggj -
andi megi telj ast, en við rannsókn-
ir mínar á því viðfangsefni hef ég
tileinkað mér margt annað merki-
legt, sem ætti að geta orðið þjóð
minni til meiri nytsemdar en til
dæmis skáldsögur og kvæði. — Ég
er nefnilega að heita má alveg
hættur að brjóta heilann um þessa
svonefndu orðsins list, en sekk mér
þess í stað dýpra og dýpra ofan í
raunhæf vísindi okkar tíma. Og
okkar tímar eru fyrst og fremst
amerískir tímar, og vísindin þess