Dvöl - 01.01.1946, Síða 36

34
DVÖL
Kári Tryggvason:
Ferð til Krísuvíkur
( verölaunagrein )
I.
Ég vaknaði skyndilega af værum
svefni.
Gríðarstór herbíll rembdist fram
hjá glugganum mínum, með svo
miklum hávaða, að allt lék á reiði-
skjálfi. Þetta var heppileg tilviljun,
klukkan var nefnilega orðin sex,
en klukkan sjö átti ég að vera
kominn ofan á Lækjartorg til móts
við kunningja mína í Náttúru-
fræðifélaginu. Þaðan ætluðum við
í skemmtiferð til Krísuvíkur.
Ég klæddi mig í skyndi og hrað-
aði mér fram í eldhús. Þar var hún
tengdamóöir mín að velgja á könn-
unni, og kaffi-ilminn lagði á móti
mér. Það var ekki ónotalegt að
setjast þarna hjá blessaðri gömlu
konunni og sötra morgunkaffið,
sem veitt var af stakri rausn og
prýði.
Mágur minn kom nú líka á fæt-
ur. Bauð hann mér að „skjóta
mér“ ofan á Torg í bílnum sínum,
og þáði ég það með þökkum.
Þetta var hlýr og yndislegur
júnímorgunn, og þá er Reykjavík
alltaf fögur, þrátt fyrir alla báru-
járnsbrakkana. Og nú var hugur-
inn aðeins móttækilegur fyrir hið
fagra. Þess vegna fannst mér ég
vera í sjöunda himni meðan taíll-
inn þaut um næstum mannlausar
göturnar.
Á tilteknu götuhorni, stóð geysi-
mikill langferðabíll, fast við gang-
stéttina. Hjá honum var hópur af
„sportklæddu“ fólki, og yfir þenn-
an myndarlega hóp gnæfði tröll-
vaxinn maður, rauður á hár og
hermannlegur.
Veifaði hann skjali miklu í
hendi sér, líkt og Sankti-Pétur við
Himins-hlið. Þó var sá skilsmunur
þar á, að Pétur er strangur og gerir
snöggan mun á ranglátum og rétt-
látum, en dr. Finnur var mildin
sjálf. Veitti hann öllum húsrúm í
bílnum góða, jafnvel háttvirtum
meðlimum „Náttúrulækningafé-
Iagsins“, sem fyrir misskilning ætl-
uðu að slást með í förina.
Innan skamms var bíllinn troð-
fullur og nú var haldið af stað.
Fyrst var stefnt suöur í Fossvog
og þaðan sem leið liggur um Kópa-
vog til Hafnarfjarðar.
En áður en við ókum inn í bæ-
inn, sáum við mann einn, harla
snarlegan. Stóð hann við kletta-
brún og klauf bergið með hamri
sínum. Maður þessi var Guðmund-
ur Kjartansson, jarðfræðingur. —