Kylfingur - 01.05.2004, Blaðsíða 63

Stjóm GR 1959-1960:
Taliðjrá vinstrí: Sigurjón
Hallbjömsson, Jón Thor-
lacius, Ólafur Agúst Ólafs-
son, Helgi H. Eiríksson,
Guðlaugur Guðjónsson,
Jóhann Eyjólfsson og
Guðmundur Halldórsson.
mannaeyjum á Dakota vél sem var tóm.
Hann gerði sér lítið fyrir og steypti vélinni
niður að okkur. Þú getur rétt ímyndað þér
hvemig það er að sjá þetta ferlíki stefna
beint á okkur. Allir sem einn á vellinum
hentu frá sér golfkylfum, pokum og kerr-
um og reyndu að komast í skjól. Þorsteinn
reif síðan vélina upp og lenti eins og ekk-
ert hefði í skorist. Ekki vom allir hrifnir af
þessu uppátæki og fékk Þorsteinn skömm
í hattinn, var „grándaður“ eins og það
heitir á flugmáli. Ég var á vellinum og
gleymi þessu aldrei.
Annars er Þorsteinn einn eftirminnileg-
asti maður sem ég hef kynnst. Hann var
mjög áberandi hvar sem hann lét sjá sig,
og áttum við saman margar skemmtilegar
stundir á golfvellinum. Við spiluðum aft-
ur eftir að hann var hættur að fljúga í út-
löndum og kominn heim. í lokin var hann
orðinn orðinn fársjúkur en lét sjúkdóminn
ekki aftra sér að koma og spila golf.
Ohætt er að segja um Þorstein að hann
hafi spilað golf fram í rauðan dauðann.
Fyrst ég er farinn að segja frá Þorsteini þá
verð ég að láta það fljóta með að þegar
hans naut við þá var hægt að fá bjór í golf-
skálanum."
Eftirminnileg landsliðsferð
Olafur verður Islandsmeistari 1954 og
1956 og er valinn þremur árum síðar í
fyrsta landslið Islands:
„Það verður nú að segjast eins og er að
breiddin í golfinu var ekki nándar eins
mikil eins og hún er í dag. Það var þröng-
ur hópur sem keppti um titlana. Gísli
bróðir, sem ég tel að hafi verið með
fallegustu golfsveilflu sem hér hefur sést,
var hættur keppni og lét mér eftir að verja
heiður fjölskyldunnar. Faðir minn var enn
á kafi í málefnum Golfkiúbbs Reykjavrk-
ur, var meðal annars formaður 1949-1954
og hélt áfram að vinna að málefnum
klúbbsins fram í andlátið. Ég var mjög
mikið í golfinu á þessum árum, eins og ég
er raunar enn þann dag í dag og tók mik-
inn þátt í mótum. Það var til dæmis mjög
skemmtileg keppni á milli Golfklúbbs
Vestmannaeyja og Golfklúbbs Reykjavík-
ur á árum áður, keppni sem ávallt var beð-
ið eftir með eftirvæntingu. Það var auk
þess alltaf mikil og góð stemning í Meist-
aramótum klúbbsins og á Landsmótum.
Ekki var mikið um að landslið væri val-
ið enda enginn til að keppa við. Það kom
að því að valið var landslið til að keppa í
Heimsmeistarkeppni áhugamanana sem
fór fram á St. Andrews vellinum í
Skotlandi. Upphafsmaður þessarar kepp-
ni var Dwight Eisenhower, forseti Banda-
ríkjanna, sem var mikill áhugamaður um
golf. Fékk hann golfsambönd Evrópu og
Ameríku til að taka höndum saman og
gera þessa keppni að veruleika. Átti að
keppa um verðlaunagrip sem nefndur var
The Eisenhower Throphy. Ég var valinn í
landsliðið ásamt Sveini Ársælssyni, Vest-
mannaeyjum, Hermanni Ingimarssyni,
Akureyri og Magnúsi Guðmundssyni,
Akureyri, frábærum kylfingi, sem um
nokkurra ára skeið var yfirburðamaður á
íslandi í golfi. Allir höfðum við orðið ís-
landsmeistarar.
Svo mikið lagði Eisenhover forseti upp
úr keppni þessari að hann fékk sjálfan
Bobby Jones til að vera fyrirliði banda-
ríska liðsins. Var Jones kominn í hjólastól
en lét það ekki aftra sér í að koma á St.
Andrews. Við áttum að sjálfsögðu ekki
mikla möguleika í mótinu enda lítt reynd-
ir á erlendri grundu og veður var slæmt.
Ég átti þó mitt augnablik síðasta keppnis-
daginn. Þegar mótið er haldið þá er ný-
lega farið að sjónvarpa frá golfmótum og
sjónvarpið var komið á 18. flötina þegar
ég geng upp að henni ásamt meðspilurum
mínum. Ég hafði farið frekar snemma út
enda ekki í fremstu röð eftir fyrstu dag-
ana. Á flötinni er boltinn langt frá hol-
unni. Ég gerði mér lítið fyrir og púttaði
boltanum ofan í holuna fyrir framan
hundruð áhorfanda og sjónvarpið. Þetta
var síðar mælt og reyndist vera 28 metra
pútt. Ég hafði aldrei kynnst því að taka
við fagnaðarlátum og var í miklum vand-
ræðum með mig, vissi ekkert hvað ég átti
að gera og ákvað um síðir að taka ofan og
veifa til mannfjöldans.
Fagnaðarlætinn voru það mikil að
Magnús sem enn var úti á velli, enda með
betra skor en ég, sagði mér síðar að hann
hefði verið að pútta þegar fagnaðarlætin
bmtust út. Þegar hann spurði um fagnað-
arlætin fékk hann að vita að einn kepp-
andinn hafi átt ævintýralegt pútt á 18. flöt.
Hann vissi að sjálfsögðu ekki að það
hafði verið ég sem truflaði hann í púttinu.
í lokin var svo haldin veisla fyrir alla
keppendur, þar sem fyrir framan hvem og
einn var uppmnaleg teikning af St. And-
rews vellinum í ramma. Ég fór með minn
ramma til Bobby Jones og bað hana að
árita hann, sem og hann gerði. Slfk ferð
sem þessi er eitthvað sem aldrei gleymist
og er alltaf til í minningunni."
Montinn af Grafarholtinu
Það kom að því að yfirgefa þurfti
Öskjuhlíðina ogflytja í Grafarholtið:
„Þegar kemur að fyrstu Grafarholtsár-
unum þá er sú persóna sem mér er einna
minnisstæðust, heiðursfélagi GR, Ragn-
KYLFlNGUIt 61