Frjáls verslun - 01.03.2004, Side 30

VIÐTAL BÆRING OLAFSSON
Með verksmiðjustjóranum í Moskvu.
erum með þijá starfsmenn sem sjá um skriffinnskuna og
viðskipti við kerfið, fá leyfi og slíkt. Það getur tekið marga
mánuði, t.d. ef maður ætlar að fá atvinnuleyfi fyrir erlenda
starfsmenn. 8-9% atvinnuleysi er í landinu og rússnesk stjórn-
völd telja að það sé menntun fyrir hendi. Þetta hefur valdið
okkur mestum erfiðleikum, t.d. þegar við höfum þurft að
setja upp nýja framleiðslulínu. Við vorum einu sinni of seinir
til að fá atvinnulejÆ fyrir tæknimenn sem ætluðu að setja upp
nýjan vélbúnað fyrir okkur á fimm dögum og komu þeir sem
ferðamenn til landsins. Verkalýðsfélagið uppgötvaði þetta og
það tók mig 48 tíma að leysa þessa menn úr fangelsi.“
- Er mikið um mútur, spillingu í Moskvu?
Já, töluvert, t.d. í samkeppninni. Við borgum stundum fyrir
einkasölu á kók á veitingastöðum í 3-4 ár og þurfum þá að
gæta þess að hafa alla samninga löglega. Þó að lögffæðingar
séu búnir að fara yfir þetta þá finnur maður stundum ýmsa
veikleika, t.d. ólöglegt fyrirtæki á bak við löglegt fyrirtæki.
Við þurfum að fara vel yfir skráningar á öllum fyrirtækjum og
kanna hvort einhveijar eignir séu á bak við þau. Það hefur
komið nokkrum sinnum fyrir að við höfum látið peninga af
hendi og svo hafa viðkomandi fyrirtæki horfið. Eða þá að
stjórnendur þeirra hafi líka tekið við peningum af
samkeppnisaðilanum. Eg er með hóp lögfræðinga í þessum
málum en það hefur gengið upp og ofan. Maður verður að
gæta þess vel að vera með sem mest staðgreitt og fara vel yfir
alla samninga," segir Bæring.
Bissness fjallar um fólk Dvölin í ijarlægum löndum hefur
gefið honum mikið, sérstaklega í Indlandi og Rúmeníu sem
honum þykir hafa verið góður skóli fyrir starfið í Rússlandi.
Hann segist hafa lært mikið af mistökum sínum í lífinu. Sem
Islendingur og Evrópubúi hafi verið auðvelt að flytja til
Bandaríkjanna, menningin sé svo svipuð, en það hafi verið
mikil reynsla að fara til Indlands, það hafi verið svo gjörsam-
lega ólíkt öllu öðru sem hann hafi reynt áður. „Eg hef lært
gífurlega mikið og þróast persónulega. Öll þessi verkefni hafa
valdið mikilli ánægju. Það er hver dagur skemmtilegur," segir
hann og telur við nánari umhugsun að fólkið í þessum
löndum sé sér eftirminnilegast. ,Að sjá muninn á fólkinu, sem
ég kaus með mér sem yfirstjórnendur, frá fyrsta starfsdegi og
þeim síðasta þegar ég fór út aftur. Það hefur alltaf gefið mér
mestu ánægjuna í lífinu að sjá það sem ég hef skilið eftir. A
endanum íjallar bissness bara um fólk. Það er ekkert öðru-
vísi. Fólkið skiptir öllu máli, hvernig starfsmenn þjálfast og
þróast, hvers konar viðhorf og hegðun er í fyrirtækinu.
Starfsmennirnir hafa kannski ákveðin viðhorf þegar nýr
stjórnandi kemur og svo eru viðhorfin allt önnur þegar
stjórnandinn fer.“
Bæring segist hafa orðið fyrir miklu kúltúrsjokki þegar
hann kom fyrst til Indlands og fyrstu sex mánuðirnir hafi
verið gífurlega erfiðir. „Maður getur ekki horfið inn í hópinn.
Það sést á 100 metra færi að maður er útlendingur. Það er því
erfitt að laga sig að aðstæðum auk þess sem aðstæðurnar eru
svo mismunandi. Eg var t.d. að vinna með fimm fylki, Tamil
Na, Andhra Pradesh, Karnataka, Kerala og Maharastra og
allt mjög ólíkt, tungumál, matur, siðir. Það var mjög ánægju-
legt að uppgötva það einn góðar veðurdag að það er auð-
veldara að breyta sjálfum sér en milljörðum manna. Um leið
og maður hefur uppgötvað að það eru ákveðnir hlutir sem
maður getur breytt og öðrum hreinlega ekki þá hættir maður
að vera pirraður og láta hlutina fyrir í taugarnar á sér. Maður
lætur það bara fara inn um annað eyrað og út um hitt og
verður bara „cool about it“. Maður getur ekki unnið í alþjóð-
legu umhverfi nema vera sveigjanlegur, þolinmóður, seigur
og harður.“[H
30