Vera - 01.02.2004, Side 21

vændiskvenna og fara nokkuð reglu-
lega. Viðmælendur minir voru á milli
29 og 69 ára aldurs og um helmingur
i þeirra var giftur eða í sambúð. Þó
kúnnarnir séu nokkuð flölbreyttur
hópur þá er margt líkt í þeim ástæð-
um sem þeir gefa upp fyrir því að fara
til vændiskvenna. Hinir yngri sem eru
í sambúð segja gjarnan að þeir fái
ekki „allt" hjá konunni sinni og einn
sagði t.a.m.:
„Ég var búinn að hugsa um þetta í
mörg ár og fannst þetta spennandi.
Eg var ekki fyllilega áncegður tneð
kynlíf mitt af því að konan var ekki
tilbúin að gera allt. Svo gafst tœki-
færið þegar ég var að vinna í öðrutn
bæ og þá prófaði ég.“ Annar sagði:
„Mig langaði til þess að prófa hluti
sem ég hafði aldrei prófað áður með
konu. Ég gat aldrei gert þessa hluti
með kottutmi minni og það er ástæð-
an fyrir því að ég byrjaði að fara.“
Þessi hópur er líka með strangari
útlitskröfur og það virðist mikilvæg-
ara hjá þessum einstaklingum að
prófa margar vændiskonur, prófa
> eitthvað nýtt. Einn sagði til að mynda
að hann hefði þörf fyrir að fá kynferð-
islegum hugarórum sínum fullnægt
og bætti svo við: „Stundum leita ég
að ákveðnum týpum, þú veist. Mig
lattgar kannski í eitta ttteð stór brjóst
og þá fiitn ég hana.“ Annar sagðist
aldrei fara til sömu vændiskonunnar
nema hún væri stórkostleg eins og
hann komst að orði og bætti svo við:
»Stundum er ég að leita eftir uttgri
stelpu sem á þá að vera ung, sexý og
líta vel út ett stundum þarf það bara
að vera í nœsta ttágrenni og þá prófa
ég eitthvað anttað
Af auglýsingum vændiskvenna og
viðtölum við þær má sjá svipaða til-
hneigingu. I einu viðtalinu sagði ein
sem var (fylgdarþjónustu að markað-
urinn hefði vaxið nokkuð síðustu árin
og bætti svo við: „Fyrir okkur snýst
þetta utn að fá nýtt blóð - kútmarnir
l vilja alltaf prófa eitthvað nýtt og að
hafa ttýjar stelpur er því mikilvægt í
þessum bransa." (Moustgaard og
Brun 2001: 29). Seinna í sama viðtali
bætti hún því við að þetta væri
ástæðan fyrir því að svo margar kon-
ur af erlendum uppruna stunduðu
vændi í Danmörku.
Þeir eldri sem eru í sambúð eiga
sér sambærilegar skýringar og þeir
yngri sem eru í sambúð. Þeir segja
nefnilega sumir að þeir fái ekki „nóg"
hjá konunni sinni. Það er í sjálfu sér
afstætt hvernig „nóg" skilgreinist hjá
þessum einstaklingum og hið sama
gildir um vændiskúnnana sem segj-
ast ekki fá „allt". Með öðrum orðum
þá eru skilgreiningarnar breytilegar á
milli einstaklinga. Eldri sambúðarkarl-
arnir eru þó ólíkir hinum yngri þar
sem tilfinningaleg nærvera eða inni-
leiki er mikilvægari þáttur heldur en
hjá þeim yngri. Hið sama gildir um þá
marga sem ekki eru í sambandi. Ýms-
ir einstaklingar úr þessum tveimur
hópum segjast vera einmana og hafi
því meiri þörf fyrir nánd og segjast
fara til vændiskvenna af þeim ástæð-
um. Þá segja ýmsir þeirra sem ekki
eru í sambúð að þeir fari einmitt af
því að þeir eru ekki í sambúð og
stundi ekki reglulegt kynlíf. Einn lýsti
því til dæmis fyrir mér að hann hefði
aldrei stundað kynlíf nema með
vændiskonu þar sem hann gæti ekki
náð sér í konu. Seinna í viðtalinu
bætti hann við, þegar ég spurði hann
hvort hann myndi hætta að fara til
vændiskvenna ef hann væri í sam-
búð: „Já, það held ég. Mér líður í
sjálftt sér ekki vel ttteð þetta eitts og
þetta er. Með það að stutida kynlíf á
þennatt hátt. “
Annar lýsti því fyrir mér að hann
hefði byrjað að fara til vændiskvenna
þegar hann var um tvítugt vegna
þess að hann átti ekki neina kærustu.
Hann hætti að fara til vændiskvenna
á meðan hann var í sambúð en byrj-
aði á ný þegar henni lauk. Viðmæl-
endur mínir hafa gefið upp fleiri
ástæður og sumir segja að þeim líði
illa á einhvern hátt eða fari til þess að
losa um spennu og einn sagði að
hann færi þar sem hann hefði þörf
fyrir að fá gott tott annað slagið.
Langflestir viðmælendur mínir eiga
sér þó einhverja sögu um hvers
vegna þeir heimsækja vændiskonur
eða einhverja góða ástæðu sem
studd er af karlmennskuhugmynd-
inni um að karlar þurfi almennt mikið
kynlíf. Sagan getur verið í formi þess
að þeir eigi við erfiðleika að stríða, að
þeir fái ekki „allt" eða „nóg" eða fái
ekki neitt. Með slíkri sögu réttlæta
þeir heimsóknir sínar og vændi um
leið. Á sama hátt „normalisera" þeir
sjálfa sig og um leið vændi. Með öðr-
um orðum: „Boys will be boys."
Viljum við búa í samfélagi þar
sem kaup/sala líkama er sjálf-
sagður hlutur?
Út frá rannsókn minni og með sam-
anburði við aðrar rannsóknir á svið-
inu tel ég að því viðurkenndara sem
vændi er þeim mun meira verði það.
Einnig tel ég að vændi verði algeng-
ara því sterkari eða viðteknari sem
hugmyndin um hina miklu kynlífs-
þörf karla er. Hér í Danmörku eru
flestir sammála um að vændi hafi
aukist talsvert síðustu tíu árin og nú
má finna vændi út um allt land, ólíkt
því sem áður var. Einnig hefur inn-
flutningur á konum til að stunda
vændi margfaldast á þessum tíu
árum og nýjustu tölur segja að fjöldi
erlendra kvenna sem stunda vændi í
Danmörku hafi tífaldast á aðeins tíu
árum (Kongstad 2002). Flestar þeirra
koma frá A-Evrópu og Asíu. Ekki virð-
ast nógu margar danskar konur vera
tilbúnar til þess að stunda vændi og
því hefur verið gripið til þess ráðs að
flytja erlendar konur inn til að svara
eftirspurninni. Á sama tíma og þetta
er að gerast í Danmörku eru flestir
sammála um að vændi hafi minnkað í
Svíþjóð og um leið mansal til Svíþjóð-
ar. Grundvallarspurningin hlýtur að
snúast um hvort við viljum búa í sam-
félagi þar sem vændi er talið sjálf-
sagður hlutur. Viljum við búa í samfé-
lagi þar sem við teljum sjálfsagt að
fara með persónur eins og hluti og
kaupa og selja eftir því sem okkur
þóknast?
ListiyfirheimildirGíslaeruá www.vera.is
EKKI VIRÐAST NÓGU MARGAR DANSKAR KONUR VERA TILBÚNAR TIL
ÞESS AD STUNDA VÆNDI OG ÞVÍ HEFUR VERIÐ GRIPIÐ TIL ÞESS RÁÐS
AÐ FLYTJA ERLENDAR KONUR INN TIL AÐ SVARA EFTIRSPURNINNI
vera / 1. tbl. / 2004 / 21