Heimilisritið - 01.05.1947, Síða 13

Smásaga eftir HANNES SIGFÚSSON
Athyglisverð fljótaskriftarbotnun
ástarævintýris
ÞAÐ ER ekki svo ýkjalangt síð-
an — eitt ár, eða nákvæmlega ell-
efu mánuðir — að ég varð vitni að
athyglisverði-i fljótaskriftarbotnun
ástarævintýris (eða draugasögu),
sem hafði haldið áfram að gerast
í tuttugu ár. Og þar sem mér finn-
ast atburðirnir athvglisverðir, þá
skrifa ég þá niður á pappírsörk og
sendi til einhvers tímaritsins, hvar
þú færð tækifæri til að lesa þá inn-
an skamms — vdna ég:
Ég var nýkominn heim til ís-
lands eftir langa námsdvöl í Dan-
mörku, og þar sem ég hafði verið
svo heppinn að festa klærnar í vel-
launaða framtíðaratvinnu jafn-
skjótt og ég steig á land, fannst
mér ég haia efni á því að gera mér
glaða daga og lifa ríkmannlega
andstætt venju. Og ég sólundaði
tveim vikum í Skíðaskálanum í
Hveradölum.
En ég var óheppinn með veðrið.
Þetta var í marzbyrjun, svo það
kemur varla neinum grænlenzkt
fyrir, þótt það hafi verið storma-
samt og bjdjótt þarna uppi á heið-
inni. Ég hafði ekki haft aðstöðu
til að iðka skíðaíþróttina árum
saman, og ég iðraðist þess dálítið,
að ég var hingað kominn meðal
ókunnugra, án þess að geta not-
fært mér skíðabrekkurnar.
Það voru fáir gestir í Skíðaskál-
anum um þessar mundir: fjórar
manneskjur auk mín: tvær full-
orðnar konur og tveir miðaldra
menn. Ég er ungur, og í fvrstu
langaði mig ekki til að stofna -til
kunningsskapar við nokkurt þeirra,
einkum þar eð þau virtust ekki
lrírða um andlegt samn'eyti hvert
við annað eða mig. Þau sátu hvert
í sínu horni og flettu blöðum og
bókum án þess að yrðast á, og
veðrið bannaði okkur skíðabrekk-
urnar.
Nú er kannski nauðsynlegt að
eyða nokkrum orðum á iitlit gest-
anna, áður en ég held lengra með
söguna.
Hái, gildvaxni maðurinn með
hornspangagleraugun og svefn-
gengilsfésið var rithöfundur á fimm-
tugsaldri. (Ég hef reyndar lesið
HEIMILISRITIÐ
7