Alþýðuhelgin - 24.12.1949, Blaðsíða 12

10
JÓLAHELGIN
Smásaga eftir Vilhjálm S. Vilhjálmsson.
Láfii! drengur
Vilhj. S. Villijálmsson cr m'i að Ijoka við hinn mikla sagnabálk sinn
um upphaf og þróun félagsmála, og þá fyrst og fremst alþýðulircyfingar-
iiinar á fyrstu þrcmur áratugum þessaiar aldar. Kemur fjórða og síðasta
bindi skáldsagnaflokksins út scint á næsta ári. — Á komandi vori kcmur
út fyrsta smásagnasafn þcssa mikilvirka höfundar. Smásagnasafnið hcfur
ckki hlotið nafn, cn í því cru tíu sögur. Ein þeirra, „Lítill drerigur“ birtist
liér.
MÉR ER ORÐIÐ KALT, en ég
ætla ekki að fara heim, ég ætla ekki
að fara heim.
Ég fór að heiman eftir matinn í
dag og vissi eiginlega ekkert hvert
ég ætlaði að fara, en ég gekk og gekk
lengi og var alltaf að hugsa um það.
Og svo, þegar ég var orðinn þreytt-
ur, fór ég hingað og settist á bakk-
ann og horfði á svanina — og þá
hætti ég svolitla stund að hugsa um
það, en horfði bara á svanina, þar
scm þeir voru að synda og stundum
köfuðu þeir svolítið, og það var
gaman að sjá stélin á þeim hristast
og titra svo skrítilega.
Mér varð fyrst kalt á hnjánum,
því að ég er bara í stuttum sokkum
og gúmmstígvélum utanyfir, og
hnén eru ber og mér er svo kalt á
þeim. Mér varð líka kalt á brjóstinu
af því að ég fór ekki í frakkann
minn, heldur bara í peysuna, en ég
er með húíuna mína, ég vissi ekkert
að ég væri með hana fyrr en mér
íór að kólna, ég vissi það ekki af því
að ég var eitthvað svo leiður, þegar
ég lór að heiman og vissi ekkert
hvert ég ætlaði, ég vissi bara, að ég
ætlaði eitthvað og koma ekki aftur
licim af því allt er svona.
Ég veit ekkert hvað klukkan er,
en það er farið að skyggja, og svo
er farið svo mikið að kólna, enda
va^r svolítill snjór í morgun, þegar
ég fór á fætur, en snjórinn fór allur
strax, því að það var svo mikið sól-
skin, cn nú er sandurinn hérna við
bakkann orðinn harður og líka grár
og sums staðar glitrar á hann eins
og það séu ísperlur, voðalega skrítn-
ar perlur.
Það er alltaf að koma fólk og
ganga hérna fram hjá, og svo geng-
ur fólk eftir gangstéttinni, það er að
koma úr Austurbænum og fara vest-
ur í bæ, og það er að koma úr Vest-
urbænum og far austur í bæ. Það fer
svo oft þessa leið. En það staðnæm-
ist ekki hérna, og það leggst ekki í
grasið eins og í sumar, en þá fórum
við pabbi hingað stundum ó sunnu-
dögum og vorum hérna svolitla
stund, þá lágum við líka í grasinu
þarna fyrir ofan og stundum fórum
við líka þangað, sem trén eru, og lág-
urn þar og einu sinni Idæddi hann
sig úr sokkunum og líka úr jakkan-
um, og svo hljóp ég og steypti mér
kollhnís eins og hann sagði, hann
sagði, að hann hefði leikið sér svo-
leiðis, þegar hann var lítill heima í
sveitinni sinni. Mér þótti bara gam-
an að því, og hann lét mig standa á
höndunum. Ég átti fyrst erfitt með
að gera það, en svo lærði ég að gera
það, og ég get það vel.
Hvár ætli hann pabbi minn sé?
Svanirnir eru farnir, þeir eru
komnir þarna inn í sefið, þeir eins
og kúra sig hver í annan. Þeim þýkir
víst voðalega vænt hverjum um
annan. Þeir eru hvítir, og ég hugsa,
að þeir séu mjúkir, ég sá það þegar
golan kom í fiðrið og það ýfðist svo
skrítilega. Það er alveg mjallahvítt.
Það er líka hvítt í rúminu mínu, og
sængin mín er svo létt og strax heit,
þegar ég er búinn að vera svolitla
stund uppi í. Pabbi lagaði alltaf til
í kringum mig á kvöldin, og svo sat
hann hjá mér alltaf og talaði við
mig. Ég kann heilmikið af sögum,
sem liann sagði við mig þá.
Ég er búinn að sitja hérna voða
lengi og mér er orðið svo kalt, en ég
ætla ekki heim, ég ætla aldrei heim
aftur. Það kom maður hérna áðan,
hann var að ganga með hund í bandi
og hann spurði, hvað ég væri að gera,
en ég sagði. Ég er ekkert að gera,
ég sit bara hérna. Og þá sagði
hann, að ég hefði verið hérna uni
kaffið og ég væri hérna enn, og hann
spurði hvort mér væri ekki orðið
kalt, en ég sagði. O, nei: Þá sagði
hann. Farðu að fara heim, góði
minn. Þú getur fengið kvef. En ég
fer ekki heim, ég ætla áldrei heim
aftur.
Ég er að hugsa um að fara upp
að hríslunum og leggjast þar í laut-
ina, þar sem við pabbi vorum í sum-
ar, það var daginn eftir afmælisdag-
inn minn, þegar ég varð átta ára.
Pabbi vildi endilega að við færum
að labba eftir hádegið. Við vorum þá
búnir að borða. Við sóttum matinn
í fötu niður í bæ, því að mamma var
ekki komin á fætur. Og svo fórum
við þangað, sem hríslurnar eru, -því
að pabbi sagðist ekki vilja fara
þangað, sem allt væri fult af fólki.
Og svo lágum við þar, og ég fór að
leika mér, en þá vildi pabbi ekki
leika við mig, hann var svo mikið
að hugsa. Svo þegar ég hætti að
leika mér, þá settist ég hjá honum,
af því að ég var orðinn þreyttur,
og ég ætlaði að fara að tala við
pabba, en þá tók hann utan um
mig og dró mig að sér, og hann
faðmaði mig og sagði ekkert fyrst,
en svo hvíslaði hann. Elsku litli
Tóti minn, og hann var svo skrít-
inn í málrómnum, alveg eins og ég,
þegar ég ætla að fara að gráta, og
þá leit ég í augun á honum óg það
voru tár. Ég horfði bara á þau og
gat ekkert meira, en hann sneri sér
þá fljótt undan og vildi ekki láta mig
horfa á sig, en svo stóð hann upp
og klæddi mig í jakkann minn. Svo
leiddi hann mig upp um hliðið og
svo sagði hann allt í einu.
Eru ekki stundum ókunnugir
heima, þegar ég er að vinna?
Ég sagði jú, það voru konurnar,
sem stundum koma, hún Sigga hin-
um megin og Jóna á Grettisgötunni,
þær sitja stundum og drekka kafíi
og reykja.
Þá sagði pabbi áfram. Og fleiri
líka?
Já, svo stundum hann Stcfán í
búðinni, hann á búðina og hann cr
stundum. Hann gefur mér alllaf
gott, pabbi, og þá segir mamma allt-
af. Að þú skulir vera að þessu,
Stefán. Jæja, íarðu nú út að leika
þér, góði minn.
Þá sagði pabbi ekkert meira. Ég