Alþýðuhelgin - 24.12.1949, Blaðsíða 33

JÓLAHELGTN
31
Stephen Leacock:
T ÖFR AM AÐURINN.
— Dömur mínar og herrar, sagði
töframaðurinn, ég hef nú sýnt yður,
að ekkert er innan í klútnum, sem ég
held á. Nú ætla ég að taka innan úr
honum ker með gullfiskum. Hokus
pokus filiokus!
— Fólk stakk saman nefjum víðs
vegar í sainum. Þetta er vel af sér
vikið! Hvernig í ósköpunum fer
hann að þessu?
En „skarpskyggni maðurinn“ á
fremsta bekk ságði við sessunaut
sinn svo hátt, að allir máttu heyra:
— Enginn galdur, hann hafði kerið
í erminni.
Og sessunautarnir kinkuðu íbyggn-
ir kolli og sögðu: — Já auðvitað. Og
nú hvíslaði hver að öðrum: Hann
hafði kerið í erminni.
— Næsti galdur, sem ég sýni yð-
ur, sagði töframaðurinn, eru hinir
frægu indversku hringir. Eins og
þér sjáið, eru hringirnir aðskildir.
Nú blæs ég á þá, og þá festast þeir
saman. Hokus pokus filiokus!
Hrifningaralda fór um salinn. En
„sá skarpskyggni“ sagði hálfhátt:
— Hann hafði aðra hringa í erm-
inni!
Þá kinkuðu allir kolli og hvísluðu:
Hann hafði samföstu hringina í erm-
inni.
Töframaðurinn hleypti brúnum.
— Nú skal ég sýna yður mjög
skemmtilegt bragð. Ég ætla að
galdra ótakmarkaða 'tölu af eggjum
upp úr hatti. Vill ekki einhver herr-
ann gera svo vel og lána mér hatt-
inn sinn? Kærar þakkir. Hokus pok-
us filiokus!
Hann tók sautján egg upp úr hatt-
inum. Og áhorfendurnir sannfærð-
ust nú um það, að hann gerði yfir-
náttúrlega hluti. En þá hvíslaði „sá
skarpskyggni“ á fyrsta bekk: Hann
hefur falið hænur í erminni. Hann
hefur heilt hænsnabú í erminni!
Og töfrabragðið með eggin varð
að engu.
Svona fór um alla skemmtiskrána.
Samkvæmt upplýsingum „hins
skarpskyggna“, hafði töframaðurinn
ekki einungis kerið, hrignina og hæn-
urnar faldar í erminni, heldur einn-
ig fjölda spila, dúkkuvagn, lifandi
mýs, peninga og jafnvel ruggustól.
Álit töframannsins var ekki orðið
upp á marga fiska. Allir voru sann-
færðir um það, að hann væri ekk-
ert annað en vesæll og klaufskur
loddari, sem drægi bara fáeina
muni fram úr ermi sér. En að lokum
kom töframaðurinn með dálítið auka-
númer.
— Dömur mínar og herrar! sagði
hann. Nú ætla ég að lokum að sýna
yður hið fræga japanska töfrabragð,
sem tekur öllu öðru fram. Viljið
þér, herra minn, hélt hann áfram,
og sneri sér að „skarpsyggna mann-
inum“, vera svo vingjarnlegur og
lána mér gullúrið yðar?
Honum var fengið úrið.
— Leyfið þér, að ég leggi það í
þetta mortél og berji á það nokkr-
um sinnum, sagði hann, snöggur
upp á lagið.
„Sá skarpskyggni“ kinkaði bros-
andi kolli. Töframaðurinn lét úrið í
mortélið og sló þéttingsfast á það.
Brothljóð heyrðist.
— Hann stakk því upp í ermina,
sagði „sá skarpskyggni“.
— Og viljið þér nú vera svo vin-
gjarnlegur að lána mér silkiklútinn
yðar! Ég ætla að klippa göt á hann.
Kærar þakkir. Þarna sjáið þér, döm-
ur mínar og herrar! Hér geta engin
svik átt sér stað. Þér sjáið öll göt-
in á klútnum með yðar eigin aug-
um.
„Sá skarpskyggni" var orðinn stór-
hrifinn. Hér var vissulega eitthvað
dularfullt og óskýranlegt á ferð-
inni.
— Og viljið þér nú vera svo vin-
gjarnlegur, herra minn, að rétta mér
pípuhattinn yðar og leyfa mér að
dansa á honum? Kærar þakkir.
Töframaðurinn stillti hattinum á
gólfið, hoppaði upp á hann og steig
nokkur dansspor. Síðan sýndi hann
hattinn, sem var orðinn flattur út
eins og pönnukaka.
— Og viljið þér svo, herra minn,
taka af yður flibbann og leyfa mér
að brenna hann við þetta ljós? Kær-
ar þakkir.
Og má ég fá leyfi til að slá á gler-
augun yðar með hamri. Kærar þakk-
ir.
Þegar hér var komið, var „sá
skarpskyggni“ orðinn dálítið kindar-
legur á svipinn. — Þetta er ofvaxið
mínum skilningi. Ég botna ekkert í
þessu bragði.
Dauðaþögn ríkti í salnum. Eftir-
væntingin var mikil. Hvað myndi
töframaðurinn nú gera?
Töframaðurinn gekk fram á mitt
sviöið og ávarpaði sýningargesti:
— Dömur rnínar cg herrar! Þér
hafið verið vitni að því, livernig ég
hef rnolað í mortéli gullúr þessa
herra, sem þarna situr — og
nú benti hann á„ þann skarpsyggna“
—, brennt flibbann hans, dansað á
hattinum hans og brotið gleraug-
un hans með hamri — allt með hans
góða samþykki. Ef hann vill einnig
leyfa mér að mála grænar randir
á frakkann sinn eða klippa í sundur
axlaböndin sín, væri mér það ó-
blandin ánægja. Ef svo er ekki, þá
er sýningunni lokið.
Tjaldið féll, og áhorfendur héldu
heim til sín, sannfærðir um það, að
ekki væru öll töfrabrögð fram-
kvæmd í ermi töframannsins.
Flugmaður er að gera ýmis kor.ar
æfingar í loftinu og farþegarnir
orðnir hræddir.
Loks laut einn þeirra að flugmann-
inum og sagði:
— Þér verðið að hafa það hugfast,
að ég hefi aldrei flogið áður.
— Hvað um það? svaraði flugmað-
urinn. — Ég hefi aldrei flogið áður
heldur.
Maður nokkur kom inn í skrif-
stofu og ætlaði að fá að tala við skri-
stofustjórann. Skrifstofustjórinn var
að skrifa og bað manninn að fá sér
sæti meðan hann væri að ljúka verki
sínu. Maðurinn fékk sér sæti og sagði
um leið:
— Ef til vill hafið þér ekki heyrt
nafn mitt. Ég heiti Jón Stefán Árna-
son Jónsson .
— Fyrst svo er þá fáið yður tvö
sæti, sagði skrifstofustjórinn án þess
að líta upp.