Alþýðuhelgin - 24.12.1949, Side 57

JÓLAHELGIN
55
tegundir af pappír, t. d.:
Blaðapappír
Bókapappír
Umbúðapappír
Smjörpappír
Umslög
Reikningshefti
Stílabækur
og m. fl.
pappírsvörur.
Verð og sýnishorn fyrirliggjandi.
S. ARNASON & (0.
Einkaumboðsmenn fyrir The Finnish Paper Mills Association, Helsingfors.
— — Finnish Board Mills Association, Helsingfors.
— — Finnish Paper and Board Converters’ Association,
Helsingfors.
sagði Jakob áður en þeir skildu.
„Iíandgenginn því fólki?“ sagði
Meyer Kappclhuist og varð svartur
eins og þrumuský á svipinn. Svo
gerði hann sér upp hlátur. „Ég er
hsettur að umgangast það fólk,“
sagði hann. „Karluglan hefur heitið
i'rænda Seixasar dóttur sinni, ný-
komnum græningja, en ríkum að
sögn. En þér að segja, lærði maður,
þá held ég, að við megum hrósa
happi að sleppa, því að hún var allt-
af of beinaber fyrir minn smekk.“
Og liann hló óþýðlega.
„Hún var rós í Saron og lilja í
dalnum,“ sagði Jakob, og það var
lotningarhreimur í röddinni, en það
vantaði í hana sársaukann, sem
hann hefði búizt við, að væri þar
eftir slíka frétt. En nú var hann
onn staðráðnari en áður í því að
verða ekki samferða Meyer Kappel-
huist. Við þetta skildu þeir, og fór
Meyer Kappclhuist leiðar sinnar.
Jakob fór hins vegar annan stíg, sem
McGillvray rataði, og það var gott
fyrir hann, því að þegar hann kom
til Lancaster, frétti hann, að kaup-
maður hefði verið drepinn af Indí-
ánum nokkrum, sem verið höíðu í
för með honum, og þegar Jakob fór
að inna nánar eftir þessu, var honum
bent á eitthvað þurrt og skorþið,
sem hékk þar á víðigrind; Jakob leit
á það og sá, að hárið á því var rautt.
„Þeir skelltu af honum höfuð-
leðrinu, en við náðum því aftur,“
sagði útstöðvarmaðurinn ánægður.
„Rauði fjandinn bar það á sér, þegar
við gripum hann. Ég geri ráð fyrir,
að við hefðum átt að grafa þetta,
en við vorum búnir að jarða mann-
inn, svo að við gátum ekkert við
það átt. Mér datt í hug að fara ein-
hvern tíma með það til Fíladelíu,
— það kynni að hafa einhver áhrif á
landstjórann. En heyrðu, ef þú ert að
fara þangað, þá gætirðu —. Hann
var þaðan, hvort eð er. Fólkið hans
gæti átt þetta til minja.“
„Þetta hefði getað verið af mér,
ef ég hefði orðið honum samferða,“
sagði Jcikob. Hann starði aftur á
skráþurra skinnpjötluna, og honum
svall móður, þegar hann kom við
hana. En það var jafngott, þó að
borgarfólkið sæi, hvað komið gæti
fyrir menn í óbyggðunum, og fengi
að vita um blóðgjaldið. „Já, ég skal
taka það,“ sagði hann.
Jakob stóð við dyrnar hjá Rafael
Sanchez í Fíladelfíu. Hann kvaddi
dýra með hnúunum, og gamli mað-
urinn gægðist sjálfur út um gáttina.
„Hvaða erindi átt þú við mig, út-
stöðvamaður?“ sagði öldungurinn og
kipraði saman augnalokin.
„Landið kostar blóð,“ sagði Jakob
Stein. Hann hækkaði ekki róminn,
én í röddinni var einhver blær, sem
ekki var þar, þegar hann knúði fyrst
á dyr hjá Raafel Sanchez.
Gamli maðurinn horfði gaum-
gæfilega á hann. „Gakk þú inn, son-
ur,“ sagði hann að lokum, og Jakob
snart veggskrautið hjá dyrastafnum
og gekk inn.
Hann gekk í gegnum salina eins
og maður, sem gengur í svefni. Loks
var hann setztur við dökka rauða-
viðarborðið. Allt var við sama þar í
stofunni. Hann furðaði sig mjög á,
að ekkert skyldi hafa breytzt þar.
„Og hvað hefur þú séð, sonur?“
sagði Rafael Sanchez.
„Ég hef séð landið Kanaan, sem
flýtur í mjólk og hunangi," sagði
Jakqb, lögmálsfræðingurinn. „Ég
hef með mér vínber frá Eskal og
aðra hluti, sem hræðilegt er að sjá,“