Alþýðuhelgin - 24.12.1949, Blaðsíða 55

JÓLAHELGIN
53
Frh. af bls. 27.
Jakob og Indíánarnir ...
sá hann andlitinu á sér bregða fyrir,
þegar hann fékk sér að drekka úr
læk. Hann var kominn með skegg,
en það var ekkert menntamanns-
skegg, — það var úfið og dökkleitt.
Auk þss gekk hann nú í fötum úr
skinni. Honum hafði í fyrstu þótt
skrýtið að ganga í skinnfötum, en
nú fannst honum það ekkert skrýtið.
En aldrei lagðist hann svo til
svefns að kvöldi allan þennan tíma,
að ekki yrði honum hugsað um Mir-
jam Ettelsohn. En því skýrari mynd
sem hann reyndi að gera sér af henni
í huga sínum, því daufari varð hún,
þótt undarlegt væri.
Hann gleymdi öllu tímatali, •—
hugurinn var allur við landabréfið,
verzlunina og ferðalagið. Nú fannst
honum, að þeir hlytu að fara að snúa
heimleiðis, því að sekkir þeirra voru
orðnir fullir. Hann færði það í tal
við McCampbell, en McCampbell
hristi höfuðið. Það var einhver
bjarmi kominn í augu Skotans, und-
arlegur bjarmi, fannst afa afa okk-
ar, og hann baðst fyrir langt fram
á nótt, stundum óþarflega hátt. Svo
komu þeir fram á bakkann á stórri á,
stórri og mórauðri, og þeir sáu hana
og landið handan við hana eins og
þeir væru að horfa yfir Jórdan.
Þetta land var endalaust, það náði
alla leið út að yztu himinrönd, og
Jakob sá það með sjálfs sín augum.
Það lá við, að hann væri hræddur
við þetta í fyrstu, en svo hvarf hon-
um allur ótti.
Þarna var það, að hraustmennið
McCampbell varð veikur, og þarna
dó hann og var grafinn. Jakob gróf
hann uppi á þverhníptum höfða við
ána og lét gröfina vita í vestur. Á
banasænginni hafði McCampbell
talað mikið um hinar tíu týndu ætt-
kvíslir og fullyrt, að þær væru rétt
handan við ána og þangað skyldi
hann fara. Jakob varð að taka á öllu
afli til þess að halda honum kvrrum,
og hann hefði ekki getað ráðið við
hann, ef þetta hefði orðið í ferðar-
byrjun. Síðan sneri hann heim á
leið, því að hann hafði séð fyrir-
heitið land, ekki aðeins fyrir sitt af-
kvæmi, heldur fyrir ókomnar þjóðir.
En þannig fór, að hann féll í
hendur Sjanía, þegar kaldur vetur
var kominn og síðasti hestui’inn han^
dauður. Þegar vandræðin tóku fyrst
að steðja að honum, grét hann af að
missa hesta sína og dýrmæt bifur-
skinn. En þegar Sjaníarnir tóku
hann, var hann hættur að gráta,
því að honum fannst hann ekki
lengur vera hann sjálfur, heldur ein-
hver maður, sem hann ekki þekkti.
Hann lét sér á sama standa, þegar
þeir bundu hann við staur og báru
að honum við, því að honum fannst
enn, að verið væri að gera þetta við
einhvern annan mann. Engu að síð-
ur baðst hann fyrir, eins og við átti,
og söng hástöfum; hann bað fyrir
Zíon í óbyggðunum. Hann fann eim-
inn af skólanum og lieyrði raddir,
sem hann þekkti, raddir lærifeðr-
anna Mósesar og Natans, og innan
um þær heyrði hann hinn sérkenni-
lega róm Rafaels Sanchezar tala í
gátum. Þá lagði reykinn framan í
hann, svo að hann hóstaði. Hann
sveið í kverkarnar. Hann bað um
drykk, og þótt orð hans skildust ekki,
þá skilur hver maður, þegar vei’ið er
að kvarta um þorsta, og honum var
færð full kanna. Hann bar hana að
vörum sér og svalg stórum, en drykk-
urinn í könnunni var sjóðheitur og
brenndi á honum munninn að innan.
Þá varð afi afa okkar reiður, en
ekkert hljóð kom yfir varir honum,
heldur þreif hann báðum höndum
um könnuna og þeytti henni beint
framan í manninn, sem hafði fært
honum hana, svo að hann brenndist.
Þá kom upp kurr mikill og óp hjá
Sjoníum, og eftir drykklanga stund
fann Jakob, að hann var laus orð-
inn, og skildi, að hann var lifandi.
Hann átti líf sitt því að þakka, að
hann fleygði könnunni framan í
manninn, þar sem hann stóð við
staurinn, því að það verður að haga
sér rétt við svona tækifæri. Indíán-
ar brenna ekki vitfirringa, og þegar
Jakob fleygði könnunni, þótti Sjoní-
um auðsýnt, að hann væri brjálaður,
því að enginn óvitlaus maður hefði
hagað sér þannig. Þetta sögðu þeir
honum að minnsta kosti seinna, en
hann var aldrei viss um, hvort þeir
hefðu ekki verið að leika sér með
hann til þess að reyna hann. Þeim
hafði líka fundizt til um andláts-
sönginn, sem hann söng á óþekktu
tungumáli, og lögmálsgreinarnar,
sem hann hafði tekið úr hylkinu og
bundið við enni sér og handlegg
fyrir dauðastundina, því að þeir ætl-
uðu, að þessu fylgdu í-ammir töfrar,
sem óvíst væri, hvar niður mundu
koma. En það er víst, að þeir leystu
hann, þótt ekki vildu þeir fá honum
loðskinnin aftur. Hann dvaldist hjá
Sjoníum um veturinn, og fóru þeir
stundum með hann eins og þræl, en
stundum eins og gest, og ætíð hékk
líf hans í þræði, því að hann var
þeim ókunnur og þeir gátu ekki
myndað sér skoðun um hann, þó að
maðurinn, sem brenndist í framan,
hefði sínar skoðanir fyrir sig, að því
er Jakob hélt sig sjá.
En þar sem þessi vetur var mild-
ari og veiði meiri en verið hafði
undanfarna vetur, þá var honum
þakkað það og hinum helgu lögmáls-
greinum, og í vetrarlok var hann
farinn að tala við Sjonía um verzl-
unarviðskipti, þótt feimnislega væri
í fyrstu. Nei, afi afa okkar, blessað-
ur karlinn, átti ekki sjö dagana sæla
þennan vetur. En ekki varð honum
þó allt að óláni, því að hann lærði
af Sjoníum, hvei’nig ætti að lifa í
skógum, og hann fór að tala tungu
þeirra.
En aldrei treysti hann þeim til
hlítar, og þegar vora tók og hann
bjóst við að geta komizt leiðar sinn-
ar, fór hann frá þeim. Þá var hann
ekki framar menntamaður, heldur
veiðimaður. Hann reyndi að glöggva
sig á, hvaða dagur væri eftir alman- •
akinu, en hann mundi ekki eftir
öðru en býmánuði og berjamánuði.
En þegar honum kom einhver há-
tíðisdagur í hug, reyndi hann samt
að halda hann, og hann bað ævin-
lega fyi’ir Zíon. En nú hugsaði hann
sér ekki Zíon eins og áður; hvíta
borg uppi á fjalli, heldur sem víð-
áttumikið, opið land, sem beið eftir
fólki. Hann hefði ekki getað sagt,»
hvers vegna hugmyndir hans höfðu
breytzt, en breytzt höfðu þær.
Ég segi ekki frá öllu, því að hver
er það, sem veit allt? Ég segi ekki
frá kaupstöðinni, sem hann fann
auða og yfirgefna, og ekki heldur
frá frönsku gulldölunum liundi'að