Helgafell - 01.09.1942, Blaðsíða 49

ÖRN ARNARSON:
Lá við slysi
Gœíið ykkar> gó<Sir brœður,
gjöf er lífi<S, dauÖinn náS.
Eilíf forsjón öllu rœður,
eftir því sem mér er tjáS.
Fararskjótinn, Skjögur-Grána,
ski-aSi mér heim á leiS.
Signdi eg mig og út í ána
upp á líf og dauSa reiS.
Merin Jjomsf z miSja ána,
missti sunds og dó um leiS.
í Jesú nafni eg hélt í hána,
hrossinu dauSu í kaH reið.
Mér leizt fjandi illa á þaÖ.
ASeins dauSinn sýndist vis.
Bað ég guS um frelsun frá að
fara strax í Paradís.
Ég var upp úr ánni dreginn
eftir langa hrakningsstund.
VarS ég þeirri frelsun feginn,
framar aldrei reiS á sund.
Ekk1 md þaS minna Vera
en maSur þakhj fyrir sig.
Dœmalaust var drottinn góSur
aS drepa hrossiS, en ekh mig•
jem þar var gefið í skyn, að ÞjóSveldisflokkur-
inn vxn úr sögunni. Það er ekki hann, heldur
Flokkur frjálslyndra vinstri manna, sem er
dauður, og biður Léttara hjal afsökunar á hvoru
tveggja. Að öðru leyti vill það ekki gera að
umtalsefni þær kosningar, sem nú standa fyr-
ir dyrum, en lætur sér nægja að áminna kjós-
endur um að færa sér í nyt leiðbeiningar blað-
anna um það, hvaða flokk þeir eigi að kjósa,
og enn er enginn hörgull á ágætum flokkum,
sem hafa fulla þörf fyrir atkvæði kjósendanna
ef þeir eiga að koma eins mörgum að og þá
langar til og æskilegt væri. Auk þess er nú
valið milli flokkanna ekki lengur eins þýðing-
armikið, eftir að það hefur verið upplýst í
Tímanum, að það séu ekki aðeins „góðir part-
ar", heldur „mjög góðir partar" í öllum
flokkum. Að vísu hafa Helgafelli verið ljós
þessi sannindi frá upphafi, en þó getur Létt-
ara hjal ekki á sér setið, að vekja athygli
lesenda sinna á þeim, með þvf að taka upp
lítinn kafla úr þeirri grein blaðsins, er fjallar
um þessa uppgötvun. En þar er m. a. komizt
svo að orði:
„Það er gangur lífsins. Á vissum tima-
bilum og undir vissum kringumstœðum
finnst mönnum, að sókn andsteeðinga og
keppinauta sé eins og möðkuð rjúfna-
brjóst. En þegar sólargangurinn hefur
breytzt, svo sem svarar einni eykt, pá er
meinsemdin komin t hvarf, og menn festa
augun um stund á þvi, sem er heilbrigt
og verðmcett. Þá eru uppskerutímar mann-
félagsmálanna".
Við þessi látlausu ummæli þarf engu að
bæta. Þau tala sjálf svo greinilegu máli um
göfugt innræti og skýra hugsun höfundarins,
að héðan af getur engan furðað á því, þó hann
hafi, skömmu áður en hann ritaði þessa grein,
fundið nokkra þörf hjá sér til að kenna Sigurði
Nordal og öðrum menntamönnum þjóðarinn-
ar, hvernig þeir ættu að haga sér í hugsun
og máli,