Morgunblaðið - 26.03.2015, Blaðsíða 78

78 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 26. MARS 2015
✝ GuðlaugurHeiðar Jör-
undsson, mód-
elsmiður og
tónlistarmaður,
fæddist á Hellu við
Steingrímsfjörð 12.
ágúst 1936. Hann
lést 14. mars 2015.
Foreldrar hans
voru Elín Sigríður
Lárusdóttir frá
Álftagróf í Mýrdal,
f. 1900, d. 1983, og Jörundur
Gestsson, bóndi á Hellu í Stein-
grímsfirði, f. 1900, d. 1989.
Systkini Guðlaugs voru Ingi-
mundur Gunnar, f. 1922, d.
1979, Ragnar Þór, f. 1924, d.
2005, Lárus Örn, f. 1926, d.
2010, Guðfinna Erla, f. 1927, d.
2013 og Vígþór Hrafn, f. 1932,
sem einn lifir systkini sín. Fóst-
ursystir, Elenóra Jónsdóttir, f.
1930, d. 2005, hálfbróðir sam-
feðra var Magnús Gunnar, f.
1918, d. 1997.
Eftirlifandi eiginkona Guð-
laugs er Guðrún Valgerður Har-
aldsdóttir, f. 7. mars 1940. Þau
gengu í hjónaband 11. júní 1960.
Tengdaforeldrar Guðlaugs, Val-
dís Guðrún Þorkelsdóttir, f.
1918, d. 2012, og Haraldur B.
dvaldi hann hjá sæmdarhjón-
unum Halldóru og Walter
Knauf, sem hann minntist með
virðingu og þakklæti. Hann lauk
skyldunámi á Drangsnesi og
Ísafirði. Jafnhliða náminu lauk
hann prófi í orgelleik frá Tón-
listarskóla Ísafjarðar undir
stjórn Jónasar Tómassonar.
Lauk söngkennaraprófi frá
Kennaraskólanum, var í Söng-
skóla þjóðkirkjunnar og í söng-
námi hjá Sigurði Birkis. Hann
var um tíma organisti á Strönd-
um og eitt ár skólastjóri við
Tónlistarskólann á Siglufirði.
Starfaði hjá Tollstjóranum í
Reykjavík, á teiknistofu Borgar-
verkfræðings og Módelvinnu-
stofu Reykjavíkurborgar. Stofn-
aði eigin módelvinnustofu og
starfaði fyrir arkitekta og
skipulagsyfirvöld. Smíðaði mód-
el af mörgum helstu nýbygg-
ingum landsins og eldri mann-
virkjum, m.a. Perlunni,
Þvottalaugunum, Ráð-
herrabústaðnum við Tjörnina,
lóð Háskóla Íslands og Nesja-
vallavirkjun. Hann starfaði
lengst við módelsmíði.
Guðlaugur lék á mörg hljóð-
færi, einkum orgel, píanó og
harmonikku og flutti tónlist sína
við ýmis tækifæri. Um tíma lék
hann í hljómsveitinni Skuggum.
Hann samdi fjölda laga, m.a. við
ljóð föður síns.
Guðlaugur verður jarðsung-
inn frá Neskirkju í dag, 26. mars
2015, kl. 13.
Guðmundsson, f.
1910, d. 2004, voru
nánustu vinir
þeirra hjóna alla
tíð. Valdís bjó síð-
ustu æviár sín hjá
þeim í Bollagörðum
57 á Seltjarnarnesi.
Guðlaugi og
Guðrúnu varð ekki
barna auðið en fjöl-
skyldan og vina-
hópurinn er stór og
umvefjandi. Sérstakur kær-
leikur er milli þeirra hjóna og
Sifjar Vígþórsdóttur og Auðar
Eddu Jökulsdóttur og fjöl-
skyldna þeirra.
Guðlaugur, sem í daglegu tali
var kallaður Laugi, ólst upp á
kærleiksríku heimili í stórum
systkina- og vinahópi. Foreldrar
hans nutu vináttu og virðingar í
sinni sveit, móðir hans Elín var
húsmóðir á Hellu, stóru og gest-
kvæmu æskuheimili Guðlaugs
sem var honum mjög kært og
faðir hans, Jörundur, var bóndi,
hreppstjóri, hagyrðingur og
bátasmiður. Á æskuárunum
kom vel fram að Laugi var mik-
ill náttúruunnandi og dýravin-
ur.
Á skólaárum hans á Ísafirði
Við komum inn í líf hans á
ólíkum tímum, hvert af öðru,
Auður Edda á unga aldri, Jón
Ormur löngu seinna og síðast
börnin tvö, Klara og Tómas, sem
aldrei kölluðu Guðlaug annað en
afa Lauga og töldu það lífsins
lukku að eiga þennan yndislega
mann að afa. Við finnum öll til
mikils þakklætis fyrir að hafa
fengið að eiga hlutdeild í lífi
Bíbíar og Lauga, sem fólki er svo
tamt að tala um í sömu hending-
unni. Um leið þökkum við fyrir
þá vissu að Laugi, sem var okkur
svo kær, átti gott, gæfuríkt og
fallegt líf.
Auður Edda varð heimagang-
ur hjá Lauga og Bíbí frænku
sinni strax á unglingsárum þeg-
ar hún fór úr sveitinni sinni fyrir
vestan til náms í Reykjavík og
þau hjónin urðu henni sem kær-
leiksríkir fósturforeldrar í borg-
inni. Minningarnar frá fallegu
menningarheimili þeirra, fyrst í
Álftamýri og síðar við Bolla-
garða, eru margar. Laugi var
glæsilegur maður, dökkur á brún
og brá, tónlistarmaður, tónskáld
og listrænn smiður fullkominna
líkana af ólíkum og oft merkum
byggingum og mannvirkjum á
landinu. Hans mörgu gjafir voru
eins og lítil listaverk og allar
kveðjur ritaðar af listrænni hönd
og af augljósri hjartahlýju.
Þakklæti okkar er mikið fyrir
stuðning, kátínu og einstaka um-
vefjandi vináttu í okkar garð.
Jóni Ormi tók Laugi eins og
tengdasyni fyrir tuttugu árum
þegar kynni Jóns og Auðar
Eddu hófust, og með Bíbí og
mæðrunum, Hugrúnu og Aðal-
heiði, hélt hann þeim fallega
brúðkaupsveislu í Bollagörðum.
Börnin komu árin þar á eftir,
Klara í Kína og Tómas í Berlín.
Þótt þessi nýja fjölskylda þeirra
Bíbíar og Lauga væri langdvöld-
um erlendis var sambandið alltaf
mikið og sérlega náið. Börnin
sóttu líka mikið í afa Lauga sem
naut þess að sýna þeim náttúr-
una sem höfðaði svo sterkt til
hans, fuglana í fjörunni sem voru
sérstakir vinir hans og steinana
sem þau Klara föndruðu með.
Hann kynnti þeim líka heima
tónlistarinnar og bæði eiga þau
sterkar minningar sem munu
alltaf fylgja þeim um afa Lauga
að leika fyrir þau fögur tónverk
á flygilinn sinn heima í Bolla-
görðum og léttari stef á harm-
óníkuna sem hann þandi af lífs-
ins gleði.
Líklega hafa fáir kynnst Guð-
laugi án þess að taka eftir þeim
mikla kærleika sem bjó í honum.
Hann kunni að lifa augnablikið,
að njóta fegurðarinnar í því fín-
lega og smáa og gleðjast yfir líf-
inu hvern dag. Og alltaf var hún
þarna, hvað sem öðru leið, þessi
einlæga leit góðs manns að feg-
urðinni í mönnum og mannanna
verkum.
Hafsjór minninga um góðan
vin, og afa Lauga, lifa með okkur
áfram. Við óskum þess að elsku
amma Bíbí finni styrk í sinni ein-
lægu trú. Vina- og frændgarð-
urinn mun umvefja hana alla tíð.
Vináttu okkar og umhyggju á
hún vísa.
Auður Edda, Jón Ormur,
Klara Benedikta og
Tómas Jökull.
Elsku Laugi.
„Hugsaðu þér ef við hefðum
ekki fengið að fæðast, ég hefði
orðið alveg svakalega svekktur,“
sagðir þú og vaktir mig til um-
hugsunar um lífið og þá fallegu
gjöf sem það er og að það er allt
annað en sjálfsagt að fá að fæð-
ast inn í þennan heim. Þú hlóst
og sagðir „þoli ég nú þetta“ þeg-
ar eitthvað var alveg frábært og
„þú ert alveg ekta“ af því að það
fannst þér um mig. Þú sýndir
það í verki að það er þess virði að
trúa á ástina. Þú talaðir við sjálf-
an þig og drakkst ekki kaffi
heldur baunaseyði. Þú faðmaðir
mig svo hlýtt að ég eignaði mér
þig sem afa minn. Þú varst með
axlabönd og smitandi hlátur. Þú
gafst mér hljóðfæri og tónlist og
fjögurra laufa smára. Þú trúðir á
mig og tókst mér eins og ég er.
Þegar ég var bara pínulítil
smeygði ég hendinni á mér inn í
lófann þinn og kúrði mig í hálsa-
kotið þitt og þegar ég hugsa til
þín þá kviknar alltaf þessi um-
faðmandi tilfinning og hana mun
ég alltaf geyma með mér og ég
er þér alveg sammála, elsku
Laugi, ég hefði líka orðið svaka-
lega svekkt ef þú hefir ekki
fæðst því heimurinn hefði verið
svo miklu fátæklegri án þín.
Þín afastelpa,
Sigríður Eir.
Sumt í lífinu hefur bara alltaf
verið til staðar. Þannig var það
með hann Lauga frænda minn.
Frá því ég man fyrst eftir mér
var hann hluti af minni tilveru.
Hann þessi glæsilegi veraldar-
vani listamaður sem bæði gat
unnið listaverk með huganum og
höndunum. Var jafnvígur á tón-
verk og myndverk sem sumir
kölluðu módel. Allt lék í hönd-
unum á honum og hann hafði lag
á að hrífa mann með sér. Já,
hann var hæfileikaríkur lista-
maður en samt var hann fyrst og
fremst áhugaverði frændinn
minn sem sýndi litlu frænkunni
sinni endalausa blíðu og athygli
og átti alltaf til fyrir mig tíma
hvort heldur sem var til að spila
á spil, spjalla eða að fara í ferðir
niður í tanga þar sem hann vakti
athygli mína á litbrigðum og
tónaflóði náttúrunnar og fegurð-
inni í því smáa. Er eitthvað til
fallegra en lítill æðarungi eða
nýorpið kríuegg? Og oftar en
ekki fundum við fjögurra laufa
smára og þá gat ég óskað mér.
Og svo stækkaði ég og fór til
Reykjavíkur í menntaskóla, 16
ára gömul. Átti reyndar að búa
uppi í Breiðholti en fannst það
bara svo miklu betra að vera hjá
þeim Bíbí og Lauga í Álftamýr-
inni. Þar var alltaf svo gott að
vera, t.d. var sérlega gaman þeg-
ar Laugi kom heim á nóttunni
um helgar eftir að spila í Þjóð-
leikhúskjallaranum með
„smörrebrauð“, malt og appels-
ín, vakti okkur Bíbí og svo spil-
uðum við yatzy. Það var því ansi
oft sem ég gisti hjá þeim um
lengri eða skemmri tíma – ein-
mitt á þeim árum sem ég var að
mótast úr unglingi í fullorðna
konu. Samspil þeirra allt og þau
gildi sem það byggðist á, sam-
heldni, virðing hvort fyrir öðru,
lífsgleði og hvað þau voru alltaf
ástfangin varð mér að veganesti
út í lífið. Þau höfðu mótandi áhrif
á mig. Ég varð stelpan þeirra.
Önnur af tveimur einkadætrum.
Fyrir það verð ég ævinlega
þakklát.
Og svo eignaðist ég börn sem
tóku miklu ástfóstri við Bíbí og
Lauga. Sigríður Eir mín var ekki
gömul þegar hún valdi sér Lauga
sem afa. Það er erfitt að finna
réttu orðin til að lýsa þeirra sam-
bandi svo einstakt var það og
fullt af væntumþykju. Vígþór
Sjafnar hugsar nú með söknuði
heim og er viss um að himnaríki
sé eins og bestu tónleikar og að
þar sitji nú Laugi á fremsta
bekk, með lokuð augun til að
heyra betur og gott ef Lappi
liggur ekki við fætur hans. Onni
hefur misst tengdaföður og góð-
an vin en milli hans og Lauga var
einlæg og djúp vinátta sem er
vandfundin.
Já, það er margs að minnast
og söknuðurinn er mikill nú þeg-
ar hann Laugi okkar kveður.
Okkur þótti svo ósköp mikið
vænt um hann. Hann var lista-
maður, mannvinur og einstakur
ljúflingur sem gaf af sér til okkar
hinna ást og hlýju sem engin
takmörk voru á. Og þó svo að
síðustu árin hans hafi hann verið
fárveikur af illvígum sjúkdómi
voru það einmitt þessi einkenni í
fari hans sem alltaf náðu í gegn.
Hann hélt áfram til hinsta dags
að hrósa fólki og leggja sinn ljúfa
lit á allt umhverfið.
Við Onni, Vígþór Sjafnar, As-
hley og Brími, Sigríður Eir,
Tótla og Úa biðjum algóðan Guð
að styrkja Bíbí í sorginni. Minn-
ingarnar um einstakan mann
munu lifa.
Sif.
Þá er elsku Laugi farinn frá
okkur. Elsku Laugi með bjarta
brosið sitt, innilegan hláturinn,
hlýja faðmlagið og hálsakotið
sem alltaf mátti leita í. Laugi var
yngsti bróðir og uppáhald afa
míns og ég var mjög ung þegar
ég lærði að skilja að milli þeirra
tveggja væri einhver ósýnilegur
þráður sem tengdi þá á sérstak-
an hátt. Ég, sem var líka í uppá-
haldi hjá afa mínum, naut þess
mjög að eiga Lauga og Bíbí hans
að og ekki skemmdi fyrir að vera
nafna þeirra beggja, bæði Bíbíar
og Lauga.
Við störf sín sem tónlistar-
maður og módelsmiður varð
Laugi þekktur fyrir nákvæmni
og ástríðu gagnvart verkefnum
sínum. Hann var enda afar hæfi-
leikaríkur á sínum sviðum og
vann verk sín af slíkri natni að
fyrir þann sem ekki þekkti þeim
mun betur til, virtist eins og að
hann hefði ekkert fyrir því. Ná-
kvæmnin og vandvirknin fylgdi
Lauga þó ekki einungis í vinnu-
tengdum verkefnum heldur öll-
um þáttum lífs hans og allt frá
því að ég fór að mynda mér eigin
skoðanir og álit á fólki, var ég
þess fullviss að Laugi væri með
einhvers konar yfirnáttúrulegt
millimetramál í augunum og inn-
byggðan taktmæli fyrir hvers
kyns hljóðfæri í hjartanu.
Eitt var það þó, umfram ann-
að, sem ég geri mér nú grein fyr-
ir að átti stærstan þátt í því að
honum frænda mínu gekk vel og
var elskaður og virtur líkt og
raun ber vitni: Hann vandaði sig
við allt sem hann gerði, hversu
stór eða smá þau atriði virtust
eða voru. Þá gilti einu hvort um
var að ræða verkefni í vinnunni,
samskipti við ástvini eða inn-
pökkun á jólagjöfum, alltaf
skyldi hann vanda til verks.
Nú hafa nákvæmu augun hans
frænda lokist aftur í síðasta sinn
og taktmælir hjartans er hættur
að slá. Eftir sitjum við sem elsk-
uðum hann og söknuðurinn er
sár, sérstaklega vegna þess að
hann Laugi okkar fékk ekki not-
ið þess að eldast með henni Bíbí
sinni og njóta efri áranna. Sær-
indin vegna þessarar ósanngirni
nísta og það er meira en að segja
það að takast á við slíkt. Til að
takast á við það að halda áfram
án hans Lauga okkar, hyggst ég
heiðra minningu hans með því að
gera einn af hans alkunnu frös-
um að leiðarstefi lífs mín: Það er
svo gaman að vera til, og lifa líf-
inu til fulls. Hann Laugi kenndi
mér nefnilega ekki bara tónstig-
ann, það að reima skóna mína
svo að slaufan héldi og að dag-
urinn verður alltaf aðeins betri
með rótsterku kaffi og sérbök-
uðu vínarbrauði. Hann kenndi
mér það að lífið er list og að ef
maður vandar til verks, hin
stærstu og hin smæstu, verður
listaverkið stórkostlegt.
Mér þykir við hæfi að ljúka
kveðjunni til elsku frænda míns
með þessum orðum Sigurbjörns
Þorkelssonar:
Vertu
á meðan þú ert
því það er of seint
þegar þú ert farinn.
(Sigurbjörn Þorkelsson)
Guðrún Guðlaug (Gulla).
Háa skilur hnetti
himingeimur,
blað skilur bakka og egg,
en anda, sem unnast,
fær aldregi
eilífð að skilið.
(Jónas Hallgrímsson.)
Aðfaranótt 14. mars var eitt
versta veður vetrarins, en um
hádegi lygndi, sólin skein, það
var komið gott veður, ferðaveð-
ur. Þá lagði hann Guðlaugur Jör-
undsson í sína hinstu ferð. Ég
trúi að hann hafi fengið góðar
móttökur í sumarlandinu frá
þeim sem á undan eru farnir. Ég
hef þekkt hann Lauga í rúmlega
hálfa öld. Veturinn 1960-61
dvaldi ég í Fornhaga 22 hjá Vallý
systur og Halla. Laugi og Bíbí
voru þar líka, nýtrúlofuð. Ég var
búin að kynnast Jökli og lífið var
rétt að byrja, óendanlega langt í
ellina. Þannig líður tíminn. Bíbí
og Laugi hafa alltaf verið stór
partur af okkar lífi síðan þá.
Fermingar, afmæli, brúðkaup
eða aðrir viðburðir í fjölskyld-
unni, sem haldið var upp á, fyrir
vestan eða í Bollagörðunum, þar
voru þau mætt og oftar en ekki
endað á því að Laugi settist við
hljóðfærið og það var sungið fal-
lega. Laugi var listamaður bæði í
tónlistinni og ekki síður í mód-
elsmíðinni sem var hans aðal-
starf. Laugi minn átti góða ævi
með henni Bíbí sinni. Undir lokin
tók Alzheimerssjúkdómurinn
völdin og tvær síðustu vikurnar
var hann á Sóltúni þar sem er
yndislegt starfsfólk og aðstaða.
Bíbí vék ekki frá honum fyrr en
dauðinn aðskildi þau. Elsku
besta Bíbí, þú veist að við í fjöl-
skyldunni stöndum öll þétt við
bakið á þér. Allar myndirnar og
minningarnar eigum við til að
ylja okkur við um ókomin ár.
Hjartað geymir góðu kynnin
glaða drengsins vinarmál.
Minningar frá vorsins veldi
verma mína hrelldu sál.
(Jörundur Gestsson.)
Innilegar samúðarkveðjur frá
okkur Jóni Þór.
Hugrún.
Daginn er farið að lengja, vet-
urinn gefur eftir og skyndilega
heyrum við fuglasöng og sjáum
græn blöð krókusa gægjast upp
úr moldinni. Það er dapurlegt til
þess að hugsa að á sama tíma og
sólin hefur unnið á vetrinum hef-
ur hún sest í lífi vinar okkar,
Guðlaugs Jörundssonar. Við töl-
um alltaf um Bíbí og Lauga í
sömu andrá en á milli þeirra
hjóna var mikill kærleikur og
dags daglega hömpuðu þau lífinu
og geisluðu af væntumþykju og
gleði. Við systkinin ólumst upp
erlendis og kynntumst þeim ekki
að ráði fyrr en við fluttum heim
að nýju árið 1967. Það er óhætt
að segja að Bíbí og Laugi urðu
fljótt í uppáhaldi hjá okkur
systkinunum. Það var alveg sér-
stök upplifun að heimsækja þau
enda höfðingjar heim að sækja.
Það sem stendur þó upp úr voru
nýársboðin hjá þeim þar sem var
mikið sungið og spilað að
ógleymdu púkkinu sem dróst oft
fram á nótt.
Guðlaugur var myndarlegur
maður, svo að eftir var tekið, og
gæddur mörgum hæfileikum.
Hann var ákaflega músíkalskur
og spilaði á harmonikku, orgel
og píanó og eftir hann liggja
mörg falleg lög og tónverk. Guð-
Guðlaugur Heiðar
Jörundsson
HINSTA KVEÐJA
Komdu minn Jesús, kom hér inn
og klæddu minn bróður í kærleik
þinn.
Leiddu hann þinni líknarhönd
ljúfust inn í draumalönd.
Þar rísa verk úr höndum hans
– hallir glæstar – sannleikans.
Hann leikur á töfra tónaspil
tóna, sem alltaf verða til,
stjórnar helgum himnakór,
hvar kyssast á Ströndum land og
sjór.
Vak yfir Bíbí – veit okkur trú
vinurinn Jesús – snert okkur nú.
Vígþór og Sjöfn.
Á himni sínum hækkar sól.
Um heiðblá loft og tær
hún lýsir enn þitt land í náð,
og ljóma sínum slær
um hina mjúku, hljóðu gröf.
Og hljóta loks þú skalt
eitt kveðjuljóð, svo litla gjöf
að launum fyrir allt.
(G. Böðvarsson)
Við biðjum Guð að
styrkja Bíbí frænku sem nú
sér á eftir lífsförunaut sín-
um og besta vini. Góðu
minningarnar um Lauga
munu ávallt lifa með okkur.
Þín frændsystkini frá
Vatni,
Sigrún Sóley, Jörundur,
Sigurður Hrafn og
fjölskyldur.
Þitt starf var farsælt, hönd þín hlý
og hógvær göfgi svipnum í.
Þitt orð var heilt, þitt hjarta milt
og hugardjúpið bjart og stillt.
En styrrinn aldrei stóð um þig,
– hver stormur varð að lægja sig,
er sólskin þinnar sálar skein
á satt og rétt í hverri grein.
(Jóhannes úr Kötlum)
Allar stundir okkar hér
er mér ljúft að muna.
Fyllstu þakkir flyt ég þér
fyrir samveruna.
(Har. S. Mag.)
Elsku Laugi, við kveðj-
um þig með orðunum sem
þú kvaddir okkur alltaf
með,
Guð blessi þig og góða
ferð.
Inga og Haraldur.
Þegar mér bárust
þær fréttir að Elsa
Þorvaldsdóttir væri
farin heim, eins og
við köllum það, við
sem trúum, þá rifjuðust upp fyrir
mér margar góðar minningar um
þessa einstöku konu. Hún reynd-
ist mér og mörgum öðrum, í því
mikilvæga starfi sem við erum að
vinna að, sem móðir og mikill
máttarstólpi.
Hún var ávallt hvetjandi og
uppörvandi og hafði óbilandi trú
Elsa Þorvaldsdóttir
✝ Elsa Þorvalds-dóttir fæddist
24. október 1927.
Hún lést 22. febr-
úar 2015. Útför
Elsu fór fram 3.
mars 2015.
á því verki sem við
unnum öll að í sam-
einingu.
Hún og maðurinn
hennar, Davíð, voru
alveg einstök fyrir
mér og fjölskyldu
minni. Við erum
þakklát Guði fyrir
minningu þeirra
beggja og núna sér-
staklega, þegar við
kveðjum Elsu og
minnumst hennar og þess stuðn-
ings sem hún veitti útbreiðslu á
fagnaðarerindinu um Jesúm
Krist til íslensku þjóðarinnar og
víðar og vottum fjölskyldu henn-
ar samúð okkar og biðjum um
huggun og styrk fyrir alla í fjöl-
skyldunni.
Eiríkur Sigurbjörnsson.