Breiðfirðingur - 01.04.1946, Blaðsíða 28

18
BREIÐFIRÐINGUR
1 fjarska heyri ég fossins nið
fagurt gjalla,
hann blandast ómsætum álftaklið
upp til fjalla.
Nú kveður náttúran kærleiksbrag
kvaki þýðu, —
ég hlusta hrifin á himneskt lag
hennar blíðu.
En sólin hnígur, því nálgast nótt,
niður í æginn,
og litlu fuglarnir finna skjótt
farinn daginn.
Þeir stinga höfðinu hægt und væng,
hvíld sér taka,
og blómin drjúpa' ofan á dýra sæng
daggar raka.
Enn þá dillar sinn unaðsbrag
álftafjöldinn,
þær syngja fegurst við sólarlag,
seint á kvöldin.
Ó, svanarómur, þú syngur frið
sálu minni.
Hver hefur gefið þann hjartans klið
hörpu þinni?
Hraði tími, þú flýgur fljótt
fugls við róminn.
Ég helzt vil alla þá heiðu nótt
hlusta á óminn,
á meðan kvöldroðans skæru ský
skreyta heima,
ó, lof mér búa í Ijósi því,
lof mér dreyma.