Heimsmynd - 01.06.1987, Qupperneq 138

Hann rekur upp hljóð þegar hann
kemur auga á móður sína en skríkir þeg-
ar Sigurður birtist með dökk sólgleraugu.
„Honum finnst pabbi sinn alveg stór-
skemmtilegur maður, skellihlær alltaf
þegar hann sér hann.“
„Já,“ segir Sigurður, „ég verð stundum
næstum því feiminn.“
„En við mig hefur hann lítið að segja
nema gemmér, gemmér,“ bætir móðirin
brosandi við.
Pegar við erum sest aftur inn í stofuna í
íbúð þeirra hjóna og Jóhannesar Páls við
Mávahlíðina heldur Sigurður áfram að
ræða um barnauppeldi.
„Ég kann að vísu ekki grísku,“ segir
hann, „en fróðir menn hafa tjáð mér að
orðið pedagóg, eða uppeldisfræðingur
eins og það verður líklega að heita á
íslensku, sé dregið af orðinu yfir fót og
þetta þýði í raun og veru sá sem leiðir.
Ekki sá sem gengur fyrir mann. Það er,
held ég, mikilvægt að átta sig á þessu.
Maður leiðir einhvern meðan þess er
þörf en þegar hann getur staðið á eigin
fótum fer hann sína leið. Þetta ætti líka
að vera aðal allrar kennslu; að leiða nem-
endurna en reyna ekki að labba fyrir þá.
Þeir verða að ráða sjálfir hvert þeir
ætla.“
„Hafið þið gert ykkur einhverjar sér-
stakar vonir um það sem þið vilduð að
drengurinn tæki sér fyrir hendur þegar
hann vex úr grasi - annað en að hann
verði helst ekki fótboltamaður?“
„Maður er náttúrlega einlægt að velta
þessu fyrir sér,“ segir Kristín. „Hann er
ýmist páfi eða prins fyrir mér! En auðvit-
að verður hann að ráða því sjálfur.“
„Ég hef engar áhyggjur af þessu,“ seg-
ir Sigurður. „Auðvitað hefur maður sínar
skoðanir á því hvað sé heppilegt og æski-
legt en ég fer ekkert að flíka þeim um of
við hann. Ég held líka að þegar þar að
komi muni það hafa lítið að segja hvað
maður sjálfur vill og vísa þá enn í stjörnu-
kortið!“
„Uppeldi," segir Kristín, „er að mín-
um dómi fyrst og fremst það að hjálpa
vesalings barninu að komast yfir fæðing-
arangistina. Fólk er alltaf að gefa okkur
ráðleggingar um það hvernig best sé að
fara að og meðal annars vara okkur við
því að vera of góð við hann. Núna þegar
hann er með þennan magakrampa höfum
við reynt að hlúa sem best að honum,
förum með hann út að spássera og erum
eins góð við hann og við kunnum. Þetta
segir sumt fólk að geti haft hinar hörmu-
legustu afleiðingar. Drengurinn verði
ósjálfstæður og jafnvel veimiltíta. En ég
held þvert á móti að eftir því sem barnið
fær meiri hlýju og ástúð í bernsku, því
sjálfstæðari verði það á fullorðinsárum.
Við megum ekki gleyma því að það er
ekkert smámál að fæðast. Þetta er senni-
lega almesta raun sem manneskjan lendir
í á lífsleiðinni. Mér finnst að fólk ætti að
fá orðu fyrir að fæðast! Það er þess vegna
eðlilegt og sjálfsagt að reyna að hlúa sem
allra mest að þessum nýfæddu börnum
svo þau þurfi ekki að þjást alla ævi af
afleiðingum þeirrar angistar sem fylgir
því að fæðast í þennan heim.“
„Hárrétt,“ segir Sigurður og glottir
bak við sólgleraugun. „Það er víst nóg
samt!“
„Eins og góð kona sagði í bíómynd
sem ég sá einu sinni,“ heldur Kristín
áfram, „þá er ástúðin það mikilvægasta í
lífinu. Ef maður hefur það að leiðarljósi
þá þarf maður ekki að hafa neinar
áhyggjur af fyrirbærum eins og peda-
gógíu“
„Annars ættirðu," segir Sigurður, „að
taka viðtal við okkur eftir svona eins og
tíu ár. Fyrr fer maður varla að sjá hvern-
ig til hefur tekist. Þá er eins víst að
Jóhannes Páll verði kominn á fullt í fót-
boltanum ..."
138 HEIMSMYND