Íþróttablaðið - 01.07.1979, Side 31

aukastaf og skal sú einkunn strax
kynnt með spjaldauppréttingu.
En einkunnir dómara fyrir hvert
atriði fyrir sig skulu birtar al-
menningi á sérstakri töflu svo
fljótt sem auðið er. Af þessu er
ljóst að ritarar verða annað hvort
að láta fyrsta aukastaf haldast
óbreyttan eða hækka hann upp,
eftir því hvað annar aukastafur er
hár. Þannig getur einn hestur
verið heppinn og fengið margar
upphækkanir en annar óheppinn
og fengið enga. Einmitt þetta
gerðist á Hvítasunnukappreiðum
Fáks. Máni og Brjánn voru mjög
svipaðir að stigum, en við fyrsta
útreikning hækkuðu einkunnir
Brjáns meira upp og hann var
broti úr stigi hærri. Við nákvæm-
an útreikning snerist dæmið hins
vegar við og Mána einkunn varð
brotinu hærri. Dómstjóri úr-
skurðaði að nákvæmur útreikn-
ingur skyldi ráða röðinni, en í
reglurnar vantar skýr ákvæði um
þetta.
Verði ekki leyft að biðja kepp-
endur að sýna hverja gangtegund
á heilli langhlið er hætt við að
störf dómara verði æði erfið og
jafnvel tilviljanakennd. Svo getur
farið að sýningin verði þá
sundurlaus og sífelldar gang-
skiptingar, einkum hjá óvönum
sýnendum. Að sjálfsögðu setur
það dómara í vanda, þar sem
hann hefur ekki fengið heillega
mynd af getu hestsins.
Úrslitakeppni getur orðið
mikið og gott sýningaratriði og er
það ágætur kostur, sem mun
auka á fjölbreytni í mótahaldi.
En menn hafa tekið eftir brota-
löm í reglum um hana. Ákvæðið í
reglum um að dómari skuli fara á
bak hestunum til að finna vilja
þeirra og mýkt, gefur ótvírætt til
kynna að menn hafi ákveðið að
þannig fáist raunhæfasti dómur-
inn á þessi atriði. Því stingur
mjög í stúf að einkunnin sem
þannig fæst skuli ekki ráða röð
hestanna í úrslitum, hvað snertir
vilja og mýkt, heldur skal dómari
nú meta þessi atriði af sjónhend-
ingu, og það þegar meira er um
vert að rétt sé metið.
II Kappreiðar
Skeið
Sjaldan, ef nokkurn tíma, hafa
svo margir snjallir vekringar
mætt til leiks á kappreiðum Fáks.
Flestar skærustu stjörnurnar frá
síðasta sumri komu, það vantaði
aðeins Trausta á Sigmundarstöð-
um og Gust í Stykkishólmi til að
allir sem hlaupa á skemmri tíma
en 23 sek. mættu. í fyrsta sinn hjá
Fák var nú raðað upp í seinni
umferð, þannig að þeir sem best-
um tíma náðu í fyrri umferð
hlupu saman í þeirri seinni.
Stemmningin var geysileg, menn
bjuggust við að fá að sjá uppgjör
milli Skjóna frá Móeiðarhvoli og
Fannars. Fannar á gildandi met,
22,2 sek. Skjóni hljóp í fyrra á
22,1 sek. en ekki var sótt um
staðfestingu á því meti. Og
Fannar hljóp á Lagarfljótsbrú í
fyrra á 21,5 sek, en það fékkst
ekki staðfest sem met. I fyrri um-
ferðinni hljóp Skjóni á 22,8 sek.
en Fannar á 22,9. Báðir eru mjög
öruggir vekringar og fipast varla
sprettur. Tvisvar áður höfðu þeir
mæst á skeiðvellinum og einmitt
þá spretti lá Fannar ekki. Og það
ótrúlega gerðist nú að þriðja
sprettinn sem þeir hlupu saman
lá Fannar ekki heldur. Allt er
þegar þrennt er, segir gamalla
manna mál, en fullreynt þegar
fernt er. Þessir tveir eiga án efa
eftir að mætast oftar og það hlýt-
ur að reka að því að báðir liggi og
þá verður gaman að sjá. Tímarnir
úr fyrri umferð réðu úrslitum, og
Vafi varð þriðji á 23,8 sek.
Brokk
í einu orði sagt: Hörmung.
Nítján hestar voru skráðir til
keppni, fjórir brokkuðu báða
sprettina heila og örfáir til við-
bótar skiluðu öðrum. Enginn
þeirra brokkaði fallega og fljót-
asti hestur var nærri hálfri mín-
Ræsir í starfi. Guðmundur
Agnarsson hefur sennilega ræst
fleiri hesta íhlaup en nokkur annar
íslendingur.
útu lengur að fara 800 metrana
en gamli klárinn í Stórulág gerði í
fyrra. Ef keppni í brokki á ekki að
deyja út, verður nú þegar að gera
átak til að hefja það til meiri
reisnar. Það verður að fá ein-
hverja af þessum fjaðurmögnuðu
fljúgandi brokkurum, sem nóg er
til af, til að taka þátt í keppni. Og
um fram allt ættu menn að muna
að ekki þýðir að koma með
óþjálfaðan hest til keppni í
brokki frekar en í öðrum grein-
um, nema síður væri. Með því
sýnir knapinn áhorfendum, sjálf-
um sér og hestinum lítilsvirðingu.
Stökk
Tuttugu hross voru skráð í
unghrossahlaup, flest hlupu vel,
31