Íþróttablaðið - 01.07.1979, Blaðsíða 39

STAN MORTENSEN
þrjú ár í röð, en afrek McEvoys
þótti þeim mun athyglisverðara
að lið hans varð eigi ofar en í 10.
sæti í deildinni þetta ár.
Árið 1966-1967 skoraði Ron
Davies, welski landsliðsmaður-
inn 37 mörk í 1. deildar keppn-
inni, en á næstu 11 árum var 30
marka múrinn aðeins tvívegis
rofinn, þegar Francis Lee skor-
aði 33 mörk 1971-1972 og svo í
fyrra. Lee skoraði eigi færri en 13
mörk af þessum 33 úr vítaspyrn-
um, og fékk af því viðurnefnið
„Víta Lee“.
Árið 1973-1974 þurfti færri
mörk til þess að verða marka-
kóngur í 1. deild en nokkru sinni
fyrr í sögu keppninnar. Þá var
Southamptonleikmaðurinn Mike
Channon markakóngur og skor-
aði þó ekki nema 21 mark. Sama
sagan endurtók sig árið eftir, en
þá varð Malcolm Macdonald
markakóngur með 21 mark. Varð
þetta til þess að Daily Express
ákvað að veita verðlaun þeim
leikmönnum sem næðu 30 marka
takmarkinu, í von um að leik-
menn legðu meira að sér við
markaskorunina en áður.
Næsta ár munaði litlu að
Derek Hales, leikmaður með 2.
deildar liðinu Charlton Atletic
næði þessu takmarki en hann
skoraði 28 mörk í deildinni.
Markakóngur 1. deildarinnar
varð hins vegar Ted MacDougall,
leikmaður með Norwich sem
skoraði 23 mörk.
Keppnistímabilið 1976-1977
voru þeir Malcolm Macdonald
sem nú lék með Arsenal og Andy
Gray, Aston Villa markhæstir í 1.
deild með 25 mörk, en í 2. deild
skoraði Mickey Walsh leikmaður
með Blackpool flest mörk, 26
talsins.
En í fyrra varð svo Bob Latch-
ford fyrstur til þess að vinna til
verðlauna blaðsins. Var komin
mikil spenna undir lokin hvort
honum tækist þetta, en takmarki
sínu náði hann er lið hans, Ever-
MIKECHANNON
ton vann 6-0 sigur yfir Chelsea á
Goodison Park. Þá skoraði
Latchford tvívegis, fyrst með
skoti á 29. mínútu og síðan úr
vítaspyrnu á 78. mín., þannig að
tæpara mátti ekki standa að hann
krækti í verðlaunin.
Barcelona
Framhald af bls. 54.
Barcelona eru heldur ekki
spenntir að fá hann í sinn hóp, og
sakna Neeskens ákaft.
— Ég hefði aldrei keypt Sim-
onsen, hefði ég mátt ráða, sagði
aðalþjálfari liðsins nýlega. — Ég
geri mér grein fyrir því að Dan-
inn muni eiga erfitt uppdráttar
hjá félaginu. Áhorfendur munu
verða mjög gagnrýnir á hann.
Hann verður að standa sig frá-
bærlega vel, ef hann á að fá fólk
til þess að gleyma fljótlega þeim
sem hann tekur við af í liðinu,
Johan Neeskens. — Það eina sem
ég held að gæti bjargað Simonsen
væri það að hann skoraði mark
eða mörk í fyrsta leiknum sem
hann leikur með Barcelona. Það
var það sem kom Hans Krankl í
sátt þegar í upphafi hjá okkur.
En hvað segir Allan Simonsen
sjálfur:
— Ég er kvíðinn, — satt að
segja er ég dauðkvíðinn. Það leið
hálft annað ár þangað til ég var
tekinn góður og gildur hjá
Borussia Mönchengladbach og
sá tími var hreint út sagt voða-
legur. Ég vil ekki ganga í gegnum
slíkt aftur, þótt ég verði sennilega
að gera það. Hjá Barcelona eru
gerðar ofurmannlegar kröfur til
leikmannanna, og þá örugglega
ekki sist til mín, þar sem ég veit
að ég kem þangað í óþökk flestra.
Þá er mér tjáð að það sé mjög
þungur andi hjá félaginu. Leik-
menn hafi ekki samskipti utan
vallar, — talist helst ekki við, og
það er auðvitað mjög erfitt að
eiga engan félaga, sem maður
getur leitað til. Það eina sem ég
verð að gera er að standa mig!
39