Goðasteinn - 01.03.1965, Page 37

Feröafélagar á barmi Miklagils.
Veður var þungbúið fyrst í stað en létti í lofti, þegar leið á
morguninn. Landið er hrjóstrugt, og allur gróður ber vitni um
mikla þurrka. Lítið er því um mannabyggðir á þessum slóð-
um. Eftir nálega tveggja stunda akstur, stanzaði bifreiðin í nám-
unda gljúfranna. Fullur eftirvæntingar gekk ég fram á gilbarm-
inn og leit þá sjón, er ég seint mun gleyma. Þarna opnaðist
ótrúlegur hcimur. Upp frá ánni og á báðar hliðar voru hamra-
belti og skriður í óteljandi litbrigðum og myndurn. Mér var
raunar ekki nýnæmi á að sjá gil og kletta, en þetta var svo
miklu stærra og hrikalegra en allt annað, sem ég hafði áður
séð, að erfitt varð um samanburð. Drykklanga stund dvaldi
ég við þessa dýrðarsjón og gleymdi öllu öðru á meðan.
Þarna á suðurbarmi gilsins er dálítið þorp og nokkrir góðir
veitingastaðir. Frá þessum stöðum eru farnar skipulegar kynnis-
ferðir um nágrennið, og tók ég mér far, ásamt samferðafólki
mínu, með einum hópferðavagninum. Leiðsögumaður okkar var
þaulkunnugur öllum staðháttum og hinn skemmtilegasti í hví-
vetna. Kvaðst hann heita Larson og vera danskur að lang-
Goðasteinn
35