Úrval - 01.08.1982, Blaðsíða 43

FÓLKSFJÖLGUN ER AFHINU GÓÐA
41
getur fundið betri leið til að nýta
leigubílana um nætur. Verslunar-
stjóri stórmarkaðar getur eygt mögu-
leika til þess að koma meiri varningi í
kæliborðið. Innanbúðarmaðurinn
getur fundið fljótvirkari aðferð til
þess að verðmerkja vörurnar. Og
þannig má telja áfram.
Hvort það eru reikningskúnstir eða
rökræður, skriflegar eða munnlegar,
einfaldar eða flóknar, tölvufærðar eða
ekki, undanskilja viðteknar aðferðir
til þess að spá fyrir um áhrif fleira
fólks á lífskjörin eina meginforsendu
hagvaxtarins: nefnilega aukna fram-
leiðni sem er afleiðing sköpunargáfu
manneskjunnar. Slíkar aðferðir taka
manneskjuna eins og óhreyfanlega
plastbrúðu. Þar er ekki reiknað með
hugmyndaflugi og sköpunargáfu.
Við skulum viðurkenna þessar stað-
reyndir og meta að verðleikum. Þegar
á heildina er litið eru framlög fólks
til þekkingarinnar nægileg til þess að
vega upp kostnaðinn af fólksfjölgun-
inni.
Eg hef velt fyrir mér efnahagslegum
áhrifum fólksfjölgunarinnar — á
ýmsum stigum: núll, eitt prósent á
ári og tvö prósent á ári og svo fram-
vegis — á hinn iðnvædda heim. Ég
setti upp reikningsdæmi sem tók
til framlaga fólksaukningarinnar til
tækniframfara. Allar útkomur bentu
til þess að tíðari fólksfjölgun skilaði
innan 30 til 80 ára hærri tekjum á
verkamann.
Satt er það að 80 ár eru langt und-
an. Muna skyldum við þó, þegar við
mörkum stefnuna um fólksfjöldann,
að við erum að taka ákvarðanir um
framtíð annarrar kynslóðar. Hver
sem vill af framsýni rýna fram á veg-
inn ætti að kjósa vaxandi íbúafjölda
fram yfir stöðugan eða dvínandi.
Mönnum ætti að ftnnast fengur í
börnum.
Frá því að sögur hófust hafa lífskjör
batnað meðal jarðarbúa. Það eru eng-
in sannfærandi hagfræðirök til fyrir
því hvers vegna þessi þróun í átt til
betra lífs ætti ekki að geta haldið
áfram í það óendanlega.
Aðalorkugjafi okkar til þess að
hraða þróun heimsins liggur I visku-
bmnni mannlegrar þekkingar. í þeirri
samlíkingu liggur frumorkulindin í
hæfu, framsæknu og vænlegu fólki
sem beitir sér og hugmyndaflugi sínu
mannkyninu til góðs.

Skemmtikrafturinn Minnie Pearl segir að mamma sín hafi haft járn-
vilja. „Segðu engum að þú kunnir ekki að spila á píanó,” sagði hún
einu sinni við Minnie þegar hún var beðin að spila í samkvæmi.
, ,Sestu bara við píanóið og leyfðu þeim að heyra það!
Úr Courier-Journal Magazine