Úrval - 01.08.1982, Blaðsíða 95

MÁTTUR HUGARORKUNNAR
93
sem klæðast hlýjum fötum innan
undir bolnum. Þetta eru annaðhvort
hreinir svikarar eða munkar sem hafa
að vísu iðkað tumo, en ekki haldið
æfingarnar nógu lengi út til þess þær
kæmu að fullu gagni.
Bæði svikarar og miðlungsmenn
eru því til í þessari íþrótt. En svo eru
líka til tumo-meistarar sem kasta
þessum eina bómullarbol og ganga
árum saman, og sumir til æviloka,
allsnáktir í háfjöllum Tíbets án þess
að verða meint af.
Tíbetbúar eru'-hreyknir af slíkum
afrekum landa sinna og gera þá
stundum grín að indversku jógunum
í leiðinni sem þeir hitta nakta á ferð-
um sinum I Indlandi. En í Indlandi er
það að ganga aðeins eitt tákn af
mörgum um algera afneitun þessa
heims gæða, en alls ekki merki um
líkamlega hreysti.
Byrjendur fínna venjulega ekki
hitann af æfingunum nema meðan
þær standa yfir. Þegar hugareinbeit-
ingin hættir og öndunaræfingarnar
eru úti verður þeim venjulega fíjót-
lega kalt aftur. En þessu er öðruvísi
farið með þá sem iðkað hafa
æfingarnar svo árum skiptir. Hjá
þeim verður hitaframleiðslan að eðli-
legri líffærastarfsemi sem hefst af
sjálfu sér undir eins og kólnar I veðri.
Fleiri aðferðir en blautu ábreiðurn-
ar eru hafðar til þess að prófa hæfni
nemendanna til að framleiða hita.
Ein er sú að láta nemandann sitja
nakinn úti í snjó og mæla það snjó-
magn sem bráðnar undir honum og I
kringum hann. Eftir magninu má
reikna út hve langt hann er kominn í
íþróttinni.
Það er erfitt fyrir okkur Vestur-
landabúa að gera okkur í hugarlund
hversu langt má ná með tumo-\>jálf-
un. En áreiðanlegt er að sum þau
fyrirbrigði eru ósvikin og undraverð.
Ég er ekki sú eina sem hef orðið
sjónarvottur að þeim. Talið er að
menn úr sumum þeim hópum sem
gerðir hafa verið út að klífa fjallið
Everest hafí séð nöktum einsetu-
mönnum bregða fyrir uppi á háfjalla-
auðninni þar umhverfis.
Að lokum get ég bætt því við að ég
hef sjálf náð furðulegum árangri af að
iðka tumo og er þó reynsla mín af
þessari íþrótt og æfing sú sem ég hef
haft í henni hvorki löng né skipuleg.
Á vængjum
vinda
Dulspekingar I Tíbet eru ekki
margorðir. Nokkrir mánuðir og jafn-
vel nokkur ár geta liðið milli sam-
funda meistara og lærisveins. En þrátt
fyrir þetta sýndartómlæti milli þeirra,
geta þeir — einkum meistararnir —
haft samband ef þurfa þykir.
Fjarhrifin eru grein af leyndum
fræðameiði Tíbetbúa og Vesturlanda-
búum eigi svo ókunn. Sálarrann-
sóknamenn hafa oft vakið athygli á
þeim. Þau virðast þó oftast gerast af
tiiviljun. Sendandinn verður að
jafnaði ekki var við þann þátt sem
hann á í þeim. Undir sérstökum