Ársrit Torfhildar - 01.04.1987, Side 109

Ársrit Torfhildar - 01.04.1987, Side 109
I læknum sem rennur á landamerkjum Borgar og Steinsstaöa, eöa þá hinum sem liíöu og voru ekki íyrr vaxnir en þeir eltu hana uppi, bitu í hnakkann og héldu tastri meöan þeir geröu henni nýja hvolpa, - nei hún getur líka sagt þér frá ýmsu varöandi guömóður sína, sorgum hennar og kvöl. Var unga konan ekki einmitt aö skenkja henni mjólk í sköröóttu postulínsskálina viö kyndikleíadyrnar þegar hann snaraöist inn at drifhvítu bæjarhlaöinu? Hrökk hún ekki írá þegar mjólkurftaskan brotnaöi á steinsteyptu tjósgóltinu? Kúrði hún ekki skelíd í dimmasta skoti kyndikleíans og hlustaöi á háreystina í manninum og konunni sem veltust í tööunni innaf fjósinu? Hlustaöi hún ekki á eigin hjartslátt og vatniö í pípunum fyrir ofan sig? Og loks aöeins á kalda, þög.... ...hann hringir. Hljóðið skýtur mér skelk í bringu á þessurn tíma nætur, ég sný höfðinu til að sjá hvort þú hafir vaknað og án meðvitundar þjóta hugsanir eftir þöndum taugastrengjum hann hringir aftur eins og beinvefirnir breytist í járn og holdið í steinsteypu fæ ég hugboð HRINGIR ENN svitna undir hönd- unum við tilhugsunina horfi á þig bylta þér í svefnrofunum við þessa hræðilegu spurn HRINGIR og þegar ég þríf símtólið finn ég að lófinn er þvalur, höndin skelfur meðan eyrað hlýðir, ekki á örvæntingafulla bóndakonu með andvana barn í fanginu né þrítuga grasekkju blindaöa af hrágulum ökuljósum, heldur óþreytandi sóninn, slitrótt andvarp á hundrað hertzum. Liggjandi grafkyrr. Þögull, meö augun opin. Einn, í myrkrinu, I höröu rúminu, í kompunni inn af eldhúsinu. Hlustandi, á brakiö, á hviskriö, kossana. Krepptur, meö nagandi rottur í kviönum, meö eyrun sperrt, hönd í klofi. Einn, meö hugann hjá brúöhjónunum á efri hæöinni, meö hugann viö loftbólur og strigapoka, meö hugann í tööunni innaf fjósinu. Einn meö augun í myrkri og nagandi rottur. Skyndilega vaknaöi hún af doöanum. Hugsaði enn er tími til stefnu. Lyfti mjórri ilinni af bensíngjöfinni. í dauíri birtu mælaborösins snerist vísirinn á hraðamælinum undurhægt til vinstri 98 - 97 - 96 Svo gott sem blinduö af hrágulu ljósinu studdi hún vinstra táberginu á hrágúmífóðrað fótstigiö næst huröinni þannig að snúningshraöamælirinn féll á skammri stundu og í þeirri andrá varö henni hugsað til þess hver réöi þessari 107
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108
Side 109
Side 110
Side 111
Side 112
Side 113
Side 114
Side 115
Side 116
Side 117
Side 118
Side 119
Side 120

x

Ársrit Torfhildar

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Ársrit Torfhildar
https://timarit.is/publication/1918

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.