Skógræktarritið - 15.10.2010, Blaðsíða 14

13SKÓGRÆKTARRITIÐ 2010
Það segir okkur að minnsta kosti þá sögu að enn er
margur bindingurinn í þjóðfélagsgerðinni, sem ekki
hefur rifnað eða brostið.
Þegar skógræktarmenn koma hér saman á Þing-
völlum í dag mega þeir vera fullir meðvitundar um
að starf þeirra hefur því meira gildi sem lausungin er
meiri á öðrum sviðum þjóðlífsins.
Sú gildiseinkunn er ekki fólgin í fyrirferð eða
stórum orðum. Í dag eru áhrif manna og samtaka
þeirra þó helst mæld í upphrópunum.
Á þann mælikvarða er Skógræktarfélag Íslands
ekki tengt þeim kröftum sem helst hreyfa til hluti í
samtímanum.
Skógræktarstarfið er að sönnu hversdagslegt jarð-
ræktarpuð. Það getur bæði verið hressandi og lýj-
andi eins og hvert annað verk sem unnið er.
Hinu má þó aldrei gleyma að skógræktin er hug-
sjón sem er vígð hér á þessum stað með þeim æðstu
draumum og markmiðum sem þjóðin á.
Það er hugsjón að klæða landið. Sú hugsjón á
stundum í vök að verjast.
Plöntuaðskilnaðarstefnan hefur sótt í sig veðrið
eftir því sem kynþáttaaðskilnaður í mannlegu samfé-
lagi hefur horfið á vit sögunnar.
Jafnvel Furulundurinn hér væri ekki óhultur ef
ekki nyti við þeirra sem skilja og meta það hugsjóna-
starf sem hér á helgan reit, ef ekki væri félagsskapur
í sókn og vörn fyrir skógrækt í landinu.
Skógrækt rímar illa við þá óþolinmæði og það
hviklyndi sem einkennir þjóðlífið öðru fremur nú
um stundir. Hún er þvert á móti verkefni staðfestu,
þolinmæði og framsýni.
Ef til vill er íslensk skógrækt þó öðru fremur við-
fangsefni þrautseigjunnar.
Hvern lærdóm má draga af starfsemi Skógræktar-
félags Íslands í öllu rótleysi líðandi stundar? Hvað
getur þjóðin lært af starfi þess umfram það sjálf-
sagða hvernig stinga á niður græðlingum?
Það helst að minni hyggju, að í búð sögulegrar
reynslu mælast áhrif manna gjarnan í öfugu hlutfalli
við mælgina.
Þegar listaskáldið góða sat hér í Bláskógaheiðinni
og sá bergkastalann búinn frjálsri þjóð, gat ei nema
guð og eldur hafa gjört svo dýrðlegt furðuverk.
Þau tímamót sem félagsmenn í Skógræktarfélagi
Íslands minnast í dag eru í sjálfu sér ekki tilefni til
annars en að halda áfram að klæða þetta furðuverk
sem við höfum fengið í arf.
Árnaðarósk mín til félagsins er sú ein að því megi
farsællega takast að sinna hér eftir sem hingað til því
mikla hlutverki:
„að gera úr melnum gróandi teig
að guðsríki íslenskan haga.“