Morgunblaðið - 24.11.1995, Blaðsíða 39

Morgunblaðið - 24.11.1995, Blaðsíða 39
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 24. NÓVEMBER 1995 39 MINNINGAR láta gamlan draum r'ætast og fara í guðfræði. Sigurlaug studdi hann í þeirri ákvörðun heils hugar. Hún horfðist í augu við að erfiður tími færi í hönd, meira vinnuálag á Skarphéðin og minni tekjur. En þau voru sammála um að til mikils væri að vinna og vorið 1959 lauk hann guðfræðiprófi. Það var mikill gleðidagur. Skarphéðinn sótti síðan um Bjarnanesprestakall, fékk það og tók við því um haustið. Fjölskyld- an flutti svo öll austur í júní næsta ár. Þá voru börnin orðin sjö, það yngsta ársgamalt. Þegar ég lít til baka finnst mér að árin í Bjarnarnesi hafi verið bestu ár Sigurlaugar. Börnin voru farin að vaxa úr grasi, þau elstu farin að heiman til náms. Sveitin var fögur og Hornfirðingar tóku þeim ákaflega vel. Hún fékk ný verkefni sem prestskona í sveit. Á heimili hennar var skírt, gift, talað á milli hjóna og undirbúnar jarðar- farir. Öll þessi verk bónda hennar snertu hana beint og óbeint, og urðu til þess að efla tengsl við sveit- ungana, sem hún mat svo mikils. Frá öllu þessu nýja, sem hún var að upplifa, sagði hún mér símleiðis, og stöku sinnum sendum við hvor annarri línu. Stundum kom hún líka í bæinn og við áttum skemmtilega dagstund saman. Tengslin rofnuðu því ekki þótt vík væri milli vina. En þetta tímabil í lífi Sigurlaugar fékk snöggan endi. Skarphéðinn lést í bílslysi í júlí 1974. Það varð kollsteypa í lífi hennar. Missirinn sár og sorgin mikil. Verkefnin hrönnuðust upp og meðal annars þá þurfti að taka ákvörðun um búsetu. Sigurlaug átti góða að, sem hjálpuðu henni með ráðum og dáð og það brýnasta leystist smátt og smátt. Sigurlaug ákvað að flytja aftur til Reykjavíkur og stofna nýtt heim- ili með yngstu dætrunum tveim. Við urðum nágrannar á ný og tók- um aftur upp þráðinn, þar sem frá var horfið. Hún þurfti að takast á við marga nýja erfiðleika við breytta lífshætti. Reyndi að fara út á vinnumarkaðinn, sem var fram- andi eftir áratuga heimilishald, og störf við hæfi lágu ekki á lausu. Hún hélt uppteknum hætti og las mikið. Var löngu búin að færa út kvíarnar og eignast marga útlenda uppáhaldshöfunda, sem hún hafði á hraðbergi og vitnaði í. Vinir dætra hennar urðu hennar vinir líka og heimsóttu hana þótt tengiliðurinn væri ekki heima. Henni fannst allt- af gaman að vera með ungu fólki °g fylgjast með því, sem það var að fást við. Hún tók að nýju upp samband við gömlu vinina og marg- ir Hornfirðingar héldu vináttu og tryggð við hana. Sigurlaug var sjálf trygg vinum sínum, og ólöt við að hafa samband við þá. í fyrravetur vorum við í síma- spjalli og Sigurlaug var að segja mér frá kirkjulegri athöfn, sem hún hafði verið við. Hún sagði mér út af hverju presturinn lagði og við vorum sammála um að þar hefði vel til tekist. Og hún bætti við: „En í mínum huga jafnast ekkert á við fyrsta vers fyrsta kafla Jóhannesar- guðspjalls: - í upphafi var Orðið, og Orðið var hjá Guði, og Orðið var Guð. - Hér er allt sagt. Hér er engu við að bæta." Síðustu árin var heilsan alveg búin. Hún þurfti hvað eftir annað að leggjast inn á sjúkrahús af ýms- um orsökum og fyrir tveimur árum fékk hún alvarlegt hjartaáfall, en hún vildi ekki gefast upp. Hún hélt sínu striki fram að síðustu stundu. Börnin hennar og fjölskyldur þeirra önnuðust hana af ástúð og um- hyggju, sem hún mat meira en nokkuð annað. Ég og synir mínir sendum börnum hennar og öðrum ástvinum innilegar samúðarkveðj- ur. Það er komið að kveðjustund og bara eftir að þakka fyrir sig. Ég þakka Sigurlaugu tryggð hennar og vináttu, sem aldrei bar skugga á í þau fjörtíu og fjögur ár sem við þekktumst. Blessuð sé minning Sigurlaugar Guðjónsdóttur. Guðrún Sæmundsen. INGIMAR VALDIMARSSON + Ingimar Valdi- marsson fædd- ist 3. nóvember 1952 á Dalvík. Hann lést í Land- spítalanum að morgni 17. nóvem- ber. Foreldrar hans voru Valdimar Ósk- arsson, f. 25. októ- ber 1922, og Val- gerður Marínós- dóttir, f. 5. desem- ber 1927, d. 18. mars 1963. Alsystk- ini Ingimars eru: Fjóla, f. 1951, Ósk- ar, f. 1955, Snjólaug, f. 1956 og Einar, f. 1960. Systkini hans samfeðra eru: Aðalsteinn, f. 1969, Sigurbjörn, f. 1972, og Luja, f. 1976. Ingimar kvæntist 6. ágúst 1977 Bjarnveigu Páls- Kveðja frá systkinum _Ástkæri bróðir. Þær fréttir komu sem reiðarslag að þú værir á förum. Fyrirvarinn enginn og ekki einu sinni tækifæri til að kveðja. Á þessari stundu reikar hugurinn til uppvaxtar- og samveruáranna. Eins og gengur skiptust á skin og skúrir, gleði og sorg. Við eldri systkinin vorum ung að árum þegar móðir okkar féll frá. Við skildum ekki þá frekar en nú hvers vegna ástvinir eru kallaðir á brott í blóma lífsins. Djúp sorg fyllti huga ungra systkina um tíma en með sam- heldni fjölskyldunnar unnum við okkur út úr myrkrinu og fundum gleðina á ný. Á þeim þremur áratugum sem liðnir eru síðan hefur fjölskyldan vaxið, nýjar fjölskyldur verið stofn- aðar og sterk bönd myndast milli þeirra. Þú varst sjálfkjörinn sam- nefnari fyrir systkinahópinn og talsmaður samheldni og sátta og ávallt reiðubúinn til hjálpar. Heim- ili þitt ætíð fyllt hlýju og gleði og þægilegt heim að sækja. Þegar leit- að var til þín gilti einu hvers eðlis málin voru, ávallt leystir þú þau á þinn notalega hátt og það sem þú tókst þér fyrir hendur var unnið af áhuga, einlægni og myndarskap. Nú hefur myrkvað á ný. Ókunn öfl taka í taumana og veikindi, sem ekki verður við ráðið með bestu þekkingu og tækni sem læknavís- indin búa yfir, valda því að ferðin langa verður ekki umflúin. Nú reyn- ir enn á samheldni fjölskyldunnar. Með samheldninni stefnum við á ný út úr myrkrinu í þeim anda sem þú hefðir leitt okkur. Kæri bróðir, megi okkar ást og væntumþykja fylgja þér að eilífu. Elsku Baddý, Jóhann, Kristinn og Valdís, Guð gefi ykkur styrk til að minnast góðs eiginmanns og föður á þann hátt sem hann hefði viljað. „Hugsið ekki um dauðann með harmi og ótta. Verið glöð og þakk- lát fyrir allt sem lífið gefur og ég, þótt látinn sé, tek þátt í gleði ykk- ar yfir lífínu." Guð blessi ykkur. Fjóla, Óskar, Snjólaug, Einar, Aðalsteinn, Sigur- björn, Lilja og fjölskyldur. Vin sínum skal maður vinur vera. (Hávamál.) Ingirhar var vinur minn. Vinur sem gott var að leita til með hvers konar vanda. Vinur sem gott var að spjalla við, þótt lítið væri erind- ið. Vinur sem gott var að gleðjast með. Það er sárt að kveðja góðan vin svo alltof fljótt. Helst er að leita huggunar í mörgum minningum og myndum hugans. Eftir langa vin- áttu eru minningarnar sannarlega margar og góðar. Ein fyrsta myndin er úr Svarfað- ardalnum, þar sem við vorum báðir dóttur, f. 1954, hjúkrunarfræðingi. Börn þeirra eru: Jóhann Páll, f. 1978, Kristinn Már, f. 1981, og Valdís, f. 1989. Ingimar varð stúdent frá MR 1972 og við- skiptafræðingur frá HÍ 1976. Hann starfaði hjá Skýrsluvélum ríkis- ins og Reykjavíkur- borgar 1976, hjá hagfræðideild Reykjavíkurborgar 1977-1978 og hjá fslensku út- flutninsgmiðstöðinni hf. eftir það. Útför Ingimars fer fram frá Langholtskirkju í dag og hefst athöfnin kl. 13.30. í sveit. Önnur gömul mynd er úr 12 ára bekk í Kópavogsskóla, þar sem bekkurinn tók andköf þegar Ingimar „saggði" eitthvað á sinni hnausþykku norðlensku, nýkominn frá_ Dalvík. I menntaskóla endurnýjuðust vináttuböndin. Við spiluðum saman og skemmtun okkur. Ljóslifandi eru minningar um sólarferð okkar fjög- urra bekkjarbræðra, sumarið eftir stúdentspróf. Á háskólaárunum vorum við báð- ir í stórum hópi góðra vina, „klík- unni". Við skemmtum okkur sam- an, fórum saman á sveitaböll og í útilegur og alltaf var Ingimar með. Á þessum árum festum við báðir ráð okkar. Ingimar kynntist Baddý, kvæntist og stofnaði heimili. Þótt ég flytti til útlanda og byggi þar í mörg ár héldust alltaf vináttubönd- in. Við hittumst í jólafríum og fórum stundum saman í ferðalög á sumrin með góðum vinum. Þegar leið mín lá aftur heim frá útlöndum var mér tekið opnum örm- um í hóp gamala vina, m.a. í brids- klúbbi bekkjarbræðra úr MR, og þar á meðal var Ingimar. Síðan eru nú liðin ellefu ár og alltaf höfum við hist reglulega til að spila og spjalla. Margar góðar stundir höfðum við átt saman við spilaborðið og þannig minnist ég Ingimars best. Við spilafélagarnir hittumst líka með mökum okkar og fjölskyldum og áttum saman glaðar stundir. Þær góðu stundir geymum við öll í minningunni. Eg hef líka heyrt frá mörgum gömlum vinum okkar Ingimars og ég veit að ég mæli fyrir munn okar allra, þegar ég segi að öll erum við harmi slegin og söknum sárt þessa trausta vinar. Elsku Baddý mín, Jóhann Páll, Kristinn Már og litla Valdís. Ingi- mar var gæfumaður. Hann átti ykkur. Megi allar góðar minningar um góðan dreng styrkja ykkur í sorgini. Steindór Guðmundsson. Ég kynntist Ingimari og fjöl- skyldu fyrir u.þ.b. 16 árum þegar ég fór að fara með manni mínum, Einari, í fjölskylduboðin. í gegnum tíðina hefur mér virst Ingimar vera þessi yfirvegaði og ráðagóði aðili sem allir vilja eiga að og geta rætt við. Hann var kærleiksríkur og umhyggja hans fyrir fjölskyldunni var mikil. Samhliða var einstök greiðvikni og örlæti sem var sett fram á nærgætinn hátt, því hans háttur var að bjóða og veita aðstoð með þeim hætti að það væri ekkert tiltökumál eða jafnvel þannig að fólk væri í raun að gera honum greiða. Dæmin um þetta eru mörg, en það fyrsta sem snýr að mér var þegar ég var 17 ára gömul og bjó með manninum mínum á heimili tengdaforeldra minna. Draumurinn var auðvitað að finna leiguíbúð sem við hefðum efni á til að geta verið með okkar sjálfstæða heimili. Einn daginn hafði Ingimar samband við Einar. Já, hann var að biðja okkur um að gera þeim hjónum greiða; hvort við værum kannski til í að passa fyrir þau húsið og vökva blómin a meðan þau væru mánuð í sumarfríi erlendis. Þar sem heim- ili þeirra var í Mosfellssveitinni og við stunduðum nám og starf í bæn- um fengjum við að sjálfsögðu afnot af bílnum þeirra á meðan. Það þurfti náttúrulega ekki að spyrja tvisvar og við eigum yndislegar minningar um þann tíma þegar við byrjuðum að búa á heimili Ingimars og Baddýjar. Það var gaman að spjalla við Ingimar um þjóðmálin því hann var vel að sér, sérstaklega þegar kom að viðskiptamálum. Ég er ekki í vafa um að í viðskiptum var hann fylginn sér og augljóst var að hann hafði mikinn metnað gagnvart sínu starfi. Þegar Ingimar hefur svo snögg- lega og ótimabært kvatt þennan heim finnst mér það huggun harmi gegn að hann lifði sínu lífi vel, gagnvart fjölskyldu sinni og starfi hefur hann trúlega gert jafnmikið og margir sem lifa helmingi lengur. Einmitt þess vegna veit ég að hans er sárt saknað og sendi innilegar samúðarkveðjur til allra þeirra sem eiga um sárt að binda. Elsku Baddý, Jóhann, Kristinn, Valdís og Valdi- mar, minningin um góðan mann lifir. Auður Sigr. Kristinsdóttir. Ingimar Valdimarsson er látinn, kallaður fyrirvaralausu kalli. Hann er kallaður á þeim tíma ævinnar, þar sem starfsþrekið er mest, reynsla æskuáranna farin að skila sér og hægt er að fara að njóta afraksturs dægurstritsins. Nötur- legur kuldi sorgarinnar stendur eft- ir, en einnig fögur minning um ein- stakan vin og félaga. Þetta minnir okkur á hve örþunn- ur sá ís er, sem við öll fetum okkar jarðlífi eftir, og hve snögglega vak- ir geta opnast. Hve innilega má ekki gleðjast yfir hverjum degi sem við fáum að vakna hress til þess að takast á við verkefni dagsins. Nú eru tuttugu ár síðan ég kynntist Ingimari, nánast upp á dag. Tvær systur úr Mosfellssveit leiddu okar saman, og mótuðu lífs- feril okkar. Á fyrstu búskaparárun- um leigðum við saman hús, báðir á leið út í lífið með sitt hvora systur- ina sér við hlið. í slíku nábýli reyn- ir á að samkomulag íbúanna sé gott og þar varð mér ljóst hvern dreng og félaga Ingimar hafði að geyma. Margt hefur breyzt á þessum tveim áratugum, en allan þennan tíma hefur Ingimar verið sami trausti kletturinn, sá sem alltaf var hægt að leita til þegar á bjátaði. Rökfesta og ákveðnar skoðanir gerðu hann að manni, sem gott var að leita álits hjá í hinum fjölbreytt- ustu málum. Alltaf var hægt að treysta jarðbundinni dómgreind og réttsýni hans, hversu flókin og erf- ið þau mál kunnu að vera, sem undir hann voru borin. Oft hef ég sett nokkur orð á blað til Ingimars, minnispunkta um eitt og annað, sem ég hef þurft að leita til hans með. Lokapunktur hefur verið settur, þessi fátæklegu minn- ingarorð eru mín hinzta kveðja til hans. Guð styrki fjölskyldu Ingimars Valdimarssonar í sorg sinni; megi hlý og fögur minning um góðan dreng lifa. Drottinn gefi dánum ró, en hinum líkn sem lifa. Páll Valdimarsson. Síminn hringdi um kyöldmatar- leytið á föstudagskvöld. í símanum var Brynjólfur og sagði hann váleg tíðindi: „Ingimar veiktist á þriðju- SJÁ NÆSTU SÍÐU t Systir okkar, SESSEUAGUÐMUNDSDÓTTIRBANKS, ' andaðist á Hrafnistu 22. nóvember. Vilhelm R. Guðmundsson, Jöhanna Guömundsdóttir, Alda Guðmundsdóttir, Guðmunda Rowland. t Útför elskulegrar eiginkonu minnar, móður, tengdamóður og ömmu, GYÐU GUNNARSDÓTTUR, Tryggvagötu 14b, Selfossi, verður gerð frá Selfosskirkju laugardag- inn 25. nóvember nk. kl. 13.30. Hilmar L. Sveinsson, Þröstur Ólafsson, Guðbjörg Drengsdóttir, Sólveig Arndís Hilmarsdóttir, Elías Hilmarsson, Ásta María Guðmundsdóttir, Gyða Kolbrún Þrastardóttir. t Móðir okkar og tengdamóðir," ELÍN GUÐJÓNSDÓTTIR, Breiðumörk17, Hveragerði, verður jarðsungin frá Hveragerðiskirkju næstkomandi laugardag 25. nóvember kl. 14.00. Árni G. Stefánsson, Aðalbjörg Árnadóttir, Unnar Stefánsson, Marfa Ólafsdóttir, Guðmundur Stefánsson, Erla K. Valdimarsdóttir, Guðjón ingvi Stefánsson, Guðrún Broddadóttir, Atli Þ. Stefánsson.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.