Morgunblaðið - 17.04.1999, Page 63

Q\dt- TíTT/Trnf!OM
MORGUNBLAÐIÐ
dí'i! t 11 ■! / 71 ■' • 1: \ r < 1 ‘,J t n’ t í. 1
LAUGARDAGUR 17. APRÍL 1999 63
MINNINGAR
fyrir hjarta, enda hlífði hún sér
aldrei og var alltaf á fullu. Þegar hún
var ekki í vinnu var hún að gera
glæsileg bútasaumsteppi eða aðra
listmuni sem hún gaf svo oftast ætt-
ingjum og vinum.
Fráfall Stínu er reiðarslag fyrir
ættingja hennar og vini, en við get-
um verið þakklát fyrir að hafa þekkt
hana og notið vináttu hennar. Eg bið
Guð að vera með Ella, Jóu, ættingj-
um og vinum Stínu og hjálpa okkur
öllum að takast á við sorgina yfir að
missa hana. Stínu vil ég kveðja með
orðunum: „Takk fyrir allt, elsku
Stína.“
Brynja.
í dag er kvödd ástkær vinkona okk-
ar, Ágústa Kristín Bass frá Brekku.
Það er óhætt að segja að það hafi ver-
ið einstök forréttindi að fá að kynnast
henni Stínu. Lífsgleðin og góðvildin
eru dæmi um þá eiginleika sem ein-
kenndu hana og fylgdu henni í hví-
vetna. Stína var alltaf boðin og búin
að hjálpa öðrum, hún var ósérhlífin
og dugleg kona í alla staði.
Elsku Stína, það er ómetanlegt að
hafa fengið að kynnast þér og fjöld-
inn allur af minningum skýtur upp
kollinum þegar hugsað er tU baka.
Þú varst tekin burt frá okkur öllum
alltof snemma, lífið rétt hálfnað og
því eru minningarnar um þig enn
dýrmætari. Það verður aldrei eins
að koma í sveitina þegar þú ert þar
ekki lengur, svo mikinn svip settir
þú á mannlífið þar.
Kæra vinkona, það er mikUl sökn-
uður sem grípur mann á slíkri
stundu og vUjum við þakka þér fyrir
aUar þær ánægjulegu samveru-
stundir sem við áttum saman. Þú
munt alltaf búa í hjarta okkar.
Elsku EUi, það er varla hægt að
hugsa sér þær raunir sem þú þarft
að ganga í gegnum á slíkri sorgar-
stund. Hugur okkar er hjá þér og
sendum við þér okkar innUegustu
samúðarkveðjur. Guð veri með þér.
Guðmundur og Arnheiður.
Ég hélt að tíminn væri nægur en
svo reynist hann hafa runnið sitt
skeið. Bikarinn er tæmdur. Ég ætl-
aði einmitt að koma við hjá þér í
sumar „þegar betur stæði á“. Það er
of seint og upp í hugann koma öll
skiptin sem ég keyrði framhjá og
hefði getað gefið mér tíma, sleppt
einhverju öðru í staðinn. Mig langaði
til þess að stoppa lengi hjá þér og
var alltaf að bíða eftir því að ég hefði
nógan tíma. Við höfðum um svo
margt að tala og hlæja að. Ég átti
eftir að segja þér svo margt og fá
fregnir af þér. Éf ég hefði vitað hvað
þú ætlaðir að stoppa stutt, þá hefði
ég sennilega aldrei keyrt ft-amhjá án
þess að vitja þín. Enginn veit sína
ævina...
Þeir sem syrgja leita oft skýringa
og velta sér uppúr óréttlætinu sem
felst í missinum. Við syrgjum okkar
vegna, glataðan tíma sem okkur
finnst við svikin um. Þú varst nýút-
skrifuð eftir eríiðan sjúkdóm og ég
frétti af því hvað það gladdi þig. Ég
var ekki búin að hitta þig til þess að
gleðjast með þér. Mér datt ekki í
hug að þú værir á förum. Ég hef leit-
að skýringar. Hún er auðvitað engin
nema ef vera kynni að Guð hafi vant-
að skemmtilega og yndislega konu
til að vera sér við hlið. Þeir sem guð-
irnir elska deyja ungir hefur oft ver-
ið sagt og þú varst alltof ung til þess
að fara. Þetta var reiðarslag fyrir
fólkið þitt og alla vini þína í sveitinni.
Þitt skarð er ekki hægt að fylla.
Stína mín, þú ert og verður einstök í
hugum okkar allra sem kynntust
þér. Það er eiginlega ekki hægt að
lýsa þér með orðum. Ég á ekki nógu
mikinn orðaforða til þess. Þú varst
stútfull af lífsþrótti, kímnigáfu og
hlátri. Þú varst eins og lítil stelpa
þegar prakkarasvipurinn kom á þig.
Þú hefur alltaf verið ung í mínum
augum. Það sem við gátum hlegið
saman! Ég hef hvorki fyrr né síðar
hlegið jafn mikið eins og þegar við
unnum saman. Stundum töluðum við
og drukkum kaffi alla nóttina eftir
vaktirnar í Ferstikluskála. Það var
svo gaman hjá okkur. Þá var ég ung
stelpa og þú kenndir mér að vinna
hratt og samviskusamlega. Að því
bý ég alla tíð. Það var enginn fljótari
að afgreiða heldur en þú. Það var
allt svo skemmtilegt í kringum þig
og við vildum alltaf að fá að vinna
saman. Því miður virðist maður oft
fjarlægjast vini sína eftir að út í lífs-
baráttuna er komið.
Það er bara ein Stína Bass sögð-
um við stelpurnar þínar oft hver við
aðra og gerum enn. Þær eru ófáar
stelpurnar sem þú hefur unnið með
um ævina á Ferstiklu og þessi tími
með þér mun aldrei gleymast. Þú
hafðir lag á því að láta fólki líða vel í
návist þinni. Þú varst alltaf svo stolt
af okkur stelpunum þegar við gerð-
um eitthvað vel. Þú jókst með okkur
sjálfstraust og peppaðir okkur upp í
hverju sem við tókum okkur fyrir
hendur. Gleymdi ég að segja þér
hvað mér þykir vænt um þig?
Örugglega en sennilega þarf ég þess
ekki, þú veist það, þó ég hafi ekki
verið duglegað heimsækja þig upp á
síðkastið. Ég varðveiti dýrmæta
minninguna um þig í hjarta mér og
gleymi aldrei stundunum sem við
áttum saman. Ég er viss um að við
sjáumst aftur og þá hlæjum alla
nóttina við eins og við gerðum þegar
ég var ung stelpa.
Elsku Elli, Jóa, Magga og Helga
og fjölskyldur og allir sem þótti
vænt um Stínu. Ég votta ykkur mína
dýpstu samúð í sorg ykkar. Stína er
og verður hin eina sanna Stína í
hjörtum okkar allra sem vorum svo
gæfusöm að þekkja hana.
Við gleymum henni aldrei og þeim
dýrmæta tíma sem við fengum með
henni.
Eva Magnúsdóttir.
Elsku Stína, það verður skrítið að
fá ekki upphringingu frá þér, þú
varst vön að hringja og tala við okk-
ur í a.m.k hálftíma - klukkutíma í
einu og segja okkur hvað þú værir
að sauma eða föndra í það og það
skiptið, eins að segja okkur fréttir
eða bara spyrja frétta. Það er alveg
sama hvar litið er á heimili okkar,
þar er alltaf eitthvað sem þú hefur
saumað eða gefið okkur. Þú spurðir í
þessi þrjú skipti sem von var á fjölg-
un hjá okkur hvort þetta yrði ekki
lítil Guðmunda Kristín ef það yrði
stelpa, en það kom aldrei stelpa.
Álltaf varst þú jafnglöð að sjá okk-
ur hvort heldur við kíktum á þig inn
í Stiklu eða á Brekku.
Þær voru ófáar ferðirnar sem þú
fórst með okkur út í hús til þín, þar
sem þú opnaðir skúffur og skápa til
að sýna hvað þú værir búinn að vera
að sauma. Fyrir síðustu jól var of-
boðslegur spenningur að opna pakk-
ann frá ykkur Ella, því þú varst bú-
inn að segja okkur að þú hefðir
keypt svolítið geðveikt flott handa
okkur, við áttum að hringja strax og
við værum búin að opna gjöfina.
Svona varst þú.
Ef hægt er að segja um einhvern
að hann sé lífsglaður, opinn, heiðar-
legur og hreinskilinn þá átti það best
við þig.
Elsku Stína, við kveðjum þig með
sárum söknuði og góðum minning-
um um liðnar samverustundir. Megi
guð geyma þig og minningu þína.
Ella, Jóu og öðrum nákomnum
sendum við okkar innilegustu sam-
úðarkveðjur
Guðrún og Gústav.
Ágústa Kristín Bass verður jarð-
sungin frá Saurbæjarkirkju á Hval-
fjai-ðarströnd í dag. Það verða aðrir
og kunnugri en ég til að rekja þá
stuttu ævi sem hún átti meðal okkar.
Mín fyrstu kynni af Stínu, eins og
hún var alltaf kölluð, voru fyrir rúm-
lega þremur áratugum, þau kynni
voru öll á einn veg, hún var alltaf kát
og skemmtileg hvar sem maður hitti
hana.
Stína hóf mjög ung störf í Fer-
stikluskálanum á Hvalfjarðarströnd
og hefur því þjónað mörgum rekstr-
araðilanum þar og þúsundum við-
skiptavina. Ég efa að aðrir hafi af-
greitt fleii'i viðskiptamenn á jafn
fljótan, öruggan og skemmtilegan
hátt og hún Stína og það eru margir
um allt land sem þekktu hennar
góða viðmót.
Ég er hræddur um að með til-
komu Hvalfjarðarganga og þegar
umferðin færist frá Hvalfjarðar-
strönd muni margir sakna þeiirar
frábæru þjónustu sem þær vinkonur
Stína og Sissí hafa veitt ferðalöngum
og ekki síst þeim aðilum sem stund-
uðu þungaflutninga og áttu þar
reglulega viðkomu.
Hverjii- muna ekki eftir því, sem
þekktu Stínu, að hún spyi'ði mann:
Hvernig hefur pabbi þinn eða
mamma þín það?
Eftir að Stína greindist með
krabbamein fyrii’ nokkrum árum
ágerðust þessar spurningar hjá
henni, henni var svo umhugað um að
allh’ hefðu það gott.
Það var mikið happ fyrir Olís að
Stína varði stærstum tíma starfsævi
sinnar við störf í Ferstikluskála.
Með þessum fátæklegu skrifum mín-
um vil ég þakka Stínu fyrir
skemmtileg og góð kynni og gott
samstarf um leið og ég votta að-
standendum hennar mína dýpstu
samúð.
Gunnar Sigurðsson, Akranesi.
Á haustdögum árið 1962 mættum
við í Húsmæðraskólann á Varma-
landi í Borgarfirði 42 eldhressar
stúlkur á aldrinum 17-21,
hvaðanæva af landinu. Við fyi’stu
sýn virtist þetta ólíkur hópur og ekki
er loku fyrir skotið að einhverjar
hafi verið með hnút í maganum og
kviðið komandi vikum.
Ein okkai’ var hún Kristín Bass 17
ára gömul, sem við kveðjum í dag.
Dökkhærð, falleg stúlka, röskleg í
fasi og brosmild. Það var eiginlega
alltaf hægt að hlæja í návist Stínu,
hvað hún sagði, eða gerði eða bara
allt í einu snarsnerist og rigsaði
brott, það bauð allt upp á kátínu.
Það er reiðarslag að fá frétt um
fráfall hennar sem ber svo óvænt að,
en enginn veit hver er næstm’ eins
og sannast nú sem og oft áður. Stína
hafði að vísu fyrir nokkrum árum
veikst af krabbameini, en með guðs
og góðra manna hjálp unnið bug á
því, og verið undir eftirliti síðan en
nú nýlega fengið að vita að hún væri
útskrifuð. Við þá frétt varð hún að
sjálfsögðu innilega glöð.
Stína var á fullu í handavinnu, að
skapa fallega hluti, t.d. bútasaum og
prjónaskap, já allskonar aðferðir og
form. Og alla þessa hluti gaf hún
skyldmennum og vinum, alltaf að
gleðja einhvern. Hún fylgdist vel
með hvernig skólasystrunum liði og
ævinlega spurði hún eftir fjölskyld-
um okkar. Það voru algengar spurn-
ingar frá Stínu: hvernig hafa for-
eldrar þínir það, hvað er að frétta af
frænda þínum, sem veiktist eða
hvernig hefur hann Hilmar minn
það núna. Hún var svo hugulsöm,
sem sást líka á því hve vel hún hugs-
aði um foreldra sína og nú síðast fóð-
ursystur.
Auðvitað átti Stína sína erfiðu
stundir, en við þekkjum hana afar
hressa og drífandi og fengum við oft
hressandi upphringingar og óvæntar
eins og allt í einu segir hún: „Haddý,
nú drífum við okkur til Siggu, ég
kem kl. 10-11 í fyrramálið, þú verður
til.“ Og: „Sigga, við Haddý ætlum að
kíkja til þín á morgun, verðurðu ekki
heima?“ Þvi var það á síðasta sumri
auk ógleymanlegrar helgar á
Varmalandi með rúmlega 30 skóla-
systrum að við fengum einmitt eitt
slíkt símtal sem varð til þess að við
þrjár áttum indælan góðviðrisdag
saman. Nú munum við ekki oftar
eiga von á þessari hressandi upp-
hringingu með dillandi hlátri og til-
heyrandi, en erum innilega þakklát-
ar fyrir þennan dag og fleiri
skemmtilegar samverustundir í tæp
36 ár.
En vikunum í skólanum forðum
þurftum við ekki að kvíða og kvödd-
umst brosandi og tárvotar um vorið,
eftii’ skemmtilegan og lærdómsríkan
vetur.
í einkalífi sínu var hún ákaflega
hamingjusöm með honum „Ella mín-
um“, eins og hún sagði alltaf. Sökn-
uður hans er því mikill og sendum
við þér Elli minn og öðrum aðstand-
endum okkar innilegustu samúðar-
kveðjur.
Við kveðjum þig nú, elsku Stína,
með þökk fyrir allt. Við munum
minnast þín á komandi ái’um er við
hittumst. Guð leiði þig.
Þínar vinkonur
Hafdís og Sigríður.
Okkur langar að minnast hennar
Stínu okkai’ sem við kynntumst þeg-
ar við tókum við rekstri Ferstiklu í
Hvalfii’ði árið 1976. Eftir að við
hættum rekstrinum minntust börnin
aldrei á Ferstiklu í Hvalfirði nema
nöfn Stínu og Sísíar kæmu upp.
Stína reyndist okkur góður starfs-
kraftur, bæði samviskusöm og dug-
leg. Skemmtilegast við hana var lífs-
gleðin, hún var ávallt kát og glöð,
gaf frá sér jákvæða strauma sem
bæði samstarfsfólk og viðskiptavinir
kunnu að meta.
Stína og Elli voru barnelsk og
fylgdust með okkar börnum sem og
öðrum börnum bæði í námi og starfi
í gegnum árin.
Fyrir nokkrum árum fékk Stína
illvígan sjúkdóm sem hún barðist
hetjulega við og var komin með fullt
þrek á ný. Þegar að við fréttum að
Stína hefði veikst á sínum tíma,
höfðum við samband við hana og
gátum ekki annað en dáðst að
hversu hetjulega hún barðist. Hún
talaði um hvað bæði ættingjar og
sveitungar stæðu með sér í barátt-
unni. En lífið er hverfult, enginn veit
sinn næturstað.
Enda þótt samgangur okkar við
Stínu og Ella hafi ekki verið mikill
síðustu árin höfðum við alltaf sterk-
ar taugar til þeirra.
Við sendum Ella og öllum ættingj-
um hennar innilegar samúðarkveðj-
ur og biðjum Guð að blessa minn-
ingu Stínu á Brekku.
Óskar, Sigþrúður (Sissa),
Guðmundur, Hildur,
Regína Ósk og Trausti.
Þú fórst miklu fyrr en nokkur átti
von á, elsku Stína. Þegar mamma
hi’ingdi í mig og sagði mér að þú
værir dáin þá fannst mér það ekki
geta staðist, ekki þú. Ég trúi þessu
nú varla ennþá, en þetta er víst stað-
reynd.
Þegai’ maður hugsar til baka eru
svo mai’gar minningar tengdar þér,
og það er erfitt að sætta sig við það
að geta ekki séð þig aftur. Frá því að
ég man eftir mér, hefur þú alltaf ver-
ið nálæg. Þegar ég var lítil komuð
þið Elli einu sinni með jólasokk full-
an af nammi handa mér. Þú sagðir að
jólasveinninn hefði skilið hann eftir
handa mér inni í Ferstiklu, því að
hann hefði átt svo marga bæi eftir og
beðið þig að koma honum til mín.
Mér fannst það svo spennandi að þú
hefðir hitt jólasveininn, og að hann
hefði talað við þig.
Þegar ég varð eldri fór ég að
vinna með þér í Ferstiklu og þá sá
ég hvað þú varst stríðin. Þú gast
bullað án þess að það sæist nokkuð
að þú værir bara að grínast, og ég
verð víst að játa að þú gast oft platað
mig. Svo hlóstu þessum smitandi
hlátri og það endaði oft með því að
maður var farinn að hlæja með þér,
án þess að vita nákvæmlega af
hverju maður var að hlæja. Þú varst
alltaf eitthvað að sauma, og þegar
maður kom í heimsókn, hafðirðu svo
gaman af því að sýna hvað þú varst
að sauma þá stundina. Svo fékkstu
mig einu sinni til að hringja til
Bandaríkjanna til að panta eitthvað
agalega fallegt sem að þú sást í ein-
hverju blaði. Og í hvert skipti sem að
ég hitti þig spurðirðu mig hvað væru
margir dagar þangað til að þú fengir
pakkann, stundum tvisvar sama
daginn. Þú hafðir líka mjög gaman
af því að gefa gjafir. Þegar systir
mín fermdist síðasta vor, varstu
alltaf að spyrja hvað hana langaði í —
og hverju hún hefði gaman af og
vandaðir þig mikið við að finna réttu
gjöfina.
Ég veit ekki hvort þú vissir hvað
mér þótti vænt um þig, elsku Stína,
en þegar við hittumst hinum megin
þá skaltu vera viss um að ég segi þér
það. Takk fyrir allt saman, ég vildi
bai-a að þú hefðir getað verið lengur
með okkur.
Þín
Rakel.
Elsku Stína. Nú ert þú dáin á
besta aldri og öllum að óvörum. Við
erum slegin.
Við vildum þakka þér fyrir alla um- ^
hyggjusemina og vináttuna sem þú
hefur sýnt í gegnum árin, bæði okkur
og börnunum okkar, Hrafni og Höllu.
Þú áttir engin börn sjálf en varst
mjög barngóð. Bömunum í fjölskyld-
unni þótti vænt um öll knúsin og fjör-
ið sem frá þér streymdi. Þau eiga eft-
ir að sakna þín.
Otrúlegur drifkraftur og dugnað-
ur einkenndu þig og þeir eru ófáir
fallegu, handunnu munirnir sem eft-
ir þig liggja hjá fólkinu sem þér þótti
vænst um. Þeii’ munu lifa áfram og
minna okkur á þig og gjaftnildi þína. %
Við sendum innilegar samúðar-
kveðjur til eftirlifandi sambýlis-
manns þíns, Erlings, Jórunnar fóð-
ursystur þinnar og allra sem eiga
um sárt að binda vegna andláts þíns.
Þá ég hníg í djúpið dimma,
Drottinn ráð þú hvemig fer.
Þótt mér hverfi heimsins gæði
hverfi allt sem kærst mér er.
Æðri heimur, himnafaðir,
hinumegin fagnar mér.
< (M. Joeh.)
Rannveig Gylfadóttir og
Jón Gunnar Axelsson.
• Fleiri minning&rgreinar um
Ágústu Kristínu Bass bíða birtr
ingar og munu birtast í blaðinu
næstu daga.
+
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar, tengda-
móðir, amma og langamma,
STEINUNN GUÐLEIFSDÓTTIR,
Laugavegi 61,
Reykjavík,
andaðist á Sjúkrahúsi Reykjavíkur föstudaginn
16. april.
Ólafur B. Þorvaldsson,
Guðleifur Guðmundsson, Bára Stefánsdóttir,
Einar Guðmundsson, Kolbrún Skarphéðinsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Ástkæri eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
afi, sonur og bróðir,
JÓN ODDGEIR BALDURSSON,
Norðurvör 8,
Grindavík,
lést á Sjúkrahúsi Suðurnesja fimmtudaginn
15. apríl.
Jarðarförin auglýst síðar.
Fyrir hönd aðstandenda,
Sigríður Sigurðardóttir.