Ársritið Gestur Vestfirðingur - 01.01.1855, Side 57

57
Gunnar prófastur Pálsson í Hjarfearholti eignar og
Hallgrími þessa gátu um kút botnlausan:
Fundizt hefir fram á sjó
fjörunni hvergi nærri,
opinmynntur en þögull þó;
þessa Iist hafa færri.
Um orkanir sumars og vetrar hefir og Hallgrímur
kvebit), a& því er fyrir vísum þeim er ritaö, og er um
sumar og vetur þessi:
Illýtt er, vott var,
víst falítt, sízt strítt,
hýrt lopt, súrt svipt,
sætt skín, hætt dvín,
flest sælt, sezt fullt,
flýr þraut, býr skraut,
lán eykst, hrun hrekst,
hryggö fjær, tryggb nær.
Og enn um vetur; en a& öllu óljóst nær hann kve&ife hefir:
Hlýtt var, vott er,
veik hjörfa, bleik jörb,
sól dauf, dæl úf,
dregst kalt, hrekst allt,
grimmt heibi, hrumt brim,
hægb braufes, lægb aubs,
stirt geb, rýrt rá&,
reynd stygb, leynd frygb.
Og enn snúiö aptur uppá sumariö:
Hlýtt er, vott var,
væn hjörö, græn jörb,