Óðinn - 01.01.1934, Qupperneq 11

ÓÐIN N
11
Þjóðsaga Azteka um Quetzalcoatl minnir á
hrakningssögu Bjarnar Ásbrandssonar og manna
hans hjeðan vestur um höf, og sú spurning
liggur þá nærri, hvort ekki geti átt sjer stað
samband þar í milli.
Frásögnin um brottför Bjarnar Ásbrandssonar
hjeðan af landi er í 47. kapitula Eyrbyggja sögu.
Björn átti heima á Kambi í Breiðuvík á Snæ-
fellsnesi, ungur maður, hraustur og glæsilegur.
Hann fjekk ást á Þuríði húsfreyju á Fróðá, sem
er hinumegin á nesinu, en hún var systir Snorra
goða á Helgafelli og gift manni, sem Þóroddur
hjet. Björn gekk oft til fundar við Þuríði og
kærði Þóroddur þetta fyrir Snorra goða. Snorri
reið að Kambi með marga menn og ætlaði að
láta drepa Björn. Hafði hann valið til mann,
er vinna skyldi á honum. En áður þeir Snorri
kæmu heim að Kambi varð Björn á vegi þeirra.
Grunaði hann þegar, hvert væri tilefni farar-
innar, gekk að Snorra, greip annarri hendi í
kápuermi hans, en í hinni hjelt hann á opnum
knífi og miðaði á brjóst honum. Maður sá, er
vinna átti á Birni, sá, að Snorra mundi bani
búinn, ef hann ætti nokkuð við Björn meðan
svo stóð, og urðu þeir um hríð samferða og
töluðust við, en Björn slepti ekki því taki, sem
hann hafði á Snorra. Ræddu þeir þannig mál
sín um stund og urðu þau lok á, að Björn
hjet að Iáta af fundum við Þuriði og hverfa
burt úr hjeraðinu.
Um brottför Bjarnar segir sagan: »Annan dag
eftir reið Björn suðr í Hraunhöfn til skips ok
tók sjer þar þegar far um sumarit, ok urðu heldr
síðbúnir. Þeir tóku útnyrðing, og viðraði þat
löngum um sumarit, enn til skips þessa spurð-
ist eigi síðan langan tima«. Það er talið að þetta
hafi verið árið 998.
I 64. kapítula Eyrbyggja sögu er þessi frásögn:
»GuðIeifr hét maðr, hann var son Guðlaugs
hins auðga ór Straumflrði, bróðir Þorfinns, er
Sturlungar eru frá komnir. Guðleífr var far-
maðr mikill. Pat var ofarlega á dögum Ólafs
hins helga, at Guðleifr hafði kaupferð vestr til
Dýflinnar, enn er hann sigldi vestan, ætlaði hann
til Islands, hann sigldi fyrir vestan Irland, ok
fékk austan veðr ok landnyrðinga, ok rak þá
langt vestr í haf ok í útsuðr, svá at þeir vissu
ekki til lands, enn þá var mjög áliðit sumar,
ok hétu þeir mörgu, at þá bæri ór hafinu, ok
þá kom þar, at þeir urðu við land varir, þat
Sigvaldi Ðjarnason trjesmiðameistari.
Hann andaðist hjer í bænura í febrúar í vetur, fæddur
31. des. 1860 á Fremstagili í Húnavatnssýslu og bjuggu
þá foreldrarhans þar,
Bjarni Jónsson og
Halldóra Jónsdóttir.
Um tvítugt fór Sig-
valdi til Reykjavik-
ur og lærði trjesmíði
hjá Magnúsi heitnum
Arnasyni. Fór svo
vestur á Bíldudal og
vann þar að bygging-
um fyrir Pjetur kaup-
mann Thorsteinsson.
Par kvæntist Sigvaldi
1892 Guðrúnu Pjet-
ursdóttur frá Bjarnar-
höfn. Eignuðust þau
tvö börn, en mistu
bæði á ungum aldri.
Um eitt skeið hjeldu
þau Sigvaldi og Guð-
rún veitingahús á Bíldudal. Nálægt aldamótunum flutt-
ust þau til Reykjavíkur og hefur Sigvaldi gegnt hjer
ýmsum störfum fyrir bæjarfjelagið og notið trausts og
álits allra, sem hann þektu. Hann var og fróðleiksmað-
ur á islensk fræði. Bróðir hans var Halldór Bjarnason
sýslumaður i Barðastrandarsýslu, d. 1. febr. 1905, Sig-
valdi var einn af stofnendum trjesmíðaverksmiðjunnar
Völundur og framan af í stjórn hennar.
var mikit land, enn eigi vissu þeir hvat land
þat var. Þat ráð tóku þeir Guðleifr, að þeir
sigldu at landinu, því at þeim þótti ilt að eiga
lengr við hafsmegnit. Þeir fengu þar höfn góða,
enn er þeir höfðu þar litla stund við land verit,
þá koma menn til fundar við þá, þeir kendu
þar engan mann, enn helzt þótti þeim sem þeir
mælti írsku, brátt kom til þeirra svo mikit fjöl-
menni at þat skifti mörgum hundruðum. Þessir
menn veittu þeim atgöngu ok tóku þá höndum
alla ok bundu, ok ráku þá síðan á land upp.
Þá váru þeir færðir á mót eitt, ok dæmt um
þá. Þat skildu þeir, at sumir vildu at þeir væri
drepnir, en sumir vildu at þeim væri skift á
vistir ok væri þeir þjáðir. Ok er þetta var kært,
sá þeir hvar reið flokkr manna, ok var þar
borit merki í flokkinum, þóttust þeir þá vita,
at höfðingi nokkurr mundi vera í flokkinum,
ok er flokk þennan bar þangat at, sá þeir, at
undir merkinu reið mikill maðr og garplegr,
ok var þó mjög á efra aldr ok hvítr fyrir hærum.