Morgunblaðið - 22.09.2002, Blaðsíða 47

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 22. SEPTEMBER 2002 47
S M Á A U G L Ý S I N G A RI
TILKYNNINGAR
Sálarrannsóknarfélag
Reykjavíkur,
Síðumúla 31,
s. 588 6060.
Miðlarnir, spámiðlarnir og hug-
læknarnir Þórhallur Guð-
mundsson, Ólafur Hraundal
Thorarensen, Ingibjörg Þeng-
ilsdóttir, Erla Alexandersdótt-
ir, og Garðar Björgvinsson
michael-miðill starfa hjá félag-
inu og bjóða félagsmönnum og
öðrum uppá einkatíma.
Upplýsingar um félagið, einka-
tíma og tímapantanir eru alla
virka daga ársins frá kl. 13—18.
Utan þess tíma er einnig hægt
að skilja eftir skilaboð á sím-
svara félagsins.
Netfang: mhs@vortex.is .
Sálarrannsóknarfélag Reykjavíkur
starfar í nánum tengslum við Sál-
arrannsóknarskólann á sama stað.
SRFR.
FÉLAGSLÍF I.O.O.F. 3
1839238
8.50.0
I.O.O.F. 10
1839238
81/2 0.
I.O.O.F. 19
1839238


HEKLA 6002092319 IV/V Fjhst.

MÍMIR 6002092319 I Fjhst.

HEKLA 6002092319 IV/V
Fjhst.Hörgshlíð 12.
Boðun fagnaðarerindisins.
Bænastund í dag kl. 14.00.
Í kvöld kl. 19.30: Bænastund.
Kl. 20.00: Hjálpræðissamkoma.
Umsjón majór Inger Dahl.
Allir hjartanlega velkomnir.
Morgunguðsþjónusta kl. 11.
Fræðsla fyrir börn og fullorðna.
Samkoma kl. 20.00.
Mikil lofgjörð og fyrirbænir.
Friðrik Schram predikar.
Allir velkomnir.
Sunnud. Samkoma kl. 16.30.
Gunnar Þorsteinsson predikar.
Þriðjud. Samkoma kl. 20.30.
Miðvikud. Bænastund kl. 20.30.
Fimmtud. Unglingarnir kl. 20.00.
Laugard. Samkoma kl. 20.30.
Klaus Möller verður gestur okkar.
Hvítasunnukirkjan Fíladelfía
Almenn samkoma kl. 16.30.
Ræðum. Vörður L. Traustason.
Veitingar að samkomu lokinni til
styrktar Lofgjörðarhópnum.
Allir hjartanlega velkomnir.
Mið. Fjölskyldusamvera kl. 18.00.
Fös. Unglingasamk. kl. 20.30.
Lau. Bænastund kl. 20.00.
Bænastundir alla virka morgna
kl. 6.00.
Smiðjuvegi 5, Kópavogi.
Bænastund kl. 16:00
Almenn samkoma kl. 16:30,
Högni Valsson predikar, lof-
gjörð, fyrirbænir og mjög
skemmtilegt aldursskipt barna-
starf á sama tíma. Athugið
breyttan samkomutíma.
Allir hjartanlega velkomnir.
„Þú skalt elska náunga þinn eins
og sjálfan þig.“
mbl.is
FASTEIGNIR
að kynnast henni og eignast að vini.
Ég bið Guð að styrkja þau sem
mest hafa misst, Eirík, börnin og
alla aðra ástvini.
Grétu kveð ég með síðustu SMS-
skilaboðunum sem hún sendi mér:
Enn og aftur ástarþakkir fyrir allt
sem þú hefur gert fyrir mig. Góða
nótt og Guð geymi þig.
Guðný Þórunn Magnúsdóttir.
Það var hljóður og sorgmæddur
hópur sem hlýddi á andlátsfregn á
mánudagsmorgni hér á kennarastof-
unni í Kársnesskóla í Kópavoginum.
Gréta ritari var látin. Kær sam-
starfskona okkar og góður félagi til
fimmtán ára, Margrét Beck, var nú
látin eftir harða baráttu við illvígan
sjúkdóm.
Margrét kom til starfa á erilsöm-
um vinnustað róleg en örugg í fasi og
bar með sér blæ trausts og virðing-
ar. Hver er þessi nýja stúlka var
spurt og við fengum að vita að þetta
væri hún Gréta, nýi ritarinn okkar.
Hún varð líka fljótt sú stoð og stytta
hverjum kennara að tók langt fram
eðlilegum væntingum til nýs starfs-
krafts. Hún óx í starfi á eigin verð-
leikum sem komu fram í metnaði til
starfsins, ósérhlífni og oft ótrúlegri
þolinmæði gagnvart börnum og ekki
síður fullorðnum samstarfsmönnum.
Fróðleiksfús var hún á tímum hrað-
fara tæknibreytinga sem tengdust
starfi hennar og af einstakri smekk-
vísi og útsjónarsemi skapaði hún sér
og samstarfsfólki sínu góðan vinnu-
stað. Þannig var það lán Kársnes-
skóla og happ að þeir sem áttu erindi
við stofnunina, stórir og smáir, hittu
Grétu oftast fyrst fyrir eða ræddu
við hana í síma og hún leysti greið-
lega hvers manns vanda.
Á þessari stundu er ljúft að þakka
af hlýhug og virðingu svo vel unnin
störf sem Kársnesskóla eru ómetan-
leg. Við sem störfum hér þökkum af
alhug allar góðu stundirnar í leik og
starfi.
Það er ljóst að mikils er misst þeg-
ar stofnun missir eðalstarfskraft, en
þeirra er missirinn mestur sem
næstir standa, þeirra er sorgin mest.
Elsku Eiríkur, börn, barnabörn
og aðrir aðstandendur. Dýpstu sam-
úðarkveðjur frá Kársnesskóla og
starfsfólki hans öllu.
Guð veri með ykkur.
F.h. skólastjórnar Kársnesskóla
Grétar Halldórsson.
Með sárum söknuði sjáum við nú,
starfsfólk í Kársnesskóla, á bak kær-
um og mikilsmetnum starfsfélaga
okkar, Margréti Beck eða Grétu rit-
ara eins og hún var nefnd í daglegu
tali.
Gréta kom til starfa hjá okkur fyr-
ir hálfum öðrum áratug, fínleg og
falleg kona með ljúft viðmót og hýrt
bros. Hún var hæglát í fasi og hafði
sig lítt í frammi en þó varð okkur
fljótlega ljóst að hún var engin með-
almanneskja.
Mátti segja að hún hafi leyst hvert
verk af hendi svo að þar yrði ekki
betur gert. Verkadrjúg var hún með
afbrigðum svo að engu var líkara en
hún hefði alltaf stund aflögu til að
liðsinna þeim sem til hennar leituðu,
hvort sem það var innan hennar
verkahrings eða ekki. Dagfarsprúð-
ari manneskja var vandfundin og á
það gat reynt í erilsömu starfi skóla-
ritara.
Með ljúfmennsku sinni og trú-
verðugleika ávann Gréta sér virð-
ingu og vináttu allra sem með henni
störfuðu. Hún var ekki mannblendin
í fyrstu og kom sér undan því að
mæta í hefðbundnar veislur partý-
glaðra kennara lengi framan af.
Komumst við að því að hún mætti
ógjarnan í „makalaus“ partý og var
þá eiginmanni hennar, Eiríki Beck,
allsnarlega boðið með. Féll hann
strax vel inn í hópinn, enda söng-
maður góður, og hafa þau hjónin
sameiginlega eytt mörgum góðum
stundum með okkur undanfarin ár.
Ber þar án efa hæst ferðina okkar í
Þórsmörk haustið 1999 sem verður
okkur öllum ógleymanleg.
Í einkalífi sínu naut Gréta þeirrar
gæfu að vera gift góðum manni og
eignast með honum þrjú mannvæn-
leg börn. Velferð fjölskyldunnar
skipti hana öllu máli og stolt sýndi
hún okkur myndir af gullmolunum
sínum, barnabörnunum, á tölvu-
skjánum, fljótlega eftir fæðingu
þeirra. Listilega útprjónuðu barna-
peysurnar sem hún prjónaði handa
þeim vöktu ekki síður athygli og að-
dáun enda lék allt í höndunum á
henni.
Það varð okkur mikið áfall þegar
Gréta greindist með krabbamein
fyrir fáum árum og ekki síður þegar
meinið tók sig upp að nýju.
Erfiða baráttu við sjúkdóminn
háði hún af þreki og þrautseigju en
var að lokum sigruð og mun ekki
framar leggja sína hollu og högu
hönd að verki í skólanum okkar.
Að liðnu hausti, í byrjun aðventu,
munum við taka upp jólaskrautið
okkar í Kársnesskóla. Þá munum við
finna, í einum kassanum, listilega út-
klippt jólaskraut, fugla og bjöllur,
hjörtu og engla. Þetta eru handa-
verkin hennar Grétu okkar.
Megi minningin um yndislega
manneskju verða Eiríki, börnum
hans og barnabörnum líkn með
þraut.
Samstarfsfólk í Kársnesskóla.
Að baki hverju vel heppnuðu verki
eru ótal handtök. Sumir vinna þau af
ósérhlífni og kostgæfni án þess að
uppskera nokkuð annað en ánægj-
una af vel unnu starfi og í besta falli
þakklæti þeirra fáu sem til þekkja.
Kórstarfið í Kársnesskóla er eitt
þessara verka og að öllum öðrum
ólöstuðum hefur Gréta unnið kórn-
um óeigingjarnast starf bæði sem
ritari Kársnesskóla og sem sjálf-
boðaliði með óteljandi vinnustundum
bæði að nóttu sem degi. Skólakór
Kársness og Tóta hafa ekki aðeins
misst ómetanlegan samstarfs- og
velvildarmann til margra ára, heldur
og einstaka, trausta og umhyggju-
sama vinkonu. Skarðið sem hún skil-
ur eftir sig mun minna á hógværa,
dugmikla fyrirmynd sem alltaf var
boðin og búin að láta gott af sér
leiða.
Það að verja m.a. sumarfríunum
sínum í að gæta kórsins á ferðalög-
um, smyrja, strauja og styðja, passa,
hugga og leiða, er lýsandi fórnfýsi
sem þau Gréta og Eiríkur litu þó
aldrei á sem slíka. Öll samskipti okk-
ar við þau voru félagsskapur byggð-
ur á gagnkvæmu trausti, virðingu og
elsku.
Þetta þrennt var einmitt undir-
staða ánægjulegs og skapandi vinnu-
umhverfis, eins og alltaf var í návígi
við Grétu. Það var engu líkara en að
góðmennska hennar og stilling væri
smitandi og að í kringum hana ríkti
annar andi en víðast í hávaðasömu
amstri dagsins. Þetta átti sér stað
þrátt fyrir annir og amstur ritara-
starfsins sem Gréta vann þó bæði
hratt og mun betur en til var ætlast.
Við sem vorum svo lánsöm að eiga
Grétu fyrir vin og félaga getum seint
þakkað það til fulls að hafa notið
þeirrar blíðu og nostursemi sem hún
gaf okkur öllum og öllu því sem hún
tók sér fyrir hendur.
Við viljum koma á framfæri sam-
úðarkveðjum okkar allra til Eiríks
og barnanna, tengdabarnanna og
litlu barnabarnanna sem ekki aðeins
hafa misst eiginkonu, móður,
tengdamóður og ömmu, heldur sinn
besta vin og félaga.
Minningin um Grétu verður hjá
okkur hrein og fögur eins og hún var
sjálf.
Foreldrafélag og kórkrakkar
Skólakórs Kársness.
Það er erfitt að setja línur á blað
til að kveðja jafn yndislega konu og
Margréti. Kynni okkar hófust fyrir
tveimur árum þegar við ásamt þeim
hjónum stofnuðum saman lítið fyr-
irtæki, þar sem Gréta vann meðan
hún gat. Þó að við höfum vitað allan
þann tíma sem við þekktumst að hún
væri veik er óskaplega erfitt að
sætta sig við að hún sé farin, það var
svo margt sem eftir var að segja og
gera. Hún háði margan bardagann
við þennan skæða sjúkdóm og eftir
hvert tap sagði hún: „Nú er bara að
byrja aftur.“ Hún var svo ótrúlega
sterk þessi fíngerða kona og var
staðráðin í að gefast ekki upp.
Við áttum saman yndislega helgi í
sumar þegar við fórum öll fjögur
austur á land og eyddum meðal ann-
ars degi í að veiða silung, en þá var
Gréta orðin svo veik að hún rétt gat
haldið á veiðistönginni.
Allt þar til í byrjun september
voru svörin hennar alltaf jákvæð
þegar spurt var hvernig hún hefði
það. Ljúfa og góða skapið hennar og
glaðværi hláturinn geymist í minn-
ingunni.
Eiríki, okkar góða vini, börnum og
barnabörnum sendum við okkar
innilegustu samúðarkveðjur.
Megi góður Guð geyma vinkonu
okkar.
Þórunn og Gunnleifur.
Þó nokkuð sé umliðið síðan Guð-
mundur H. Halldórsson lést langar
mig að minnast hans í nokkrum orð-
um. Um æsku hans er ég ekki nógu
kunnugur, svo að ég geti rakið hana,
ég vissi þó að hann flutti ungur til
Reykjavíkur, en dvaldi mikið á sínum
æskuárum í Stórholti í Dalasýslu.
Minntist hann oft á dvöl sína þar og
hældi mjög húsbónda sínum, Guð-
mundi í Stórholti.
Kynni okkar Guðmundar hófust,
þegar ég kynntist konu minni, Vigdísi
Stefánsdóttur frá Húsavík. Hún og
eiginkona Guðmundar, Guðrún, einn-
ig frá Húsavík, voru æsku vinkonur.
Þau hjónin byggðu sér hús í Heiðar-
gerði og áttu þar hlýlegt og fallegt
heimili. Ræktuðu þau fallegan garð,
enda samhent í að gera hann sem fal-
legastan. Sumarhús reistu þau sér í
Þrastarskógi, þar stundaði hann
ræktunarstörf og hafði yndi af að laga
og bæta bústaðinn, enda lagði hann
alúð við allt sem hann tók sér fyrir
hendur.
Guðmundur stundaði nám við Hér-
aðsskólann á Laugarvatni og lærði
síðan húsgagnabólstrun í Iðnskólan-
um, rak verkstæði og verslun á
Laugavegi 22, síðar á Laugavegi 2 og
færði sig síðast í Brautarholt 22.
Hann hætti síðan sínum eigin versl-
unarrekstri og gerðist verslunarstjóri
hjá 3K Húsgögn & innréttingar sem
lengst af var rekin á Suðurlandsbraut
18. Þar starfaði hann þar til að versl-
unin var lögð niður. Ekki var Guð-
mundur sáttur við að hætta að vinna,
var vel á sig kominn þó að aldur færð-
ist yfir hann og hann nálgaðist eft-
irlaunaaldur. Hann lét ekki á neinu
bera í daglegu lífi, þó sagði hann mér
oft að hann hefði viljað vinna meðan
heilsan leyfði.
GUÐMUNDUR H.
HALLDÓRSSON
✝ Guðmundur H.Halldórsson
fæddist á Ísafirði 27.
júní 1924. Hann lést
á hjúkrunarheim-
ilinu Sóltúni 25. mars
síðastliðinn. Foreldr-
ar hans voru Halldór
Benediktsson skip-
stjóri og Jóna Krist-
jana Jónsdóttir hús-
móðir. Eiginkona
Guðmundar var Guð-
rún K. Jóhannsdótt-
ir. Börn þeirra eru
þrjú: Jóhann Óli,
kvæntur Guðnýju
Kristínu Ólafsdóttur, þau eiga
fjögur börn; Harpa Sigurlaug
bankastarfsmaður, gift Einari
Guðmundssyni, þau eiga tvo
drengi; og Ívar Örn arkitekt.
Dreng átti Guðmundur fyrir,
Halldór Veigar, kvæntan Sigríði
Halldórsdóttur, þau eiga tvo
drengi.
Útför Guðmundar var gerð frá
Lágafellskirkju 5. apríl í kyrrþey.
Árið 1986 veiktist
Guðmundur af krabba-
meini og leit ekki vel út
með bata á tímabili, þó
var það með óbilandi
þrautseigju og dugnaði
að hann komst til heilsu
á ný.
Guðmundur stundaði
golf á sínum yngri árum
og var í stjórn Golf-
klúbbs Reykjavíkur,
var hann mjög virkur í
þeim félagsskap, sá um
og stjórnaði fjölmörg-
um stórmótum og var
hann einnig öflugur í
fjáröflun klúbbsins um árabil. Gjald-
keri var hann í sóknarnefnd Grens-
ássóknar og eins og áður var getið
fylgdi hugur máli öllu því sem hann
tók sér fyrir hendur, enda heiðvirður
og traustur maður í hvívetna. Að fleiri
félagsmálum kom Guðmundur, en ég
læt hér staðar numið í þeirri upptaln-
ingu.
Margs er að minnast frá þeim fjöl-
mörgu árum sem við höfum átt með
þeim hjónum og börnum þeirra í
Heiðargerði. Þegar við bjuggum í
Rangárvallasýslu komu þau Guð-
mundur og Guðrún „austur“ og gistu
gjarnan hjá okkur. Þá var oft glatt á
hjalla. Síðar fluttum við á Reykjavík-
ursvæðið og urðu þá samverustundir
fleiri. Oft borðuðum við saman og fór-
um gjarnan í bíltúr á eftir. Allt er
þetta geymt en ekki gleymt. Guð-
mundur var með afbrigðum barngóð-
ur maður, átti gott með að laða að sér
börn, þess nutu börn okkar, alltaf átti
hann „gott í poka“. Á þetta hafa þau
minnt okkur, nú þegar hann er allur,
dætur okkar sakna hans mjög, enda
sögðu þær „við vorum aldar upp með
honum Guðmundi“. Drengurinn okk-
ar sem nú er látinn átti þar einnig
góðan vin, þar sem Guðmundur var.
Guðmundur átti síðustu tvö árin við
mikla vanheilsu að stríða, var sárt að
sjá hann fara svo fljótt, hann átti
margt eftir ógert.
Að lokum viljum við fjölskyldan
þakka honum samfylgdina og munum
við minnast hans með söknuði, megi
góður guð blessa hann og varðveita.
Guðrúnu og hennar fjölskyldu biðj-
um við guð að styrkja og styðja. Far
þú í friði, Guðmundur.
Eiríkur Ísaksson.
Handrit afmælis- og minningargreina skulu
vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett.
Sé handrit tölvusett er æskilegt, að disk-
lingur fylgi útprentuninni. Auðveldust er
móttaka svokallaðra ASCII-skráa, öðru
nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin
Word og Wordperfect eru einnig auðveld í
úrvinnslu. Senda má greinar til blaðsins í
bréfasíma 569 1115, eða á netfang þess
(minning@mbl.is) — vinsamlegast sendið
greinina inni í bréfinu, ekki sem viðhengi.
Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum.
Það eru vinsamleg tilmæli að lengd greina
fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við með-
allínubil og hæfilega línulengd – eða 2.200
slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnar-
nöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.