Morgunblaðið - 14.03.2004, Blaðsíða 29

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 14. MARS 2004 29
Tækniþróunarsjóður
Kynningarfundur í Húsi atvinnulífsins 16. mars
Rannís
Rannsóknamiðstöð Íslands,
Laugavegi 13, 101 Reykjavík,
www.rannis.is
Tækniþróunarsjóður boðar til opins kynningarfundar
í Húsi atvinnulífsins, Borgartúni 35,
þriðjudaginn 16. mars kl. 8:30-10:00.
Fundurinn er ætlaður væntanlegum umsækjendum,
en umsóknarfrestur í sjóðinn er til 15. apríl.
Dagskrá:
Hans Kr. Guðmundsson, forstöðumaður Rannís, er fundarstjóri.
Sigríður Ólafsdóttir, varaformaður stjórnar Tækniþróunarsjóðs,
gerir grein fyrir hlutverki sjóðsins.
Hörður Jónsson, verkefnisstjóri Tækniþróunarsjóðs, fjallar
um umsóknar- og matsferli sjóðsins.
Boðið verður upp á morgunverð á fundinum.
Tækniþróunarsjóður er nýr sjóður, sem heyrir undir iðnaðarráðherra og starfar
samkvæmt lögum nr. 4/2003 um opinberan stuðning við tækniþróun og nýsköpun í
þágu atvinnulífsins. Sjóðurinn fjármagnar nýsköpunarverkefni í samræmi við
meginstefnu Vísinda- og tækniráðs. Umsækjendur geta verið fyrirtæki, einstaklingar,
rannsóknastofnanir og háskólar.
meðhjálpari í Strandarkirkju, sagði
mér líka margar sögur, hann var m.a.
álfatrúar og sló ekki ýmsa bletti í
landareigninni. Ég var mikið með
honum, Rafn vildi að ég yrði prestur
og líklega hefur hann haft talsverð
áhrif á mig í þá átt – í það minnsta fór
ég um tíma í guðfræði eftir að ég lauk
stúdentsprófi.
Ég var á þriðja ári þegar foreldrar
mínir fluttu til Hveragerðis. Elstur
fimm systkina fann ég fljótt til
ábyrgðar. Við bjuggum við skálda-
götuna Frumskóga og mína fyrstu
vasapeninga vann ég mér inn með því
að vísa ferðamönnum á garð Krist-
manns Guðmundssonar, sem var rétt
hjá okkar húsi.
Í Hveragerði átti ég glöð og góð
uppvaxtarár.“
Átti gott athvarf í Þorlákshöfn
„Þegar ég var kominn undir ferm-
ingu flutti fjölskyldan í Þorlákshöfn.
Þar fór nú svo að foreldrar mínir slitu
samvistum, móðir mín var heilsuveil
og fór til Reykjavíkur til lækninga en
pabbi hélt heimili fyrir okkur í Þor-
lákshöfn í einn vetur. Þá flutti hann
suður en ég var í vinnu í Þorlákshöfn
og var þar því áfram. Í þann tíma var
aðeins kennt til loka annars bekkjar
þar og ég var því hættur í skóla.
Ég átti gott athvarf í Þorlákshöfn
eftir að fólkið mitt flutti suður þegar
ég var 16 ára. Foreldrar vinkonu
systur minnar opnuðu mér heimili
sitt og ég var hjá þeim í nokkurn
tíma. Ég var einnig mikið viðloðandi
hjá þeim meðan á skólanámi mínu
stóð og held góðu sambandi við þetta
fólk enn í dag, enda hef ég kallað
þessi hjón fósturforeldra mína. Þau
heita Ketill Kristjánsson frá Felli í
Biskupstungum og Ingibjörg Einars-
dóttir frá Kjarnholtum í sömu sveit.
Ekki síst Ingibjörg hvatti mig til að
sækja um vist í Héraðsskólanum á
Laugarvatni. Ketill hafði verið
bryggjuvörður í Þorlákshöfn um tíma
og var síðar með afgreiðslu Herjólfs,
hjá honum vann ég um tíma við að af-
greiða Herjólf. Hann hafði þó ekki
forgöngu um að ég færi á sjóinn. Ég
vissi að sjómennskan gæfi vel í aðra
hönd og var að safna mér fyrir skóla-
gjöldum, þess vegna réð ég mig á
netabát.“
Skólaárin á Laugarvatni
voru skemmtileg
„Ég fór svo á Laugarvatn þar sem
mér líkaði ágæta vel. Ég tel það mjög
þroskandi fyrir fólk að fara á heima-
vistarskóla, það eykur mönnum sjálf-
stæði og félagsþroska.
Eftir að ég lauk námi í héraðsskól-
anum fór ég til náms við Menntaskól-
ann á Laugarvatni. Þar átti ég
skemmtilegan tíma og komst í kynni
við marga ágæta menn, sem ég hef
haldið góðu sambandi við allt fram á
þennan dag. Ég hafði marga góða
kennara, t.d. í íslensku, þá Kristin
Kristmundsson, Ólaf Briem og Har-
ald Matthíasson.
Í menntaskóla stundaði ég íþróttir
og einnig spilaði ég mikið brids. En
það dró smám saman úr spila-
mennskunni eftir stúdentsprófið.
Ég var á sjónum á sumrin, á hum-
ar- og trollbátum. Ekki það að ég
hefði mikinn áhuga á sjómennskunni
en þetta gaf góðan pening. Eftir stúd-
entsprófið fór ég enn á netabát.
Öll árin mín á sjó datt mér aldrei í
hug að slys myndi henda mig. Ég er
varkár og með á hreinu að það þarf að
leggja alúð við það sem verið er að
gera hverju sinni.
Haustið eftir stúdentsprófið fór ég
svo í guðfræði í Háskóla Íslands. Ég
var ekki lengi í því námi, ég hafði lít-
inn bakstuðning og fjárráðin ekki góð
þannig að ég ákvað að hætta eftir jan-
úarprófin. Ég fór til Þorlákshafnar til
fólksins míns þar og mér bauðst pláss
á sjó á bát sem gerður var út þar
eystra. Ég ákvað að slá til og var á sjó
næstu árin.“
Kynntist konunni í
Kennaraháskólanum
„Svo ákvað ég að nóg væri komið af
sjómennskunni og tími væri kominn
til að nota stúdentsprófið. Ég skráði
mig í Kennaraskólann og ekki hafði
ég verið þar lengi þegar ég fór að vera
með konunni minni, Helgu Konráðs-
dóttur. Ég hafði reyndar komið auga
á hana fyrr – á Hornafirði þar sem ég
var til sjós um tíma.
Við vorum skólasystkin í Kennara-
skólanum, lukum prófi sama árið og
kenndum einn vetur á Dalvík. Við eig-
um tvær dætur, önnur fæddist meðan
við vorum í Kennaraskólanum en
hina eignuðumst við sjö árum síðar.
Eftir Dalvíkurveruna fórum við til
Noregs. Heimilisfræði var aðalfag
konunnar minnar í Kennaraháskól-
anum og hún vildi bæta við sig í því
námi. Ég ætlaði hins vegar að vinna.
Það fór þó öðruvísi – við gátum ekki
fengið húsnæði á stúdentagörðum í
Kringsjá nema ég væri í námi líka.
Ég skráði mig í norsku og tók próf um
áramótin en svo hætti ég og fór að
vinna. Ég var aðstoðargarðyrkju-
maður þarna um sumarið og vann líka
við ræstingar.“
Aftur á sjóinn á Ísafirði
„Eftir vetrardvöl í Noregi fluttum
við til Ísafjarðar og þar fór ég aftur á
sjóinn, tekjurnar voru miklu betri í
því en í kennslunni – en konan kenndi.
Ég hef raunar ekki kennt nema
fimm vetur á þeim tuttugu árum sem
liðin eru frá því ég lauk kennaraprófi.
Við hjónin fórum síðar til Danmerk-
ur og þar var ég um tíma í verslun-
arháskóla en það fag var mér ekki að
skapi og ég var einmana innan um
Danina þótt þeir væru mjög almenni-
legir. Ég hætti því og fór að vinna við
ræstingar þar eins og forðum í Noregi.
Ég hef alltaf verið tilbúinn til þess að
vinna við hvað sem er, ég var meira að
segja um tíma „ruslakarl“ í Kópavogi.
Eftir að við komum heim frá Dan-
mörku eftir þriggja ára dvöl þar, fór
ég á sjóinn og var á ýmsum bátum,
síðast réð ég mig á Eldhamar frá
Grindavík til bráðabirgða.“
Breytt staða
„Nú er staðan breytt, ég hafði
reyndar hugsað mér að breyta til,
fannst sjómennskan ekki vera lengur
fyrir mig og var farinn að hugsa til
þess að hætta. Eftir þetta slys er ljóst
að ég sný mér í aðrar áttir. Ég hef
verið að íhuga að fara í háskólann í
haust ef vel gengur, annaðhvort að
læra til djákna eða fara í íslensku –
þetta ræðst þá af því hverju fram
vindur með vinstri fótinn.
Ég á enn mína barnatrú og hún
hefur hjálpað mér mikið í þeim erf-
iðleikum sem yfir mig hafa dunið.
Fyrst eftir að ég kom til meðvit-
undar eftir slysið hugsað ég mikið aft-
ur og leið andlega illa. En nú er ég
hættur að hugsa um það sem gerðist,
heldur horfi fram á veginn. Það eru
fyrir hendi ýmis ráð til þess að menn
eins og ég geti gegnt fullu starfi úti á
vinnumarkaðinum. Ég hef fengið að-
hlynningu frá geðlækni og presti og
það hefur gert mér gott, hjálpað mér
til að kveðja þennan part af mér sem
ég missti, ég hef gengið í gegnum
ákveðið sorgarferli. Svo verð ég að
taka gervifótinn í sátt, gera hann að
hluta af mér. Skrítið þykir mér þó að
hann fær hvíld á nóttunni, ég mun
þurfa að taka hann af mér þegar ég
sef. Niðurstaða mín er sú að þetta
hefði getað verið verra. Ég ákvað
strax við slysið að ég ætlaði ekki í sjó-
inn og mér tókst að halda mér á borð-
stokknum og beið þess þar sem verða
vildi. Slæmt er þó að hugsa til þess að
ef ég hefði verið í öryggisstígvélum
þá hefði ég ekki misst fótinn.“
Þyrfti að lögbinda að sjómenn
notuðu öryggisstígvél
„Það þyrfti að lögbinda að sjómenn
væru í öryggisstígvélum við verk sem
þetta. Það er athyglisvert að þrátt
fyrir alla þá tæknivæðingu sem orðið
hefur á umliðnum árum hefur slysum
til sjós ekki fækkað að sama skapi.
Því er ekki að neita að sjómennska
er áhættusamt starf. Ef menn ætla að
vera sem öruggastir ættu þeir ekki að
gera sjómennsku að ævistarfi.“
Verðum vonandi
ráðsett kennarahjón
„Slysið sem ég lenti í á Eldhamri
og allt sem því hefur fylgt hefur ekki
verið auðveld reynsla fyrir konuna
mína. Hún er í háskólanum að taka
diplómu í námsráðgjöf. Nú bendir því
ýmislegt til þess að við verðum ráð-
sett kennarahjón er tímar líða fram.
Við höfum haft gaman af að breyta til
og leyft okkur að halda stundum á vit
ævintýranna. En líklega er sá tími lið-
inn. Við tekur vonandi lífsganga á ein-
um styrkum fæti og öðrum gervifæti.
Hana ætla ég að feta ótrauður,“ segir
Sigmar og brosir sínu einlæga brosi.
Bjartsýni hans, æðruleysi og hug-
prýði mun vaflaust gera honum þá
göngu auðveldari en hún yrði mörg-
um öðrum við slíkar kringumstæður.