Afturelding - 01.06.1967, Síða 11

soninn en að verða maður kirkjunnar. Með mikilli
leynd bjó hún hann út með það nauðsynlegasta.
Einn góðan veðurdag yfirgaf hann heimili sitt og
fór í prestaskóla.
Hér skyldi hann finna frið við Guð og öðlast
velþóknun hans yfir líf sitt svo að þessari sífelldu
leit og óslökkvandi þrá yrði svalað. Hér var hann
umkringdur af þjónum Guðs og dagarnir liðu einn
af öðrum með lærdómi, bænahaldi og hugleiðing-
um.
Hann snéri sér frá öllu því er vildi trufla og
jafnvel greip til svipunnar til þess að lioldið skyldi
ekki ríkja, heldur andinn.
Hann heimsótti marga heilaga staði og í hvert
sinn er hann kraup niður, steig bænin um frið upp
til Guðs, sem hann árangurslaust liafði þráð allt
frá barnæsku.
Oft og mörgum sinnum kvartaði hann um neyð
sína fyrir prestunum og skriftaföður sínum. En
sá var þess heldur ekki umkominn að gefa nokkrar
ráðleggingar, hvernig ungi maðurinn skyldi öðl-
ast það samfélag við Guð, er hann talaði um.
Skriftafeðurnir hvöttu hann til þess að lesa ævi-
sögur helgra manna. Það olli honuin nýjum von-
brigðum, því að hann sá íljótlega, að þessir svo-
kölluðu „dýrlingar“ voru menn eins og hann sjálf-
ur, sem leitað höfðu að friði fyrir sál sína, eins
og hann. Dag nokkurn talaði hann enn við skrifta-
föður um þrá sína. Hann var í mikilli sálarneyð.
Sem svar við eindreginni spurningu unga manns-
ins, varð skriftafaðirinn að játa, að hann hefði
heldur aldrei öðlast þennan frið og gæti þess vegna
ekki hjálpað honum.
Þessi ár í prestaskólanum, sem hann hafði vænzt
svo mikils af, urðu aðeins til þess að auka á óró-
leikann í sálinni. Hann hafði lesið og rannsakað
yfirgripsmiklar guðfræðikenningar. Hann sá með
ótta þá stund fyrir sér, að liann sem prestur mundi
þurfa að standa frammi fyrir fólki með vandamál
margs konar. Þótt hann mundi reyna að hjálpa
því með lærdómi sínum, vissi hann að svo lengi,
sem liann sjálfur þekkti ekki Guð, gæti hann ekki
hjálpað neinum.
Á þessum árum hafði faðirinn sætt sig við val
sonarins, og þegar hann varð alvarlega veikur,
sendi liann boð eftir syni sínum. Vonaði liann að
sonur sinn, sem kirkjunnar þjónn, gæti hjálpað
svo að hann gæti dáið í friði.
Treccani varð að biðja yfirmenn sína um leyfi
til þess að fara heim, en svarið sem hann fékk,
var nei. í fyrsta lagi tilheyrði líf hans nú kirkj-
unni, og þess vegna var leyfið ekki gefið til heim-
ferðar að dánarbeði föðurins.
Þrátt fyrir sorg og sársauka, beygði hann sig
hlýðinn fyrir þessari kröfu, en það var erfitt að
samrýma þetta bann orðum Biblíunnar, að heiðra
föður sinn og móður. Nú varð hann að lilkvnna
föður sínum þau beizku vonbrigði, að hann fengi
ekki leyfi til þess að sjá hann. Sorg hans varð því
ofurþung, er honum barst andlátsfregn föður síns,
nokkru seinna.'
Það var löngun hans og ósk að verða meira en
réttur og sléttur prestur. Hann þráði að þjóna Guði
með fórnandi lífi.
Frændi hans, hinn núverandi páfi — var þá
erkibiskup í Milano, og Treccani feraðist til hans.
Hann vildi ræða framtíð sína við hann. Erkibisk-
upinn lofaði strax að styðja liann. Nokkru seinna
var hann kallaður til Suður-Ameríku. I Andesfjöll-
unura beið lians hlutverk, sein hjálparmaður bisk-
upsins þar.
Treccani átti enga ferðapeninga og varð sjálfur
að útvega þá. Hann var svo viss um að þeir mundu
koma, að liann pantaði far með skipinu, sem átti
að fara til Suður-Ameríku. Og peningarnir fóru
að streyma til hans, í stærri og smærri upphæð-
um. Að lokum vantaði aðeins þrjúþúsund og sex-
hundruð krónur. Honum gat ekki hugkvæmst hvað-
an þeir peningar mundu koma. Þá kom bláókunn-
ug kona og fékk honum umslag. Þegar hann opn-
aði það, var innihaldið nákvæmlega 3.600,00
krónur.
Meðal hins fátæka fólks í Andesfjöllunum beið
lians stórt og mikið hlutverk. Þótt hjarta hans væri
áframhaldandi tómt og friðlaust, sökkti liann sér
niður í vinnuna. Ekkert var of erfitt. Hann vildi
allt gera og þjóna Guði sínum í trúmennsku. Hér
mætti hann líka í fyrsta sinn frjálsu trúboðsstarfi.
En hann fyrirdæmdi það, af því að hann hélt að
einungis kaþólska kirkjan þekkti sannleikann.
Þannig liðu nokkur ár og ungi presturinn í
Andesfjöllum rækti skyldur sínar. En sú fullnæging
sem hann hafði vænzt að fá með því að vera í
11