Afturelding - 01.06.1967, Síða 33

urleg. í gær, á sunnudegi voru allir salir þétt-
setnir. í nokkrum söfnuðum var enginn prédikari
til staðar, og mjög margra meðlima var saknað.
[ mörgum „sértrúarsöfnuðum“ var mjög þunn-
skipað af trúuðum, en aftur á móti var mikill
fjöldi vantrúaðra, sérstaklega þeirra sem voru
harmi lostnir, vegna þessarrar miklu ógæfu, eins
og komizt var að orði.
Fólkið vildi heyra Guðs orð, en var þó hálf
utanvið sig. Einn reyndi að lesa. Hann sagði: „Ég
get það ekki“. Þeir fengu öðrum Biblíima en
liann sagði: „Ég er ekki læs.“ Jes. 29, 10—12.
Aðrir grétu. En allur fjöldinn virtist þó vera
sammála um, að kristindómurinn væri orsök þessa
hryggilega atburðar. Þeim fannst, að hinir kristnu
hlytu að geta gefið fullnægjandi skýringu á þessu
máli. En margir konm líka til að leita Guðs. Þeir
voru mjög óhamingjusamir.
Á flestum þessum samkomum ríkti algjört öng-
þveiti. Maður nokkur stóð með kreppta hnefa og
hrópaði til eins prédikarans: „Það er þín sök að
við erum svo mörg eftir skilin! Þú talaðir aldrei
um að Jesús mundi koma fljótt,, og sækja sína,
því minna um að hafa hreint hjarta og vera fvllt-
ur af Heilögum Anda, og að hafa allt uppgert við
Guð og menn. Ég veit, hvað hefur haldið mér
föstum Það eru aðeins smámunir, já smámunir,
en — en Drottinn Guð, hjálpaðu mér.“
„Þegiðu,“ sagði predikarinn. Hann áleit sig hafa
gert skyldu sína. Og þannig ásökuðu þeir hvor
annati, grátandi og kveinandi. Þeir börðu á dyrnar
en þær voru lokaðar!
Ástandinu er ekki hægt að lýsa. Fólkinu var
ljóst, að hræðilegur tími stóð fyrir dvrum. Það
var eins og það lægi í loftinu, að öll von væri
úti: „Hliðið var lokað“. En þeir hörðu og hróp-
uðu. Allir þeir sem höfðu látið sér nægja tómt
kristilegt orðagjálfur og talsmáta. Sumir vegna
vináttu við menn, aðrir vegna söngs, tónlistar o.fl.
þess háttar, án þess að vera endurfæddir, og eiga
Guðsbarna-réttinn og himneska arfsvon.
Já, fyrir marga hafði safnaðarlífið verið tóm-
stundaiðja, til að eyða frítímanum o.s.frv. En nú
börðu þeir á hinar lokuðu dyr. — Herra! Herra!
Ljúk upp fyrir oss! —
Þar við bættust svo þessar uftgvænlegu fréttir
um að þriðja stóra heimsstyrjöldin gæti brotizt
út hvenær sem væri, þar sem stjórnmálasambandið
væri rofið milli austurs og vesturs. Hvað burt-
hrifningunni og hinum kristnu viðkom, tók það
yfirvöldin ekki langan tíma að taka ákvörðun. Frá
austri fóru að koma tilkynningar um að komm-
únistisk ríki hefðu fyrirboðið allar kristilegar sam-
koniur. Það var lögð dauðarefsing við að nefna
Jesú nafn.
Löndin áttu að hreinsast algerlega af öllu kristi-
legu lesefni, og allt slíkt, sem benti á Biblíuna
átti að brennast. Það var dauðasök að hafa undir
höndum hið allra minnsta sem minnti á Krist. í
hinum vestræna heimi tók það nokkru lengri tíma
að lögfesta slík bönn.
En hinn óguðlegi múgur, bæði meðal hinna
leiðandi og meðal alþýðunnar var í hugaræsingu
vegna þess, er skeð liafði, og krafðist að eitthvað
yrði gert. Valdið sigraði, og þar sem kristindóm-
urinn var orsök atburðanna, lá málið ljóst fyrir.
Og síðan hófust þeir hræðilegustu tímar allra
tíma í mannkynssögunni.
Mikill fjöldi þeirra kristnu, sem eftir höfðu
orðið, héldu áfram að hrópa til Guðs, og vildu
ckki hlýðnast boðum yfirvaldanna. Þeir voru fang-
elsaðir og yfirheyrðir eftir ströngustu gestapó-
fyrirmynd: Ef þú vilt formæla og afneita Kristi,
getur þú bjargað lífi þínu. Það var skilyrðið. En
þúsundir voru staðfaslir og fjöldamorðin voru
ólýsanleg. Margir voru píndir hræðilega til dauða.
Það giltu engin lög né réttur framar.
Satan var laus. — „Vei jörðunni og þeim sem
á henni búa!“ Margir gáfu eftir i neyðinni. Eng-
inn griðastaður að flýja í. Heimurinn liggur í hinu
vonda. Allar þjóðir voru sammála um, að þeim
kristnu skyldi útrýmt.
Nú hafði höfðingi þessa heims tekið völdin.
Börn framseldu foreldra sína til dauða. NTú gekk
það í uppfyllingu sem Jesús hafði sagt í Lúk.
21,16. Að lýsa þessu ástandi er ómögulegt. En
Guð hefur í Opinberunarbókinni fyrirsagt það allt.
Neyðarópið frá öllum þessum óhamingjusömu var:
„Herra, þú verður að stytta þessa daga!“
Kæri vinur, þú mátt ekki eiga á hættu að verða
eftir skilinn. Gakk fram fyrir liinn almáttuga Guð,
bið í auðmýkt um ljós og náð. Enn í dag er náð-
artími. Enn í dag getur þú orðið innsiglaður sem
Framh. £ bls. 49.