Afturelding - 01.06.1967, Blaðsíða 27

Á sœnsícu
voreldakvöldi.
F-kirkjan var á trjágarðslóð, þar sem fagurt var
um að litast. Þar á lóðinni átti vorsamkoman að
vera þetta fagra kvöld. Til samkomunnar kom ekki
eins margt fólk og vanalega. Hið óviðjafnanlega
góða veður hafði auðsjáanlega lokkað marga út
úr borginni þennan dag.
En þrátt fyrir það var nokkur þátttaka, bæði af
ungu og eldra fólki. Og enginn þurfti að óttast
kulda, þótt setið væri úti, á þessu dásamlega hlý-
viðriskvöldi.
Eva Holm sá að það voru ckki margir jafnaldr-
ar hennar á þessari vorsamkomu. Þegar hún stóð
þar í hinni þunnskipuðu söngsveit og horfði út
yfir áhorfendurna, veitti hún athygli ungum manni,
er hún hafði aldrei áður séð á samkomum.
Þegar hún að lokinni samkomunni, var á leið-
inni til þess að taka reiðhjólið sitt til að
fara heim aftur, mætti hún þessum unga, óþekkta
manni þar á safnaðarlóðinni. Henni hafði ekki
heppnazt að ná sambandi við neitt af unga fólk-
inu, því að það virdst hafa aðra áætlun með það
sem eftir var af voreldakvöldinu.
í sömu andrá sem Eva Holm ætlaði að ganga
framhjá unga manninum, brosti hann við henni,
og rétti fram hönd sína.
— Ég heiti Roland Bergman og hef rétt ný-
lega flutzt hingað til starfa á vegum „Rudberg og
Malm“, sagði hann. Ég vissi raunar ekki hvert ég
skyldi fara í kvöld. Það varð þó úr, að ég ákvað,
að ég skyldi fara til F-kirkjunnar. Getið þér sagt
mér, hvort það sé nokkur æskulýðssamkoma á
öðrum stað?
Eva Holm roðnaði eilítið. En það fór henni vel
þetta vorblíða kvöld.
— Já, æskufólk Maríukirkjunnar á sumarheim-
ili tvær mílur hér frá. Þar er æskulýðssamkoma
27