Afturelding - 01.06.1967, Qupperneq 41

„Hel'ra forstöðumaður ríkisins, er það satt að
maðurinn minn verði að deyja óhjákvæmilega?
Getið þér ekki fyrirgefið honum? Herra, verið
miskunnsamur! Ég get ekki boðið yður nein laun
fyrir náð yðar, því að ég er aðeins aumstödd kona,
sem ekkert á. En blessun Guðs mun koma yfir
yður, þegar erfiðir og þungir dagar koma yfir
yður, sem einnig mun verða.“
Cromwell svaraði: Bæn þín verður án alls ár-
angurs. Taktu þessu með ró og stillingu og beygðu
þig undir örlög þín. Dómi manns þins verður
ekki breytt. Hann var bandtekinn, sem uppreistnar-
maður með sverð í hönd, og annað kvöld, þegar
myrkt er orðið, verður bann að deyja. Þegar
kvöldklukkurnar hringja, gefa þær tákn um það
að þá skal bann ganga fram fyrir hinn eilifa dóm-
stól. Eins vil ég þó unna þér. Þú mátt fá leyfi til
þess að ganga við hlið hans út til aftökunnar."
Orðum þessum, sem virtust vera undarleg samsetn-
ing af grimmd, guðhræðslu og samúð, orkaði kon-
an engu að svara. Máttfarin stóð hún upp ineð erf-
iðismunum og gekk til dyra, undir ekkaþungum
gráti.
Aftökudagurinn rann upp. Það var kominn mið-
ur dagur. Eftir það fór smám saman að bregða
birtu. ] kvöldskuggunum gengur einmana ung
kona frá lieimili sínu og hraðar för til gömlu,
stóru kirkjunnar. Konan gengur inn um turnhliðið.
Stígur léttum skrefum upp stigann, upp í turn-
inn þar sem kirkjuklukkurnar hanga. Frá annarri
þeirra mundu dánartónarnir hljóma þetta kvöld
En livor klukkan var það, sem átti að hringja?
Þá kcmur hún auga á reipið, sem notað verður
við hringinguna. Hægt og veikl hyrjar það’ að
hreyfast. Tími kvöldhringingarinnar er kominn. En
klukkan gefur ekkert hljóð frá sér. Hún er alger-
lega hljóðlaus. Hin miðlínuþungu slög liitta aldrei
málminn, en skella alltaf á mjúkri kvennmanns-
hönd, sem heldur með krampataki utan um kólfinn.
Áður en varir er hægri höndin svo blóðug og marin
að máttur liennar er þrotinn. Þá ski|)tir liún um
og kreppir vinstri höndina utan um kólfinn. Blóðið
streymir frá höndum konunnar og niður á klæði
hcnnar. Og úr kiæðunum drýpur það niður á
kirkjugólfið, og barmur klukkunnar litast einnig
rauður af blóði.
Hendur hennar eru alveg knosaðar. En hvað gerir
það? HetjuJ)rungið lijarta ungu konunnar slær af
gleði. Hún heldur andanum um stund og hlustar
í eftirvæntingu til þess að fullvissa sig um, hvort
klukkan nái til ])ess að gefa nokkurt liljóð frá sér
eða ekki.
Þarna neðst niðri í turninum stendur gamli og
heyrnarlausi hringjarinn. Hann dregur í reipið
aftur og aftur. Skyldi hann ekki fara að hætta?
Angistarsvitinn pressast eins og perlur út úr enni
konunnar. Hún er orðin bleik sem dauðinn. Þessar
ólýsanlegu kvalir virðast ætla að slíta liana sund-
ur, og hún er nær þvi að falla í ómegin.
Þá — loksins — hættir reypið að hreyfast. En
nokkra stund enn heldur hin hugumprúða kona
alblóðugum höndum sínum um kólfinn. Hún veit
að ef bara eitt einasta slag klukkunnar heyrist,
mundi Jiað senda manninn hennar í opinn dauðann.
En nú er Jæssi þunga fórn fullkomnuð. Næstum
meðvitundarlaus hallar unga konan sér út að múr-
veggnum. Síðan þreifar hún sig áfram í myrkrinu
að stigaopinu. Hægt og varlega gengur hún niður
hringsligann. Eins hratt og máttlitlar fætur henn-
ar geta borið liana, flýtir hún sér til ráðhússins
og alla leið inn í vinnuherbergi Cromwells.
En óðar en hún kemur að dyrunum, heyrir hún
hvin af reiðri rödd einræðisherrans:
„Hvað hefur komið fyrir kirkjuklukkuna í kviild.
Ég lieyri hana ekki hringja eins og vanalega? Það
er þó orðið aldimmt, og líflátsdóminum ætti að
vera búið að fullnægja fyrir nokkru.“
Þá gengur náföl kona fram á milli alvopnaðra
lífvarðanna. Enginn ])eirra reynir að hindra liana.
Hún gengur fram fyrir Cromwell, lyftir upp al-
blóðugum og krömdum höndum sínum.
„Herra forstöðumaður rikisins, sjáið Jæssar hend-
ur! Þær liafa tekið á móti hverju kólfslagi kvöld-
klukkunnar, og Jiess vegna hafið þér ekki heyrt
einn einasta hljóm frá klukknahringingunni. Með
þessum höndum mínum, hef ég keypt manninum
mínum lifið. Með gleði liefði ég dáið fyrir hann,
því að ást mín til hans er sterkari en dauðinn. Með
alblóðugutn og knosuðum höndum mínum hið ég
ekki um neina samúð mér sjálfri til handa, en ég
þrábið yðttr, lterra, um miskunnsemi fyrir mann-
Framh. Á 61s. 48.
41
L