Eimreiðin - 01.04.1945, Blaðsíða 130

226
RADDIR
EIMREIÐIN
menntamaður, Sveinbjörn Sig-
urjónsson, hefur gert Sigurð
Breiðfjörð að sérgrein sinni,
jafnvel svo áratugum skiptir.
Tímalengdin hneykslar að vísu
J. G. Ó„ en sú hneykslun stafar
af gagngerðum misskilningi.
Clement Shorter helgaði Bronte-
systrum ævistarf sitt, og mun
þó áreiðanlega ekki hafa talið
sig ljúka verkinu. Ýmsir nafn-
togaðir lærdómsmenn hafa svo
að segja varið ævi sinni til þess
að skýra og gefa út eitt einasta
skáld. Það sýnir ekki annað en
sinnuleysi bæði menntamanna
og forleggjara, að ekki skuli
fyrir löngu vera búið að koma
fram fjárveitingu til Svein-
bjarnar Sigurjónssonar því til
tryggingar, að starf hans á
þessu sviði kæmi bókmenntun-
um að fyllra gagni en ennþá er
orðið. Og það er ekki annað en
smekklítið sjálfstraust að þarna
skuli nokkrum manni hafa kom-
ið til hugar að hlaupa fram fyr-
ir hann. Sjálfur er hann maður,
sem aldrei tranar sér fram.
Fyrir mér og þeim mönnum,
sem í lið með mér gengu (sjálf-
ur kom Sveinbjörn þar hvergi
nærri), vakti einmitt það að
tryggja þetta. Þegar búið var
að koma málinu á öruggan rek-
spöl, var ísafoldarprentsmiðju
gefinn kostur á að taka við því,
að sjálfsögðu með þeim skil-
daga, að Sveinbjörn Sigurjóns-
son yrði látinn annast útgáfuna,
og að ekkert yrði til sparað, að
hún mætti verða sem vönduðust
og fullkomnust. Framkvæmda-
stjóri prentsmiðjunnar, Gunnar
Einarsson, reyndist hinn bezti í
samningum, enda hlaut hann að
sjá það, að hin fyrirhugaða út-
gáfa hans var dauðadæmd í
samkeppni við hina, sem nú var
á uppsiglingu. Ég hef sjálfur
um all-langt skeið átt ekki lítil
viðskipti við Gunnar Einarsson.
Fyrir þar með fengna reynslu
efa ég ekki, að hann muni efna
öll sín heit drengilega og út-
gáfan á sínum tíma verða hon-
um og prentsmiðjunni til sóma.
Það er þannig ekki annað en
fátæklegur útúrsnúningur, sem
alveg missir marks, að ég hafi
guggnað á útgáfunni. Á henni
hefur enginn guggnað. Og mín
átti hún aldrei að verða, fram
yfir það, að ég mundi hafa lagt
fram nokkurt fé, og þó lítið í
samanburði við aðra.
Með þessu hygg ég að saga
málsins sé að fullu sögð. En
hverju var að andmæla? Að ég
telji mig hafa einkarétt á Sig-
urði Breiðfjörð er ekki annað
en barnaskapur. Hann er ein-
mitt í svo ríkum mæli eign allr-
ar íslenzku þjóðarinnar, að ein-
ungis Hallgrímur er það honum
fremur. Og það er heiður þjóð-
arinnar, að þetta skuli vera svo.
Ef guð er sá, sem talar skálds-
ins raust, þá er það efalaust
mál, að það var hann, sem
stundum talaði, þegar Sigurður
kvað. Alveg er hitt líka út í blá-