Eimreiðin - 01.04.1945, Síða 36

132
SÓLSTUNGA
EIMREIÐIN
búið um rúmið. Og honum fannst, að hann hefði nú blátt áfram
ekki hugrekki til að líta á þessa sæng. Hann dró tjöldin fyrir
rúmið, lokaði glugganum, svo liann lieyrði ekki hávaðann frá
markaðstorginu og vagnaskröltið, dró niður hvítu gluggatjöldin
og settist á legubekkinn.......Jæja, svo þetta var endirinn á
þessu óvænta móti! Hún var farin — og nú komin langt í burtu,
sat vafalaust í hvíta glerskálanum á þilfarinu og starði út á víð-
faðma sólglitrandi fljótið, á flutningabátana, sem fram hjá færu,
á sandbakkana, á fjarlægan Ijóma láðs og lagar, á allt hið ómæl-
anlega víðerni Volgufljótsins......Og vertu þá sæl, fyrir fullt
og allt — um alla eilífð. — — Því hvemig ætti fundum þeirra
að geta borið saman aftur? „Ég gæti ekki, eftir allt saman,“ taut-
aði hann, „livernig sem á því stendur, farið til borgarinnar, þar
sem þau eiga heima, hún óg maðurinn liennar, þriggja ára gömul
dóttir þeirra — og svo öll fjölskyldan, staðarins, þar sem hún
lifir daglegu lífi sínu.“ Og borgin varð fyrir sjónum hans alveg
útilokaður, forboðinn staður, og hugsunin um að hún mundi lialda
áfram að lifa einmanalegu lífi á þessum stað, ef til vill minnast
hans oft, minnast hins hraðfleyga fundar þeirra, en liann aldrei
sjá liana aftur, gerði liann máttvana og veikan. Nei, þetta gat
ekki verið! Þetta var fjarstæða, ónáttúrlegt, ótrúlegt! Og það
greip hann svo mikil angist, svo mikil svartsýni yfir tilgangsleysi
lífsins, að hann var sem þrumu lostinn.
„Hver þremillinn er þetta?“ liugsaði liann, stóð á fætur og
tók að ganga fram og aftur um herbergið á ný. Hann forðaðist að
líta á rúmið með tjöldunum. „Hvað gengur að mér? Hver hefði
lialdið það mögulegt, að í fyrsta sinn — og þarna---------. Hvað
er við þessa konu, og hvað hefur í raun og veru gerzt? 1 sann-
leika sagt er þetta alveg eins og maður hafi orðið fyrir einhvers
konar sólstungu! Hvernig á ég að geta lifað lieilan dag á þessum
bölvaða stað án hennar?“
Hann mundi liana svo ljóslifandi eins og liún var, með öllum
liennar heimulegustu einkennum, ilminn af sólbrenndu liörundi
hennar, léreftskjólinn, sterkbyggðan líkama hennar, glaðlegan,
viðfeldinn, þróttmikinn hljóminn í rödd liennar.......Minningin
um nýafstaðna reynslu um kvenlegt ástríki hennar var enn þá
ákaflega rík í huga lians. En þó var það annar algerlega nýr geð-
blær, sem hafði altekið hann — undarlegur, óskiljanlegur geð-