Eimreiðin


Eimreiðin - 01.05.1962, Page 58

Eimreiðin - 01.05.1962, Page 58
EIMREIÐIN 146 stendur upp. En Jón tekur til fót- anna og hleypur. Anna horfir á eftir honum, barmur hennar lyft- ist og hún berst við geðshræring- una, en þó verður forvitnin og undrunin sterkari. Hvað ætlast Jón fyrir? Hann staðnæmist við mat- jurtagarð, tekur handfylli sína af mold og kemur niðurlútur til henn- ar. — Anna, segir liann, og svipur hans lýsir þjáningu. — Anna mín, ég sver við þessa rnold, að ég hata þá — og skal ekki hopa fyrir þeim — ekki um hnífsbreidd, hvað sem í skerst. Heiður og frelsi þessarar moldar, og þessa bláa hirnins, sem er yfir okkur, er ekki of goldinn með blóði og lífi okkar, sem erfð- um landið og eigum að skila því frjálsu í hendur afkomendanna! — — Af liverju hatar þú þá? — Þeir rændu þér frá mér — — meðal annars. — En nú er ég kornin til þín. — Já, þú ert komin, en ekki nema flakið af hamingjunni. — — Ekki nema flakið, segir Anna og drúpir höfði. Svo snýr hún sér undan, og gengur niðurlút á leið heim að kotinu. Jón heyrir fóta- tak hennar fjarlægjast, en það hvarflaði ekki að honum að sleppa henni. — Anna, kallar hann. Hún nem- ur staðar, en hann hleypur með út- breiddan faðminn til hennar. — Fyrirgefðu mér; það er eitt- livert ólag á taugunum, og ég er kvíðinn fyrir morgundeginum. En hvað sem fyrir kemur, jjá stöndum við hlið við hlið. — Ég, flakið? - Já, þú og ég--------• ið. Þau ganga í hægðum sínum a is inn í bæinn aftur, og fara 1 um íbúðina. — Húmmóða næturinnar er að liverfa, hin gegnsæi gráföli htu’ jjorrinn. . • — Anna, segir Jón blítt og J'J' lega — röddin er örlítið feimmsj.^ en heit og ástríðuþrungin. " langar til þess að sjá jug aHa’ Hún horfir á hann, og s' hennar Ijómar, augun glampa ^ og ögrandi, þvalar varirnar tltra^ brosið er fast og öruggt, sV° ‘ ^.j varpar hún létt, kastar höfðnin — augnalokin titra um stund. gengur þétt að honum og hann. .. ^ Svo afklæðist hún. Hann hoi 11 frá sel- hana leggja fötin snyrtdega i1 j Hann fyllist undrun yfir ÞeSSj,j,i dyrfsku og ró! Hann hafði ^ búizt við þessu; honum finnsi og tilveran nemi staðar, þao ^ ^ undarlega fyrir eyrum hans, rlUgg' lítur undan — og svo út um g ann ‘ ‘ ‘ , • m'U1 Þegar hann lítur við, hvíln nakin á legubekknum. Hann ^ og starir á hana — en hún ekki á sér. Hann heyrir ekki an^eg drátt hennar. Hvílík undursan1^ fegurð! Ávalar, mjúkar linur’se0i óskyld og — og fjarlæg þ'1’ , £í hann hafði gert sér í hugarhu1 ^ hún nú í nekt sinni og feg111 þrátt fyrir allt. og Varir hennar bærast um 1 hún hvíslar: — Jón, ertu nú án* ur?
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108

x

Eimreiðin

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.