Kylfingur - 01.05.2004, Blaðsíða 55

Nja... konan bíður útií bíí
- níu gamansögur úr golfinu og einni betur
Eins og kylfingar þekkja þarf ekki að sitja lengi inni á setustofu í klúbbhúsunum áður en sögurnar byrja að glymja í salnum. Margar þeirra eru æði bragðgóðar
og kryddaðar að hætti hússins - og lifa lengi í umræðunni. Það lætur nokkuð nærri að hver einasti kylfingur eigi sér sína sögu úr golfinu; sögu sem hann rifjar
upp á mannamótum - og bætir nokkrum bragðefnum við í hvert sinn sem sagan er látin flakka. Þetta eru alþýðusögur íþróttarinnar, sagðar í þeim eina til-
gangi að gleðja, í versta falli til þess gerðar að atast í meðspilaranum.
Kylfingar þurfa ekki að hugsa sig lengi um áður en fyrsta sagan er komin fram á varirnar. Hún gæti verið á þá leið að félaginn standi ábyggilegur í báða fæt-
urna á teignum og sveifli ógurlega; kylfan hitti boltann alltof innarlega með þeim afleiðingum að hann skýst af öllu afli í gula netakúlu fremst á teighorninu og
þaðan hendist boltinn út á nálæga flöt og alla leið ofan í holu. Hola í höggi, já - loksins... en á rangri braut.
Svipuð er sagan af kylfingnum sem átti það til að tía heldur hátt. Einn góðan veðurdaginn var hann staddur á teig og tíaði til himins. Boltinn fór svo á sinn
stað og beið átekta; nú skyldi slegið vel á þriðja hundraðið. Og vissulega fór boltinn hátt en það var líka það eina; lengdin var ekki meiri en svo að boltinn
skrúfaði sig beinustu leið til himna og hinkraði þar skamma stund áður en hann féll til baka, beinustu leið ofan í golfsettið hjá næsta manni við hliðina á teign-
um.
Svo var það aðkomumaðurinn í Grafarholtinu sem kom sér fyrir á fyrsta teig og spurði án gríns; slæ ég hérna fram af eða upp í holtið? Hann var sumsé ekki
viss hvora leiðina hann átti að fara. Þetta var fyrir tíma húsbygginga norðan við vallarsvæðið, en sagan minnir okkur á að það er ekki alltaf augljóst hvert leiðir
liggja í golfinu.
Margar sögur eru til af svaðilförum manna í golfinu. Það er enda svo að fáar íþróttir eru torfærari en blessað golfið. Það er jú hluti leiksins að leggja stein í
götu þátttakenda - og ekki aðeins stein, heldur og tré og runna og illgresi og allskonar ófærur sem minna jafnvel á litlar eyðimerkur. Glompur heita þessir
sanddeplar sem hverfast gjarnan um flatirnar og gera mönnum misjafnlega lífið leitt. Og varla verður það mikið leiðara en hjá manninum sem stóð í miðri
glompu og hugðist vippa boltanum sínum af varfærni upp á flötina. Eftir fimm tilraunir dæsti hann ámátlega; aldrei hafði þetta mistekist svona rækilega hjá
honum. Eftir aðrar fimm tilraunir var hann byrjaður að þrútna af reiði. Það var sama hvernig hann sveiflaði sandjárninu; helv... kúlan fór aldrei upp fyrir bakk-
ann. Það mun hafa verið eftir 17 tilraunir sem maðurinn gekk burt frá kúlu sinni, lagði járnið í poka sinn, gekk af stað upp á bílastæði í fjarska og sást aka
burt. Félagar hans í hollinu horfðu forviða á - og sömuleiðis spilararnir í næsta holli á eftir...
Menn taka mótlætinu misjafnlega, en golfið er nú einu sinni þeirrar náttúru að hreyfa við blóðinu í mönnum. Önnur ófærusaga er á þá leið að kylfingur einn
ætlaði að freista þess að slá bolta sinn sem lá úti í miðju grunnu vatni á einni brautinni, en rétt hjá var allmikið grjót sem stóð upp úr vatninu. Hann var með
lítið göngusett á öxlinni og af því hann var ekki viss hvaða járn hann myndi nota úti í vatninni óð hann berfættur með uppbrettar skálmar út í vatnið og skoð-
aði aðstæður með settið á öxlinni. Þegar hann var kominn að kúlunni beygði hann sigur niður að henni með þeim afleiðingum að allar kylfurnar sturtuðust í
vatnið. í sömu mund var eins og eitthvað brysti í klofinu. Maðurinn reis bölvandi upp með stóra saumsprettu á viðkvæmum stað og allar kylfurnar út um allt.
Eins og þetta væri ekki nóg, stundi maðurinn svo gremjulega; nei... og síminn líka ... Hann sparkaði í það sem var honum næst, en það reyndist vera grjót og
maðurinn vera berfættur.
Það er ýmislegt sem getur dottið úr vösum manns. Heyrst hefur reyndar sú saga af þekktum spilara sem ætlaði að láta boltann finna af alvöru fyrir því á ein-
um teignum. Hann missti algerlega marks og barði vindinn hraustlega, en síminn úr brjóstvasanum skutlaðist hinsvegar nokkra metra fram af teignum, félög-
um mannsins til brjálæðislegrar skemmtunar.
Og talandi um kunna kylfinga. Þekkt er saga af einum gamalgrónum forstjóra og forföllnum golfara. Hann var með félögum sínum í golfi sem oftar, en í þetta
skipti á nýjum velli á höfuðborgarsvæðinu sem þá hafði lengi langað að prófa. Eftir að hafa farið fjóra hringi á níu holu vellinum í ágætis veðri spurðu félagar
mannsins hvort hollið ætti ekki að skella sér einn hring í viðbót, já bara einn - og svo væri þetta alveg búið. Nja, sagði gamli forstjórinn ... ætli konan sé ekki
að verða svolítið pirruð, ég sagði henni nefnilega að ég færi bara einn hring. Hann benti í átt að bílnum sínum; hún bíður þarna eftir mér...
Heyrst hafa sögur af því að kylfingar hafi drepið fugla á flugi yfir golfbrautum. Engin ástæða er til að rengja þær
sögur, enda rotast menn auðveldlega af því að fá kúlu í hausinn, hvað þá fuglar. Færri sögur eru þó til af því
að kylfingar hafi náð að drepa tré á ferðum sínum um völlinn. Það gerðist þó á kunnum velli norður í
landi. Einn kylfingur hafði ratað í nokkur vandræði á einni brautinni og var í þann mund að slá út úr mikl-
um karga, innikróaður af nokkuð völdugum aspartrjám. Höggið var óhemju fast og tókst ekki betur til en
svo að boltinn stóð fastur í einum trjábolnum, í um eins metra hæð. Boltinn var kroppaður með nokkrum
tilfæringum úr bolnum, en heimildir nyrðra herma að tréð hafi aldrei náð sér eftir þetta áfall og stendur
fremur rytjulegt við hlið annarra aspa í þessum lundi við eina braut vallarins.
Svo er það sagan af manninum sem stóð á iðjagrænni flötinni og var hreint alveg óskaplega að vanda sig,
enda var púttið fyrir fugli; fimm metrar, bein leið, ekkert brot. Væg sveiflan hitti boltann á hárréttum stað og
stefnan virtist í lagi, já... bara í góðu ... allt þar til eitthvað kom af himnum ofan og hægði á boltanum
svo hann stoppaði á barmi holunnar, en hefði ella dottið auðveldlega. Þegar að var gáð var ekki um
að villast; fugl hafði skitið á flugi yfir flötinni og hitt þetta líka beint á boltann. Það er ekki að sökum að
spyrja, en félagar manns lágu máttlausir í grasinu nokkra stund eftir atvikið.
Að lokum er hér saga sem sýnir betur en annað hversu miklar sveiflur geta verið í golfinu. Hún gerist á
fjórum síðustu holunum í Holtinu og skrifari hennar er enginn annar en kylfingurinn sem gegnir for-
mennsku í félaginu um þessar mundir. Félagi hans var í misjöfnu stuði þennan daginn, en viti menn, á
teignum á 17. braut tók hann þetta líka draumahögg og fór holu í höggi. Bravó! Þetta var í litlum takti við
skorið á næstu holum á undan sem formaðurinn færði samviskusamlega til bókar - og jafnvel í enn minna
samhengi við það sem á eftir fór; á síðustu braut vallarins. Það fór enda svo að formaður félagsins brosti út í
annað þegar hann skoðaði síðustu fjórar tölurnar á skorkortinu, en þar voru komnar fjórar síðustu tölurnar í
kennitölu hans: 7719.
KYLFINGUR 53