Kylfingur - 01.05.2004, Blaðsíða 68

var spilað á níu holum sem voru blanda af grasi og mold. Þegar
blautt var má segja að völlurinn hafi verið eitt moldarflag. Golf-
skálinn var í fyrstu skúr sem var fyrir neðan brekkuna og komust
inn í hann 8 til 10 manns með því að þrýsta sér saman. Síðar aðr-
ir skúrar heldur stærri sem voru settir við hliðina á 18. flötinni.
Þannig var það allt þar til núverandi klúbbhús kemst í gagnið
nokkrum árum síðar.
Þegar ég geng í GR þá eru um 180 manns í klúbbnum, ákaf-
lega skemmtilegur hópur sem myndaði samfélag þar sem allir
þekktu alla. Samkennd var mikil og allir tilbúnir að hjálpa við að
byggja upp völlinn. Þegar auglýst var eftir sjálfboðaliðum í eitt-
hvert verkefni þá mættu kannski 50 til 60 manns og þegar sú
vinna var innt af handi þá var öruggt að enginn var að spila á
vellinu. Þeir sem ekki voru í sjálfboðavinnunni pössuðu sig á því
að vera ekki að spila meðan aðrir voru að vinna. Grafarholtsvöll-
urinn hefði aldrei tekið neinum framförum á þessum árum hefði
ekki komið til þessi mikla sjálfboðavinna. Grjótið ruddi sér braut
í mun meira mæli en nú og það þurfi mikið átak að hreinsa á
hverju vori. Allt var unnið í höndunum þar sem ekki var til nema
ein kerra og traktorsræfill og engir peningar til að kaupa eitt né
neitt.
Áhuginn á golfinu var gífurlegur hjá mér. Segja má að ég hafi
farið í golf daglega. I leigubflaakstrinum var ég mikið að vinna á
nóttunni og átti það til að koma á miðju sumri klukkan um fjög-
ur leytið á nóttunni og æfa mig, fór síðan heim, lagði mig fram
yfir hádegi og kom svo uppeftir aftur til að æfa og spila. Um
helgar var svo farið í öll mót sem náðist í, suður með sjó og upp
á Skaga og allt þar á milli. Ég náði fljótt að lækka mig í forgjöf,
komst í 7 og hélt mig þar um slóðir í nokkur ár eða þar til ég hóf
að vinna á vellinum og fór að draga úr spilamennskunni. Spila-
mennska mín hefur satt best að segja minnkað með hverju árinu.
Ég er ákveðinn í að bæta úr því í sumar og verða sýnilegri á golf-
vellinum en undanfarin ár.“
Hannaði og byggði bönkerínn á 7. braut
Þegar Haukur gengur í Golfklúbb Reykjavíkur er Grafarholts-
völlurinn enn í mótun og hugur margra stóð til að stækka hann
sem fyrst í 18 holur.
„Fyrsta stækkunin eftir að ég geng í klúbbinn er sú að 10.
brautin er tekin í notkun, búin er til 11. braut í mýrinni fyrir neð-
an 16. flötina. Þar var slegið að flöt er var þar sem nú er 18. teig-
ur. Þar áttu boltamir til að plökkast svo langt niður í mýrina að
nánast þurfti að grafa þá upp. 12. brautin var síðan 18. brautin
heim að skálanum. Flötin á þeini braut er þar sem nú er æfinga-
flötin. Þannig var nú völlurinn spilaður í nokkur ár.
Völlurinn var samt alltaf í mótun og næg vinna fyrir áhuga-
sama kylfinga sem voru til í að fóma tíma fyrir klúbbinn. Eins og
flestir í klúbbnum tók ég þátt í sjálfboðavinnunni. Það æxlaðist
síðan þannig að ég tók að mér að valta völlinn. Þetta hefur verið
árið 1967. Ég ætlaði aldrei að gera það til frambúðar, en eftir að
ég var einu sinni búinn að valta völlinn var gert ráð fyrir því að
ég gerði það áfram og var ég eiginlega aldrei spurður hvort ég
vildi taka það að mér.
Starf mitt við Grafarholtsvöllin jókst síðan smátt og smátt, ég
var fenginn til að slá flatimar og fékk ákveðinn pening fyrir
hverja flöt. Þá vom nú kröfumar ekki meir en svo að ég sló
tvisvar til þrisvar í viku með handsláttuvél. Klúbburinn fékk
götunarvél að láni sem Laugardalsvöllurinn átti. Mér var kennt á
vélina og tók ég til að gata flatir og sandbera þær síðan, þannig
að smátt og smátt var ég kominn í vinnu án þess þó að hafa verið
beint ráðinn af klúbbnum. Nú eftir því sem vélakosturinn jókst
þá var ég látinn læra á vélamar fyrst, meðal annars flatarsláttu-
vél og brautai'sláttuvél sem traktor dró.
Það má geta þess að í fyrstu fengum við
lánaðan valtara. Þegar svo Svan Friðgeirs-
son verður formaður 1970 þá létum við
búa til valtara, sem enn er í notkun í dag.
Það er gaman að segja frá því að þegar
sjálfboðavinnan var sem mest þá var hóp-
um úthlutað brautir. Ég, Sveinn Gíslason,
Gunnlaugur Ragnarsson og Jón Þór
Ólafsson fengum úthlutaða 7. brautina og
höfðum nokkuð fijálsar hendur með það
hvað við gerðum. Meðal annars gerðum
við fjórar sandglompur sem enn þann dag
í dag eru á brautinni. Aðeins aftasta
glompan við flötina er nými. í dag þegar
talað er um glompur í Grafarholtinu, þá er
það ein sem alltaf kemur í umræðuna
„bönkerinn á sjöundu“, sem hrellt hefur
margan kylfinginn. Ég er ákaflega hreyk-
inn að hafa átt þátt í að staðsetja hann og
byggja og gleðst alltaf innra með mér
þegar hryllingssögur af þessari glompu eni
sagðar.“
Skerpingarvélin, sú eina á landinu, vél sem aðeins Haukur kann á.
Ég er hœttur, þú tekur við
í mörg ár var vinna Hauks á Grafar-
holtsvelli eingöngu aukavinna, leigubfla-
aksturinn var enn hans aðalvinna.
„Þegar Grafarholtsvöllurinn er orðinn
18 holur þá eykst vinna við völlinn til
muna um leið og bylting verður í vélum til
66 KYLFINGUR