19. júní


19. júní - 19.06.1978, Blaðsíða 23

19. júní - 19.06.1978, Blaðsíða 23
eiginmann sinn. „Útlit konu skiptir ekki máli", útskýrði hún. „Við segjum aldrei að hún sé fal- leg eða ljót eftir því hvernig lík- ami hennar lítur út. Auðvitað tölum við aldrei um hvort hún sé feit eða grönn. Það er eðlileg af- leiðing af því að hún gengur með börnin og breytir því sífellt um vöxt. Það væri út í hött að tala um vöxt á konum". Rut Bram hafði lokið samtal- inu með því að segja að gallinn við Kristófer væri sá, að hann þjáðist af verndunaráráttu yfir syni sínum og að þeir yrðu að horfast í augu við staðreyndir. Og staðreyndirnar væru þær, að vöxtur kvenna hefði enga mikil- væga þýðingu. En eitt var Bram forstýru ljóst: Ef Petróníus gengi ekki út yrði hann að fá vinnu . . . (Bram forstýra hefur talið Lis Ödeskjœr skipstýru á að leyfa Petrón- íusi að fara með í eina veiðiferð til að kynnast sjókonulífinu.) Stóri, hvíti seglkútterinn — Anders Lovindus — lá ferðbúinn í Suðurhöfn. Hann var glæsilegur á að líta, hámastraður og á stefn- inu gnæfði stytta af íturvöxnum pilti. Hann hélt höfðinu hátt, svo að hökuskeggið myndaði trjón- una á stefninu. Karlmennirnir stóðu i hnapp á bryggjunni, tilbúnir að veifa í kveðjuskyni. Petróníus fékk suðu fyrir eyr- un, þegar hann gekk upp land- göngubrúna með töskuna sína, í nýju síðu pilsi, sem hann hafði fengið af þessu tilefni. Það var svo þröngt, að hann varð að taka stutt skref. Ödeskjær stóð við borðstokkinn og tók á móti hon- um. — Velkomin um borð, unga sjókona, sagði hún og rétti út höndina honum til hjálpar. Hann fann til stolts að hún skyldi kalla hann sjókonu. Rut Bram hafði reynst erfitt að koma þessu í kring. Drengurinn mátti gjarna reyna eitthvað nýtt, fannst henni. A ýmsum sviðum skorti hana alla tilfinningu fyrir raunveru- leikanum. Auk þess var hún af gamalli landbúnaðarætt, en þar höfðu karlar nokkuð virtan sess sem veiðikonur. Hún hafði meira að segja heyrt, að fyrr á tímum hefðu þeir veitt smáfisk í stöðu- vötnum. En nú hafði hún rekist á fordóma, sem hana hafði ekki ór- að fyrir. — Karlmenn á sjó. Nehei, sagði forkonan fyrir 6. köfunar- deild. Það er eilíft klandur þar sem þeir eru, slagsmál og af- brýðisemi á milli kvenfólksins. Við erum oft vikum saman úti. Nei, það getur ekki gengið, sagði hún og sýndi ógnandi tattóver- ingarnar á handleggnum, hóp af smávöxnum nöktum piltum með bústna maga. En Lis Ödeskjær, sem hafði lofað að hjálpa Rut Bram, lét hart mæta hörðu. Hún fullvissaði hina um að þetta væri einungis reynsluferð og pilturinn fengi næstu káetu við hliðina á sér. Hún mundi vitaskuld sjá til þess að hann leggði ekki snörumar fyrir neina af stelpunum. Og sæi einhver nokkuð athugavert við stjórn hennar, gæti sú hin sama tekið pokann sinn . . . Lis Ödeskjær var glæsileg á- sýndum í bláa og hvíta einkenn- isbúningnum þar sem hún stóð í brúnni. Þær léttu akkerum og tóku stefnu á Eyðiskerin. A skipinu var 25 kvenna áhöfn að meðtöldum yfirköfurum, köfurum og ó- breyttri áhöfn. Að ysta skerinu í eyjaklasanum var margra klukkustunda sigling . . . Ödeskjær blés í flautu. Kafar- arnar komu upp á þilfar. Þær voru vopnaðar stórum spjótum, sem við voru festar langar línur, en þær svo í hinn endann tengdar við vindur svo auðvelt væri að draga línuna inn þegar spjótbít- urinn væri tryggilega skutlaður. Kafararnar stukku fyrir borð og hurfu. Petróníus varð hræddur. Skyldu þær komast upp aftur? Hann spurði Ödeskjær. Hún hló hjartanlega, strauk hökuna og svaraði, að vissulega væri mögu- legt að einhverjar þeirra yrðu eftir á hafsbotni, ha, ha. Petróníus starði á loftbólurnar, sem stigu upp á yfirborðið. Þær væru líklega merki um að þær væru enn lifandi? Ödeskjær skellihló. Þetta væri alveg rétt hjá Petróníusi, hann væri bráðgreindur lítill herra. Petróníus spurði, hvernig spjótbiturinn væri veiddur. — Þær stinga spjótinu inn í ginið á honum og rykkja svo í línuna. Þá setjum við vinduna í gang og drögum línuna inn í hvelli. Þegar kafararnar hafa lok- ið við spjótin, koma þær upp aft- ur, taka þau saman og kafa á ný. — Ég er viss um að það er fal- legt þarna niðri, sagði Petróníus dreymandi. — Hvar? — Á hafsbotni, á ég við. — Ha, ha, konur hafa ekki tíma til að hugsa um fegurð. Þær hafa nóg með að sinna veiðinni. — En var ekki fallegt þar, þeg- ar þú varst að kafa? Öll þau ár, sem Petróníus hafði dreymt um að verða kafara, var það fyrst og fremst landslagið á hafsbotni, sem heillaði hann. Hann hafði séð stór málverk þaðan og það hlaut að vera eins og annar heimur, þar sem allt var kyrrt, mjúkt og lifandi. Ödeskjær kinkaði kolli. — Jú, það var fallegt. En þú skilur Petróníus, að ævintýrin eru konunni raunveruleiki. Karlar halda að allt, sem konur gera, einkennist af hetjudáðum og glæsikvennsku. Veruleikinn er allur annar. Lífið er hörð og ó- vægin barátta, Petróníus. Þessi orð sagði Ödeskjær með vilja. Hún áleit það ungherra Bram fyrir bestu, að hann sæi að 21
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76

x

19. júní

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: 19. júní
https://timarit.is/publication/671

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.