19. júní


19. júní - 19.06.1978, Blaðsíða 25

19. júní - 19.06.1978, Blaðsíða 25
Samlífspankar Umsjón: Lilja Ólafsdóttir Á friðarstóli Við eina af f jölförnustu götu höfuðborgarinnar búa öldruð hjón, sem eiga að baki hálfrar aldar hjúskap. Inn um gluggana berst samfelldur umferðarniður — nýr tími og ný viðhorf segja til sín. 1 viðtalinu sem fer hér á eftir er rætt við hjónin hvort í sínu lagi, en sömu spurningar lagðar til grundvallar samræðunum. Byrjunin? Hann: Ekki auðvelt að skilja hvers vegna maður verður skot- inn í ákveðinni stúlku. Konuefnið mitt bjó í nágrenninu og var fermingarsystir systur minnar og heimsótti hana. Hún var lagleg, prúð og lítið fyrir skemmtanalífið — það féll mér. Ég var 24 ára og hún 21 árs er við opinberuðum með hringum fyrir 50 árum og það var sam- komulag hjá okkur að gifta okkur og standa við þær skuldbinding- ar, sem þvi fylgja. Vandinn var sá að ýmsar vildu ná í mann, það virtist keppikefli. Ef maður kynntist stúlku, sem var í þeim hugleiðingum að ná sér i mann gat verið háski að skipta sér nokkuð af henni — hætta var á að hún bæri út að um trúlofun væri að ræða til að festa mann. Eg ók bíl, falleg stúlka var far- þegi og ég var svolítið skotinn í henni, en svo sá ég hana í bíl með fólki, sem mér fannst lítið til um og þá slaknaði á hugarástandi mínu. Seinna varð hún barnshaf- andi og giftist barnsföður sínum. Nokkrum árum síðar hringdi hún til mín á vinnustað og bað mig að finna sig — þá var ég ný- giftur. Við ókum smáspöl út fyrir bæinn og þar bað hún mig að stansa — kastaði sér í fang mér, sagðist alltaf hafa verið skotin í mér og vildi að ég þýddist sig. Ég Þær rákust á og ultu um koll. Tvær tóku sér stöðu hvor gegnt annarri með knýtta hnefa. Þær stóðu álútar til að svo virtist, sem hvor þyrfti að líta niður á hina. 1 raun voru þær álíka háar. — Þú veiddir spjótbít við nefið á mér í dag, skepna. Hún þreif í kraga hinnar. — Þú varst of sein, beljan þín, ég næ alltaf fleirum en þú. — Því lýgurðu. Ég náði þrjátíu og átta síðast. — Og ég fjörutíu og tveim. Hún sló hina á nefið. — Vogarðu þér að berja mig. Knýttur hnefi þaut gegnum loftið. Petróníus forðaði sér. Nú voru fleiri hnefar á lofti. Stóll kom þjótandi þvert yfir salinn. Höggin dundu og nasir blæddu. Gro reyndi að halda tveim verstu áflogaseggjunum, en fékk einn á'ann sjálf. — Fífl, heyrðist hróp- að þrumandi röddu. Það var Lis Ödeskjær, sem stóð í dyrunum. Þögn sló á hópinn, konurnar risu á fætur og dustuðu af sér rykið. Sumar supu á þeim glösum, sem enn voru heil. — Hvað á þetta að þýða? Ég bregð mér frá í tvær mínútur og þið eruð óðar farnar að brjóta allt og bramla. Þær svöruðu ekki. Ödeskjær gekk til Petróníusar og leiddi hann til dyra. Þar sneri hún sér við og sagði ógnandi: — Þetta skal verða ykkur dýrt, því lofa ég. Svo fór hún með Petróníus. Þau gengu inn í skipstýrukáet- una. Petróníus reyndi mótbárur, en Ödeskjær bandaði frá sér. Hún gaf honum sígarettu. Hönd Petróníusar titraði lítið eitt. Ödeskjær teygði makindalega úr sér á kojunni og horfði á hann. — Komdu. Petróníus fékk hjartslátt. Hann settist á bríkina. Ödeskjær brosti til hans. — Reyndar hef ég alltaf elskað þig á vissan hátt, Petróníus, sagði hún. Þetta hljómaði þægilega. Hún hafði áreiðanlega kynnst mörg- um karlmönnum um ævina. Far- ið víða. Hún hafði horft á Petr- óníus vaxa úr grasi. Hann fann til öryggiskenndar. Skyndilega fann hann fingur hennar strjúka um gagnaugað. — Þú ert í rauninni yndislegur og aðlaðandi piltur. Ég er viss um að þú verður góður, þegar tímar líða. Hún beygði sig yfir hann og kyssti hann. Petróníus klemmdi saman varnirnar. Honum til undrunar hætti hún. — Fyrst þú ekki vilt, sagði hún með móðgunarhreim og reis á fætur. Og þegar sjókonurnar komu að landi daginn eftir, sögðu þær með enn meiri áherslu en fyrr: „Karlmenn á sjó eru bara til bölvunar". (Þýð. L. Ó.) 23
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76

x

19. júní

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: 19. júní
https://timarit.is/publication/671

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.