19. júní


19. júní - 19.06.1978, Blaðsíða 33

19. júní - 19.06.1978, Blaðsíða 33
að heimilisstörfunum, hvað þá að hún skari fram úr honum. Karlmaðurinn vill hafa yfir- höndina, á að hafa hana sam- kvæmt forskrift samfélagsins. Honum finnst því grafið undan stöðu sinni og valdi, ef eiginkon- an sýnir yfirburði í greind eða haslar sér völl í atvinnulífinu með góðum árangri. Eiginkonan, sem gengur inn" í fyrirmyndar-eiginkonu-móður- hlutverkið, sýslar við fögru hlut- ina sína, stjanar við börnin pg gætir þess, að heimilið sé eigin- manninum „friðsæll griðastað- ur", þegar hann kemur þreyttur heim frá því að vinna fyrir lífs- gæðunum. En börnin vaxa úr grasi. Störf- in á heimilinu dragast saman. Auðvitað er alltaf hægt að finna sér nóg til að gera, ryksjúga, þurrka af fínu húsgögnunum . . . Þær konur, sem eru áhuga- lausar um annað en fyrirmynd- arheimilið og framsækna eigin- manninn, hafa oft ekki kjark eða hugsun til að rífa sig upp og fara að starfa að einhverju. Þær sökkva sér niður í sherry-drykkju og dagdrauma, sem snúast að miklu leyti um nýja, meira spennandi upplifun á því sviði, sem þær þekkja. Nýjan Prins Valiant, ástfanginn, stimamjúk- an og áhugasaman, sem gæti búið þeim nýtt, lifandi ástar- hreiður. Stundum komast þær í sam- band við óánægðan karlmann, sem er tilbúinn til að ljúga heima Á fínum heimilum, þar sem karlinn hefur góða stöðu, er al- gengast að konunni sé ekki þolað það að taka sig upp og fara að starfa. Karlinn er búinn að byggja upp öll fínheitin og oln- boga sig upp í viðurkenndan sess. Hann lítur því á það sem lítils- virðingu við framtak sitt og upp- byggingu, að hún láti sér það ekki nægja. Hún á að vera ánægð á heimilinu hans. Honum finnst grundvelli lífs- starfs síns hætta búin og fyllist afbrýðisemi. Hann er afbrýði- samur út í starf hennar, hún gæti orðið áhugasamari um það en hann. Ut í vinnufélagana, allir þessir karlmenn . . .? Hvað gera þau í kaffitímum . . .? Yfirvinna Eru karlmenn öryggislausir og hræddir um að geta ekki bjargað sér, ef konan færi frá þeim? Hégómagirndin er sterkasta tilfinningin. Þeim finnst þeir vera búnir að fórna svo miklum kröft- um til einskis, að þeir geta ekki horfst í augu við það. Hvað er hægt að gera til að fyrirbyggja að það ástand skap- ist, sem þú hefur verið að lýsa? Þótt ég hafi nú lýst aðstæðum, sem ég tel nokkuð algengar meðal þeirra, sem stundum eru nefndir betri borgarar, máttu ekki lita á það sem alhæfingu mína. Allir menn, karlar og konur, ættu að miða að því að standa uppréttir á eigin fótum sem sjálf- stæðir einstaklingar. Þeir sem gagnrýna hjónaband- ið sem stofnun, einblína á þessa undarlegu afskræmingu, sem hefur siðfágað yfirbragð. En frelsi er ekki fólgið í einlífi. Við verðum að byggja okkur sjálf upp til að geta miðlað öðr- um. Til þess verður maður að vera sæmilega heiðarlegur við sjálfan sig. Venjuleg manneskja þarf á nánum félagsskap að halda til að geta tjáð sig. Sá, sem ekki getur það, er lítils virði fyrir aðra menn. Og við þurfum aga. Tveir hljómar óma betur saman en einn, þeir veita hvor öðrum að- hald, bæta hvor annan upp, mynda hljómmikla heild. Ef vel á að fara, þurfa báðir aðilar — það er í samræmi við tíðarandann — að nálgast sem jafningjar og hafa sömu mögu- leika til að glíma við samfélags- legu kvaðirnar, sem venjulega hvíla á eiginmanninum. Auk þess að hafa sömu möguleika á að umgangast annað fólk. Það skap- ar jafnræði og er eini möguleik- inn til hamingju og til að miðla hvort öðru og umhverfinu. Allt er þetta vandi. En hefur nokkurn tíma staðið til að það væri vandalaust að vera maður? L.Ó. Hjónabandsstofnunin er vinna og aftur vinna Fimmtug kona segir frá: „Eftir þrjú hjónabönd er óhætt að segja, að maður sé reynslunni ríkari. Ég var komin undir þrítugt, þegar ég gifti mig í fyrsta skipti, svo að ekki er hægt að segja, að það hafi verið bernsku- brek." „Aðdragandi að fyrsta hjóna- bandinu var stuttur. Að vísu þekktumst við lítillega frá yngri árum, vissum um tilveru hvors annars. Og svo er við hittumst aftur eftir mörg ár, fór svo, að við ákváðum að giftast. Þetta var í alla staði góður og traustur maður, sem veitti mér fyllsta öryggi. Samt verð ég að viður- kenna, að ég var aldrei yfir mig ástfangin." 31
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76

x

19. júní

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: 19. júní
https://timarit.is/publication/671

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.