Árbók skálda - 01.12.1956, Side 63

Árbók skálda - 01.12.1956, Side 63
Gísli J. Ástþórsson: Eik? spurði maðurinn þurrlega (Listin að byggja) Af þrjú hundruð og sextíu rukkurum sem ég man eftir í svipinn er mér minnisstæðastur snaggaralegur karl með brúnt kastskeiti sem vatt sér inn til mín einn góðan veðurdag og hótaði að hirða innbúið. Mér er ókaflega hlýtt til hans. Hann er eini rukkarinn í veröldinni sem hefur ógnað kommóðunni minni ón þess ég ryki upp til handa og íóta og tæmdi veskið í kjöltu hans. Karlinn með kastskeytið hafði nefnilega farið húsavillt. Hann var með vit- lausan mann í takinu. Ég hvæsti framan í hann, sparkaði í sköflunginn á honum, rak upp djöfullegan hæðnishlátur og sagði honum að fara til fjand- ans. Það var ógleymanleg stund. Einkar hlálegt var það líka að hann var sennilegast eini rukkarinn í bænum sem ekkert tilkall átti til kommóðunnar. Hann var rúllugardínurukkari og húsið var ekki einu sinni orðið fokhelt. Þegar kennslukver fyrir húsbyggjendur verður gefið út hér á landi — og slík útgáfa er orðin mjög aðkallandi — þarf einn kaflinn að vera um rukk- ara. Hann gæti heitið: Hvernig maður á að fela sig fyrir rukkurum eða skjóta þeim ref fyrir rass. Það er ekki þar með sagt að allir rukkarar séu vondir menn í mínum augum. Ég ímynda mér meir að segja að stéttin eigi sína sómamenn, þó að það sé djúpt á þeim. Ég á bara við að það er jafn gott að menn viti það frá byrjun að ef þeir ráðast í að byggja hús og eiga ekki morð peninga, þá er þeim hér um bil eins nauðsynlegt að kunna að stinga rukkara af eins og að eiga lóð undir húsið. Ég lærði þá lexíu kennslubókarlaust. Ég er búinn að byggja. Nú sé ég það á göngulagi manns hvort hann er rukkari, og ég sé það á svipnum á honum á hundrað metra færi hvort ég á að halda strikinu eða skjótast bak við næsta húsvegg. En ég vildi það hefði verið til handhægur bæklingur um lifnaðarhætti rukkara. Það hefði sparað mér talsvert taugaslit. Það var til dæmis sunnudagarukkarinn illræmdi. Hann lá á meltunni á virkum dögum en læddist úr fylgsni sínu um helgar og fór á veiðar. Hann var gúmmísól- aður og kom aftan að manni og ræskti sig og dró fram blaðið. Að lokum lærði ég auðvitað á hann. En ég svitna enn þann dag í dag ef einhver kemur aftan að mér og ræskir sig. Raunar er ég ekki alveg viss um að ég hefði byrjað að byggja ef ég hefði vitað hvað í vændum var. Það er nefnilega ekki nóg að kunna að skjótast út um gluggann um leið og rukkarinn birtist í dynmum. Líf húsbyggjandans er hvert skakkafallið öðru. verra. Heimur hans er sífellt á heljarþröm. Ég
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108

x

Árbók skálda

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Árbók skálda
https://timarit.is/publication/1056

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.