Morgunblaðið - 16.03.2013, Side 36

36 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 16. MARS 2013
Hilmar var einn
besti vinur minn frá fyrstu tíð.
Upphaflega kom ég inn í kennslu-
stofu til landsprófs við Vonarstræti
og gekk að borði þar sem Hilmar
var og spurði hvort sætið væri laust
við hlið hans. Þar sátum við og
þreyttum glímu við bókina. Síðan lá
leiðin í MR og eftir 3. bekk rataði
Hilmar í máladeild en ég í stærð-
fræðideildina. Það hefði verið betra
fyrir mig að sitja við hlið hans í
máladeild þótt á fremsta borði
væri.
Veistu ef þú vin átt
þann er þú vel trúir
og vilt þú af honum gott geta.
Geði skaltu við þann blanda
og gjöfum skipta,
fara að finna oft.
(Úr Hávamálum)
Hilmar átti auðvelt með ritgerð
og hafði næman skilning á mann-
fólkinu. Sagnfræðin og ekki síst
ættfræðin var honum opin bók og
hann var hrókur alls fagnaðar þeg-
ar svo bar undir. Hann var orðheld-
inn á latínu og sagðist hafa viðhald-
ið henni á meðal lækna í
Tryggingastofnun. Áður fyrr vor-
um við sammála um að lífið væri
ekki allt á bókina og áttum oft sam-
ræður um helgar langt út í nóttina
þar til við fórum út á lífið. Það ein-
kennilega er að ég man betur það
sem okkur fór á milli í kjallaranum í
Blönduhlíðinni en það sem á eftir
kom á Borginni. Þó man ég þegar
við fórum yfir Austurvöll og litum
inn í Sjálfstæðishúsið. Ég týndi
kveikjaranum mínum á leiðinni og
við höfðum skamma viðdvöl þar,
það reyndist vera barnaball í Sjálf-
stæðishúsinu en þar leyndist samt
lífsneistinn minn hvað sem kveikj-
aranum leið.
Á stundum heimsótti ég Hilmar
og var kannski í þungum þönkum,
en þaðan fór ég alltaf léttari í lund.
Eitt var einkennandi fyrir Hilmar
og það var upphafningin ef maður
var svo heppinn að eiga rætur í
Skagafirði. „Skín við sólu Skaga-
fjörður.“ Það er ekki langt síðan
Hilmar var stoð mín og stytta í
erfiðu og sorglegu máli. Við mætt-
um á lögmannsstofu og eftir
nokkrar þreifingar hafði Hilmar
rakið ættir lögmannsins í Skaga-
fjörðinn og þá var framhaldið
greiðara. Þar var Hilmar ráðagóð-
ur á raunastund.
Í Skagafirði átti hann merina
Fiðlu sem var undan Mozart. Þau
hjónin Hilmar og Rannveig
byggðu sér sumarbústað nálægt
Hofsósi. Til stóð undanfarin tvö
sumur að við Heiða kæmum í
heimsókn þangað. Hilmar var
staðráðinn í því að við færum í
pílagrímsför til Viðvíkur, þar sem
hann sagði að ég ætti rætur.
Á heimili þeirra Fögrubrekku í
Kópavogi var gott að koma. Þá var
Hilmar heppinn í lífinu þegar
hann eignaðist Rannveigu. Ég
man aldrei annað en hún væri
brosandi og elskuleg heima og
heiman. – Þetta eru fátækleg orð
en þau lýsa samt þeirri góðu til-
finningu sem ég ber til hennar og
þakklæti fyrir að hafa kynnst
henni og fyrir það hvað hún bjó
eiginmanni sínum og sonum gott
heimili.
Þegar Rannveig bar mér and-
látsfregn Hilmars, samdægurs, þá
rann upp fyrir mér hvað vináttan
er dýrmæt. Ég á góðar og ríkar
minningar frá horfinni tíð og þær
lifa. Hvíl í Guðs friði kæri vinur.
Kjartan Borg.
Hilmar Kristján
Björgvinsson
✝ Hilmar Krist-ján Björg-
vinsson fæddist í
Reykjavík 5. júlí
1939. Hann lést á
heimili sínu 23.
febrúar 2013.
Útför Hilmars
fór fram frá Dóm-
kirkjunni í Reykja-
vík 5. mars 2013.
Hilmar Kristján
Björgvinsson var
einn af mínum uppá-
haldsfrændum, son-
ur Hallfríðar Björns-
dóttur,
Friðrikssonar, frá
Skálá og Björgvins
Frederiksen vél-
virkjameistara,
brautryðjanda í kæli-
tækni á Íslandi.
Björgvin var einn af
fjórum sem sigldu litlum trébát frá
Danmörku til Íslands árið 1940,
þegar Þjóðverjar nánast lokuðu á
allar skipaferðir um Atlantshaf.
Hady, móðir Hilmars, var ein
glæsilegasta kona sem ég minnist
og Hilmar annað af fimm börnum
hennar, uppeldið traust og án þess
skorts sem margur landinn leið á
þeim árum.
Ég hringdi oft til Hilmars ef mig
vantaði þekkingu á mönnum og
málefnum, hjá honum kom enginn
að lokuðum dyrum, hann vissi skil á
nánast öllu, ef einhvern mann bar á
góma þekkti Hilmar oftast viðkom-
andi langt aftur í ættir og hvaðan af
landinu hann var kominn. Minnið
var ótrúlega traust.
Fjölskylda mín saknar hans
sárt, en máttug öfl ráða og rétt er
að gleðjast fyrir hans hönd, tæpast
er hægt að hugsa sér betri viðskiln-
að en að ganga til svefns að kvöldi
hjá ástríkum maka, sofna blítt og
vakna síðan ekki til morgunverk-
anna.
Ástar fléttast orða krans, / andans létt-
ur hugur. / Örsmá gletta í orðum hans /
og aflsins þéttur dugur.
Kynni hans voru mér og mínum
ávallt dásamleg, ég þakka og
syrgi. Megi góðir vættir styrkja
Rannveigu, syni og allt tengdafólk
míns kæra frænda, munum sann-
indi Hávamála að orðstír deyr
aldrei, þeim er sér góðan getur.
Blessuð sé minning Hilmars
Kristjáns Björgvinssonar.
Pálmi Jónsson.
Kallið er komið fyrir Hilmar
frænda. Það var ótímabært og hans
verður sárt saknað, en við fáum víst
aldrei að vita hvenær röðin er kom-
in að okkur. Hilmar frændi var
besti frændi sem maður getur
hugsað sér, ávallt tilbúinn til að
rétta hjálparhönd, en hann var
meira en bara frændi. Hann hafði
sterkar skoðanir eftir margra ára
reynslu við störf í tryggingum og
lífeyrismálum. Hann var sögumað-
ur, vel að sér og aldrei komið að
tómum kofunum þegar maður
spurði um allt milli himins og jarð-
ar.
Eitt er minnisstætt á þessum
tímapunkti sem hann sagði mér
varðandi mannleg samskipti og
samfélagið í heild. Hann sagði að ef
menn bæru aðeins meiri hlýju í
samskiptum sín á milli myndi heim-
urinn verða betri staður til að vera
á. Þetta eru orð að sönnu, en hlýju
og væntumþykju var alltaf að finna
hjá Hilmari og Rannveigu, elsku-
legri konu hans, í áratugi.
Hilmar hefur reynst mér vel í
gegnum tíðina. Ég ákvað að feta
sömu braut og hann og nema lög-
fræði. Hann gerði mér þetta kleift
með því að ábyrgjast námslánin
mín. Á sumrin vann ég með Hilm-
ari hjá Tryggingastofnun ríkisins
og eftir útskrift fór ég að vinna hjá
Innheimtustofnun sveitarfélaga.
Hilmar var góður yfirmaður og
gerði engan greinarmun á fólki.
Skrifstofan var alltaf opin fyrir
samstarfsmenn og fjölda annarra
af öllum stigum þjóðfélagsins sem
leituðu ásjár Hilmars um hin marg-
víslegu málefni.
Helsta áhugasvið Hilmars var
ættfræði og þekkti hann vel til for-
feðra okkar. Það gilti einu hvort
ættir okkar lægju norður í Skaga-
fjörð, til Danmerkur eða Kanada.
Alltaf vissi Hilmar um einhvern
frænda eða frænku sem við vorum
nákomin á einhvern hátt. Hann
gerði líka reka að því að setja sig í
samband við útfrændur okkar og
tengjast þeim styrkari böndum.
Stoltastur var hann samt af Rann-
veigu, strákunum sínum og fjöl-
skyldum þeirra. Við eigum því ekki
litla fjölskyldu, heldur stórfjöl-
skyldu sem á rætur í heimsálfunum
sjö.
Við urðum þeirrar gæfu aðnjót-
andi að vera með Hilmari og Rann-
veigu sl. sumar í Skagafirði. Þau
buðu okkur í bústaðinn sinn þar
sem var dekrað við okkur á allan
hátt. Það var frábær tími og hænd-
ust börnin okkar að þeim. Þetta var
fyrsta ferðalag Elísu dóttur okkar
sem undi sér afar vel. Friðrik sonur
okkar fékk að smíða skip og flug-
vélar og sýndi frænda sínum stolt-
ur. Guðrún okkar fékk að valsa um
skóginn og knúsa þau öllum stund-
um. Hún segir ekki mörg orð, en
það sagði okkur mikið þegar hún
var farin að kalla Hilmar og Rann-
veigu afa og ömmu þegar við fórum
heim. Við erum innilega þakklát
Rannveigu og fjölskyldu Hilmars á
þessum erfiða tíma að styrkja Rett
Syndrome rannsóknarsjóð Guð-
rúnar og efla rannsóknir til að
lækning finnist við sjúkdómnum.
Við sendum Rannveigu, Har-
aldi, Birni, Valdimar og fjölskyld-
um okkar innilegustu samúðar-
kveðjur. Ég þakka Hilmari vináttu
og samverustundir sem hann veitti
mér og fjölskyldu minni í svo ríkum
mæli. Kveð hann með virðingu og
söknuði. Guð blessi hann og þakkir
flyt ég honum fyrir allt og allt.
Friðrik Friðriksson
og fjölskylda.
Sagt er að margur verði ágætur
af orðum sínum, enn betra þó ef
hann verður ágætur af verkum sín-
um, allra bezt ef hvort tveggja fer
saman.
Þessi orð flugu mér í hug þegar
ég fregnaði skyndilegt andlát góð-
kunningja míns, Hilmars Björg-
vinssonar. Þar fór maður þar sem
orð og athöfn fóru saman. Því fékk
ég fyrst og síðast að kynnast í starfi
hans sem forstöðumaður lífeyris-
deildar Tryggingastofnunar ríkis-
ins. Sem starfsmaður hins fjöl-
menna og fjölbreytta hóps öryrkja
á landi hér þurfti ég æði oft að leita
til Hilmars, ýmist í síma eða með
bréfaskriftum, og öll er sú saga
með ágætum. Hilmar vildi eðlilega
fá sem vandaðastan rökstuðning
fyrir beiðnum mínum, nákvæmni
hins lögfróða var mikil, en fyrst og
síðast leit hann á manneskjuna sem
aðstoð þurfti, það var dýrmætast
alls að finna hve hjarta hans sló
með þessu fólki, hversu hann vildi
með öllu móti leggja því lið og fann
oftast leiðir til þess þótt hann virti
vel lög og reglugerðir allar. Hann
var mannglöggur, ættfróður og
vildi gjarnan fá ættarlegt samhengi
í erindin ef unnt var. Hann átti
glettninnar gullna hljóm, ef því var
að skipta, hann var hreinskilinn og
hreinskiptinn, sanngjarn og vel-
virkur, en gat verið afar ákveðinn,
mikill sjálfstæðismaður en virti um
leið annarra skoðanir.
Ég kynntist honum einnig þegar
hann stýrði Innheimtustofnun
sveitarfélaga og þar var sama
vandaða afgreiðslan á ferð, ásamt
ríkri samúð með þeim sem halloka
höfðu farið á lífsbrautinni. Fyrir
allt þetta er mér sannarlega þakk-
læti í huga og get sagt með sanni að
við aðra embættismenn átti ég ekki
betri samskipti og voru þó margir
mæta góðir. Erindi mitt með þess-
um fátæklegu línum var að koma á
framfæri þakklæti að leiðarlokum,
ekki aðeins mínu heldur svo ótal-
margra sem fengu sinn hlut réttan
hjá Hilmari.
Hilmar var kvæntur minni
ágætu skólasystur frá Eiðum,
Rannveigu Haraldsdóttur, en á Al-
þingi áttum við mörg ár saman
þegar hún sinnti þar símvörzlu af
einstakri elju og samvizkusemi. Við
Hanna sendum henni og hennar
fólki okkar einlægustu samúðar-
kveðjur.
Með Hilmari er genginn mikill
sómadrengur sem gott var og hollt
að kynnast, ekki sízt þegar við tók-
um upp tal um menn og málefni,
þar sem Hilmar miðlaði af fádæma
fróðleik. Blessuð sé mæt minning
þessa ágæta mannkostamanns.
Helgi Seljan.
Hilmar Björgvinsson fór
fremstur í flokki þeirra sem stóðu
á sínum tíma að stofnun Hjalla-
sóknar í Kópavogi – og í framhald-
inu að byggingu Hjallakirkju.
Hann var fyrsti formaður sóknar-
nefndarinnar.
Hjallakirkja í Kópavogi er
byggð á bjargi. Sóknarpresturinn,
byggingarmeistarar og fjárafla-
menn hennar voru samhentur
hópur sem sóknarnefndin undir
forystu Hilmars kallaði til. Kirkj-
an er gott mannvirki; góður vinnu-
staður þeim, sem þar þjóna, og
gott athvarf þeim, sem þangað
leita.
Við þetta stórvaxna verkefni
nutu sín vel – og skiptu sköpum –
þeir sterku eðlisþættir sem Hilm-
ar prýddu og samferðamenn hans
þekkja, en þeir voru stórhugur og
dirfska annars vegar og gætni,
íhaldssemi og fyrirhyggja hins
vegar.
Þetta Guðshús er verðugur og
veglegur minnisvarði um þann
kafla í lífsstarfi Hilmars sem hon-
um hefur sennilega þótt vænst um
og er honum til ævarandi sóma.
Eggert Hauksson, fyrr-
verandi formaður sókn-
arnefndar Hjallakirkju.
Þegar ég kveð nú vin minn til
margra ára, Hilmar Kristján
Björgvinsson, koma upp í hugann
margar minningar frá liðnum ár-
um. Hilmar var öflugur stuðnings-
maður okkar í Sjálfstæðisflokknum
í Kópavogi og sat um árabil í stjórn
Sjálfstæðisfélags Kópavogs og um
tíma sem formaður. Þá sat hann
um árabil í fulltrúaráði flokksins í
Kópavogi, kjördæmaráði og var
fulltrúi á landsfundum flokksins.
Þegar við sem vorum í forustu
fyrir Sjálfstæðisflokkinn í Kópa-
vogi á arunum 1974-1980 vildum
vinna að því að flokkurinn fengi
nýtt og betra húsnæði fyrir starf-
semi sína kom það í hlut Hilmars að
setjast í stjórn Þorra, sem var eign-
arhaldsfélag um nýtt húsnæði
flokksins í Kópavogi. Flokkurinn
átti meirihluta í félaginu en við sem
vildum vinna þessu máli brautar-
gengi, þar á meðal Hilmar, lögðum
til hlutafé að auki til að koma mál-
inu áfram. Hilmar lagði einnig fram
krafta sína til margra annarra
starfa fyrir flokkinn, sat um tíma í
Félagsmálaráði Kópavogs og í
stjórn Héraðsskjalasafns Kópa-
vogs. Einnig sat hann í hverfiskjör-
stjórn vegna alþingiskosninga og
kjörstjórn vegna bæjarstjórnar-
kosninga.
Hilmar var sannur vinur vina
sinna og ræktaði þá vináttu af heil-
um hug. Í störfum sínum lagði
hann ávallt áherslu á að taka skyldi
tillit til þeirra sem minna mættu sín
þegar menn væru að sækja rétt
sinn eða réttindi. Sveitarfélögin eða
ríkisvaldið væru ávallt stóri bróðir,
hefðu valdið og máttinn til að sækja
á þá borgara sem ekki gætu borið
hönd fyrir höfuð sér. Fyrir þessa
einstaklinga vildi Hilmar starfa og
gæta réttinda og hagsmuna. Hilm-
ar var mikil stuðningsmaður kirkj-
unnar og sóknar sinnar og var þar
um árabil í forustu. Ég minnist
þess þegar verið var að byggja
Hjallakirkju hveru áhugasamur
hann var um að verkið gengi vel
fyrir sig og kirkjustarfið gæti hafist
sem fyrst. Þannig vildi Hilmar láta
gott af sér leiða fyrir okkur sem bú-
um í Kópavogi og vorum samferða-
menn hans. Fyrir þetta allt vil ég
þakka Hilmari og veit að góður guð
mun geyma minningu um þennan
góða dreng.
Fyrir hönd Sjálfstæðisflokksins
í Kópavogi votta ég Rannveigu og
fjölskyldu samúð á þessari sorgar-
stundu vegna fráfalls Himars
Kristjáns Björgvinssonar.
Bragi Michaelsson, formaður
fulltrúaráðs sjálfstæðisfélag-
anna í Kópavogi.
Sæll frændi. Þetta voru ávallt
hans ávarpsorð þegar við hittumst
og vertu blessaður frændi, þegar
við kvöddumst. Nú á það við að ég
segi vertu sæll og blessaður
frændi. Mér datt þetta fyrst í hug
þegar ég frétti af andláti Hilmars
Björgvinssonar. Fréttir sem þess-
ar detta sem af himni ofan, enginn
átti von á að hann vaknaði ekki
eins og venjulega, en svona er lífið.
Það er mér ljúft að minnast
þessa góða frænda og vinar í
gegnum lífið, að kynnast Hilmari
og hans staðföstu hugsun til mál-
efna sem og stjórnunarstíls á
fundum, þar var hann eftirsóttur
sem fundarstjóri, að ég tali nú
ekki um söguhæfileika hans, ætt-
fræði og léttleika, sem ávallt dró
menn að honum og var þá hlegið
mikið því Hilmar var snillingur á
því sviði sem og mörgum fleirum.
Það er vissulega mikil eftirsjá að
svona karekter og fróðleikshafsjó
sem Hilmar hafði yfir að ráða.
Óréttlæti átti ekki upp á pallborð-
ið hjá honum.
Ég þakka þér frændi fyrir þá
samferð sem við áttum og var allt-
af ljúf og skemmtileg. Tómarúmið
hlýtur að vera mikið hjá eftirlif-
andi eiginkonu og nánustu ætt-
ingjum og sendi ég þeim innileg-
ustu samúðarkveðjur. Blessaður
frændi og ljúfa ferð.
Hafsteinn Reykjalín
Jóhannesson.
Starfsfólk og stjórn Innheimtu-
stofnunar sveitarfélaga þakkar
Hilmari K. Björgvinssyni fyrir öll
þau ár sem við fengum notið sam-
vista við hann í starfi og leik.
Hilmar hóf störf hjá Inn-
heimtustofnun sveitarfélaga á
árinu 1998 og gegndi stöðu for-
stjóra til 1. ágúst 2009 eða í 11 ár.
Árin þar á undan var hann deild-
arstjóri hjá Tryggingastofnun.
Áhugi Hilmars og kunnátta í
ættfræði var einkennandi fyrir
hann. Hann var óþrjótandi að
segja starfsfólki frá ættum og
uppruna gesta og gangandi. Væru
menn ættaðir úr Skagafirði var
það álitinn mannkostur hinn besti,
að hans mati. Einnig hafði hann
mikinn áhuga á fólki og málefnum,
hverju nafni sem nefnist, og skoð-
anir á því flestu. Hann var mikill
sjálfstæðismaður og, eins og hann
sagði sjálfur, af gamla skólanum. Í
hans huga merkti það að bera hag
þeirra sem minna máttu sín fyrir
brjósti og tryggja afkomu þeirra.
Að leiðarlokum þökkum við fyr-
ir öll árin, allt það góða og jafn-
framt skemmtilega, sem við feng-
um að njóta með Hilmari.
Rannveigu, sonum, tengdadætr-
um og barnabörnum, sem hann
var afar stoltur af, sendum við
okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
F.h. starfsfólks og stjórnar
Innheimtustofnunar sveitarfé-
laga,
Jón Ingvar Pálsson forstjóri.
„Ég er langhlaupari á síðustu
metrunum“ átti Hilmar Björg-
vinsson til að segja við starfsmenn
Héraðsskjalasafns Kópavogs síð-
ustu árin á sinn raunsæislega hátt,
áhyggjulaust með bros á vör. Illu
heilli urðu þeir metrar vonum
færri.
Hilmar var snjall í samskiptum
við fólk, jafnt skoðanabræður sem
aðra. Alltaf var frásögn á taktein-
um sem hæfði umræðuefninu og
þeim sem voru viðstaddir. Hann
var minnugur, skýr í hugsun og
hafði mikla skipulagsgáfu. Allt var
þetta mótað og skerpt af áralangri
reynslu af félagsmálum, lögfræði-
störfum og embættisfærslu. Hilm-
ar hafði yfirleitt þann háttinn á að
hann skildist við viðmælendur
sína með gagnkvæmt bros á vör
og jafnvel skellihlæjandi.
Hilmar nefndi stundum, kank-
vís á svip, uppruna sinn í Skaga-
firðinum og á Jótlandi og taldi það
hina ágætustu blöndu. Hilmar
hafði sterka réttlætiskennd, var
drengskapar- og alvörumaður en
kímni og glettni var sjaldan langt
undan, það var ríkur þáttur í fari
hans sem kom vel heim við þennan
uppruna. Forfeður Hilmars í Dan-
mörku munu hafa borið nafnið
Rostgaard, frændur Frederiks
Rostgaards leyndarskjalavarðar
Danakonungs sem um tíma var yf-
irmaður Árna Magnússonar.
Hilmar hafði skýr lífsviðhorf,
var þjóðlega sinnaður íhaldsmaður
og tók virkan þátt í stjórnmálum.
Hann var stjórnarformaður Hér-
aðsskjalasafns Kópavogs frá
stofnun þess árið 2000 þar til um
mitt ár 2010. Fundir stjórnarinnar
undir hans formennsku, þar sem
komu saman í byrjun, auk Hilm-
ars, þeir Hjörtur Pálsson og Gylfi
Gröndal sem Bjarni Ólafsson
leysti af hólmi, voru skemmtilegar
samkomur. Málin voru kláruð
hratt og örugglega sem var mikið
áhersluatriði Hilmars, hann vildi
ekki láta neitt hanga yfir sér. Á
fundunum var vel gætt að form-
festu en um leið var ýmsu léttara
hjali leyft að hefja sig til flugs.
Hilmar nefndi eitt sinn að í Skaga-
firðinum væri þetta kallað laust
taumhald.
Ekki rauf Hilmar tengslin við
Héraðsskjalasafnið þegar hann
hætti stjórnarstörfum. Hann
heimsótti skjalasafnið reglulega,
síðast daginn fyrir andlát sitt. Sem
þaulreyndur embættismaður, lög-
fróður stuðningsmaður borgara-
legra réttinda og menningarlegur
áhugamaður um sögu hafði hann
skilning á starfsemi skjalasafnsins
og bar hag þess fyrir brjósti.
Starfsmenn Héraðsskjalasafns
Kópavogs minnast Hilmars með
hlýju og kveðja með honum góðan
vin og stuðningsmann.
Hrafn Sveinbjarnarson, hér-
aðsskjalavörður Kópavogs.
Elsku afi minn, þú varst svo fróð-
ur og það var svo skemmtilegt að
tala við þig, ég mun sakna þeirra
stunda sem við áttum saman og ég
mun geyma allar góðu minningarn-
ar. Við áttum báðir sameiginlegt
áhugamál, að lesa mikið, og það var
svo gaman að þegar ég fékk áhuga
á einverju efni þá vissir þú svo
margt um það og fórst jafnvel og
keyptir bækur handa mér til að lesa
og fræðast meira. Það var alltaf
gaman að fá þessar sendingar frá
þér og einnig öll tímaritin sem þú
sendir mánaðarlega. Það þurfti
ekki afmæli til þess að þú vildir gefa
og stinga einhverju að okkur krökk-
unum.
Aldrei bannaðir þú okkur að
leika inni á skrifstofunni þinni,
prófa alla spennandi hlutina og dót-
ið sem var þar inni. Ófáar myndir
og teikningar urðu til við skrifborð-
ið þitt og stækkunargler, hattar og
stafir notaðir í skemmtilega leiki,
eða í allt nema eltingaleiki því afi
var alltaf hræddur um okkur, að við
meiddumst og taldi margt þess
vegna hættulegt.
Afi átti skemmtilegan gamlan
kött sem hét Tarzan sem dó í fyrra,
fáir þorðu að halda á honum, blind-
ur á öðru auganu, skapstór, blíður
inn við beinið og var undir vernd-
arvæng afa og gekk um eins og
kóngur í ríki sínu heima hjá honum
og ömmu og svaf uppi í sparisófa.
Afi talaði oft um Skagafjörðinn
og var stoltur af að vera ættaður
þaðan, það var líka gaman að geta
heimsótt ömmu og afa þangað að
Hvammi og alltaf tekið vel á móti
okkur. Ég vildi að ég hefði erft smá
af þinni frásagnargleði því þú undir
þér vel við að segja sögur og spjalla
við fólk og þá var alveg sama hver
það var því þú hafðir gaman af því
að tala við alla. Ég vona að þú sért á
þínum draumastað, þar sem nóg er
af bókum, fólki til að tala við og út-
sýni yfir fallegu eyjarnar í Skaga-
firðinum. Elsku afi, ég mun sakna
þín innilega.
Kveðja til afa:
Horfði ég yfir Hegranes,
móabörð og álfahallir.
Horfnir bræður, vindur blés,
lögmannsins draumahallir.
Horfnar minningar, í glæður les,
rís ég upp í himnahallir.
(S.D.B.)
Kveðja,
Stefán Dan Björnsson.