Morgunblaðið - 16.03.2013, Side 45

MINNINGAR 45
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 16. MARS 2013
✝ Jóhanna Guð-rún Sigurð-
ardóttir fæddist í
Jaðarkoti í Flóa 3.
maí 1926. Hún lést
á Landspítalanum
við Hringbraut 3.
mars síðastliðinn.
Jóhanna var næst-
yngst af fimm
systkinum en auk
þess átti Jóhanna
uppeldissystur,
Margréti Sigurgeirsdóttur.
Foreldrar Jóhönnu voru Hall-
dóra Halldórsdóttir bóndi,
fædd í Nesi í Selvogi en ólst
upp frá eins árs aldri í Sauð-
holti í Holtum, og maður henn-
ar, Sigurður Guðmundsson frá
Saurbæ í Vill-
ingaholtshreppi.
Systkini Jóhönnu
voru: tvíburarnir
Halldór, f. 1920, d.
1944, hann fórst
með togaranum
Max Pemberton,
og Guðmunda
Oddbjörg, f. 1920,
d. 2008, Kristinn,
f. 1923, Sigríður
Friðsemd, f. 1929,
og uppeldissystirin Margrét, f.
1936.
Útför Jóhönnu fer fram frá
Selfosskirkju í dag, 16. mars
2013, og hefst athöfnin kl. 11,
jarðsett verður í Villingaholts-
kirkjugarði í Flóa.
Lífsbaráttan var hörð í sveit-
inni, Jóhanna eða Jóa eins og
hún var alltaf kölluð var aðeins
10 ára gömul þegar pabbi henn-
ar dó og þá börðust þau áfram af
miklu harðfylgi systkinin í Jað-
arkoti og amma. Jóa sagði mér
að það væri skjalfest að leysa
hefði átt upp heimilið en þeim
tókst að halda búinu og byggðu
nýtt hús í Jaðarkoti. Annað reið-
arslag dundi á fjölskyldunni í
Jaðarkoti þegar togarinn Max
Pemberton fórst, Halldór bróðir
Jóu var þar háseti og fyrirvinna
heimilisins. Amma syrgdi hann
alla tíð.
Jóa var hreinskiptin en þó
orðvör, hjartahlý og börnin
hændust að henni. Lundin var
létt og hún kunni dægurlaga-
textana, því mikið var hlustað á
útvarp á Mýrum. Við sáum Jóu
taka danssporin og syngja af
innlifun með. Það er gaman að
hlusta á yngri kynslóðina tala
um Jóu frænku, þar var ekkert
kynslóðabil. Þegar við komum til
Jóu stoppaði tíminn, það var allt
eitthvað tímalaust sem segir
manni að gott var að koma að
Mýrum. Jóa talaði ekki mikið
um sjálfa sig en ef hún var spurð
um gamla tímann stóð ekki á
svörum. Jóa fór ekki á marga
mannfagnaði, hvorki hjá fjöl-
skyldunni né í sveitinni, það var
hennar að taka á móti fólki en
það vita allir sem komu að Mýr-
um að þeim var ekki í kot vísað.
Vegna gæsku Jóu átti hún
marga vini og margir þessara
vina reyndust henni vel síðustu
árin eftir að hún var orðin eini
ábúandinn á Mýrum. Ég get
ekki annað en minnst á Laufeyju
í Egilsstaðakoti í Flóa en hún
hringdi í Jóu nánast á hverjum
degi og var með henni í bíltúr
daginn fyrir andlát Jóu. Guð-
björg í Vorsabæjarhjáleigu í
Flóa fylgdist með Jóu og þær
voru miklar vinkonur. Jóa vildi
miklu frekar biðja Guðbjörgu að
skutla sér en okkur systkina-
börnin þó svo að alltaf væri verið
að bjóða henni það. Hilmar í
Hamarshjáleigu var líka betri en
enginn. Hann droppaði inn bara
til að athuga hvort ekki væri allt
í lagi hjá vinkonu sinni henni
Jóu.
Við systkinabörnin kynntumst
Jóu mismikið en þau sem voru í
mörg sumur á Mýrum tengdust
henni sterkum böndum eins og
um hennar börn væri að ræða,
vil ég þar nefna Adda frænda,
Sigþór bróður og Dóru frænku.
Við hin droppuðum inn.
Jóa brosti með öllu andlitinu,
hún hafði mikið gaman af að fá
fólkið sitt til sín, hvort sem það
voru ættingjar eða vinir, og allra
skemmtilegast var þegar smá-
fólkið mætti í sveitina.
Jóa skammaðist aldrei, hún
bara í mesta lagi brosti út í ann-
að ef við gerðum eða sögðum
eitthvað sem henni líkaði ekki.
Hún var mjög pólitísk og fylgd-
ist manna best með fréttum og
stöðu þjóðmála. Jóa sagði áður
en allt fór á versta veg í þjóð-
félaginu að það væri mesta böl
sem komið hefði fyrir þjóðina að
bankarnir hefðu verið seldir, við
ættum eftir að sjá það. Jóa var
mikill jafnréttissinni fyrir alla
aðra en sig sjálfa. Jóa var treg
að leita sér lækninga, „þetta
lagast“ var viðkvæðið. Hún hafði
orð á því að þegar hennar tími
kæmi vildi hún fara eins og hann
Gústi og það gerði hún svo sann-
arlega.
Meira: mbl.is/minningar.
Elín Ágústsdóttir og
Hrafn Ingimundarson.
Elskuleg frænka mín og vin-
ur, Jóhanna Guðrún Sigurðar-
dóttir, hefur kvatt þennan heim
á áttugasta og sjöunda aldursári,
eftir stutta baráttu. Jóa eins og
hún var ævinlega kölluð var lít-
illát og hlý manneskja sem mátti
ekkert aumt sjá. Hún kvartaði
aldrei og gekk í öll störf af mikl-
um dugnaði. Jóa var mjög barn-
góð, hún elskaði dýrin og náttúr-
una og var einn besti vinur sem
ég hef eignast um ævina.
Aðeins fimm ára gamall kom
ég fyrst að Mýrum og síðan þá
hefur Jóa umvafið mig með
væntumþykju og kærleika og
verið mér sem önnur móðir.
Systkinin Jóa og Kiddi héldu
heimili með móður sinni þar til
hún lést tæplega aldargömul ár-
ið 1988, eftir það bjuggu systk-
inin tvö á Mýrum þar til rétt fyr-
ir jólin 2007 þegar Kiddi veiktist
alvarlega og dvelst hann nú á
hjúkrunarheimilinu Ljósheimum
á Selfossi. Undanfarin fimm ár
hefur Jóa verið ein á Mýrum og
oft á tíðum mikill gestagangur.
Með undraverðum hætti og á
mettíma galdraði hún fram hlað-
borð af tertum og öðru góðgæti.
Tvær vikur eru síðan við hjón-
in ásamt tengdamóður minni og
nafna mínum heimsóttum Jóu.
Hún var hress að vanda, hallaði
undir flatt og með feimnislega
brosinu sínu og blik í augum
heilsaði hún okkur með sömu
orðum og ævinlega, „elskurnar
mínar“. Með þessum örfáu orð-
um vil ég þakka Jóu minni sam-
fylgdina og allar gleðistundirnar
sem hún hefur veitt mér og fjöl-
skyldu minni í gegnum árin.
Hennar verður sárt saknað. Ég
kveð elsku frænku mína með
bæn sem mér þykir vænt um.
Vertu, Guð faðir, faðir minn,
í frelsarans Jesú nafni,
hönd þín leiði mig út og inn,
svo allri synd ég hafni.
(Hallgrímur Pétursson)
Guð blessi minningu Jóhönnu
Guðrúnar Sigurðardóttur.
Aðalsteinn R. Aðalsteinsson.
Þegar ég var níu ára gamall
fékk ég að vera á Mýrum yfir
verslunarmannahelgi. Ég hafði
oft farið með foreldrum mínum í
sveitina og fannst spennandi að
prófa að vera þar í nokkra daga
og hjálpa til við bústörfin. Á
mánudeginum komu mamma og
pabbi að sækja mig en ég neitaði
að fara og úr varð að ég fékk að
vera áfram þar til skólinn hófst í
september. Hugulsemin og
æðruleysið sem Jóa frænka
sýndi mér gerði það að verkum
að níu ára dreng úr Kópavog-
inum langaði frekar að vera í
sveitinni hjá systkinum ömmu
sinnar en að leika við félaga sína
í bænum. Næstu þrjú sumur
fékk ég að vera í sveit á Mýrum
og fannst mér ég vera rosalega
heppinn. Ég hafði víst á því orð
við foreldra mína að ég skildi
ekki að Jóa væri ekki flutt í bæ-
inn til að opna veitingastað, mat-
urinn hennar Jóu var bara svo
rosalega góður.
Jóa gerði allt sem í hennar
valdi stóð til að öllum liði vel,
gott dæmi um það var þegar
lamb sem hafði fæðst eitthvað
slappt var farið að komast úr
kassanum sínum og farið að
spássera um og þar af leiðandi
pissa út um öll gólf. Jóa skellti
sér bara í inniskóna og gekk á
eftir því með tuskuna, aldrei
kom upp í huga hennar að láta
lambið út í kuldann. Jóa var
mjög nægjusöm og fannst hana
aldrei vanhaga um neitt, hún
hefði mátt leyfa sjálfri sér meira.
Fyrir ungan mann af 2007-kyn-
slóðinni er hægt að draga ómet-
anlegan lærdóm af henni.
Ég kveð Jóu frænku mína
með margar góðar minningar í
farteskinu og þakklæti fyrir að
hafa fengið að kynnast þessari
frábæru manneskju.
Kári Logason.
Þegar við komum saman til að
minnast Jóhönnu Guðrúnar Sig-
urðardóttur er okkur efst í huga
kona sem með fórnfýsi og mikilli
elju vann að búi foreldra sinna
og síðar með bróður sínum,
Kristni, á Mýrum í Flóahreppi.
Þessi netta og fíngerða kona bjó
yfir mikilli orku og hugrekki
sem best lýsir sér í því að hún
bjó ein eftir að bróðir hennar
veiktist fyrir sex árum. Mýrar
eru kostamikil og stór jörð og
höfðu hestamenn haft þar haga-
göngu fyrir hesta sína og hafði
hún eftirlit með því. Það var
aldrei í kot vísað hjá Jóu, gest-
risni var henni í blóð borin og
kökuhlaðborðin fræg og eru mér
efst í huga afar ánægjulegar
heimsóknir til hennar. Jóa var
móðursystir tengdasonar míns,
Aðalsteins Aðalsteinssonar, sem
bar mikla umhyggju fyrir henni
og þeim systkinum en hann var í
sveit á sumrin sem barn og ung-
lingur. Þau hjón, Aðalsteinn og
Bergrós dóttir mín, hafa alla tíð
haft náið samband við Jóu eftir
að hún varð ein, nánast á hverj-
um degi. Nú er komið að leið-
arlokum og þakka ég Jóu fyrir
vegferð hennar og votta að-
standendum og ástvinum öllum
mína dýpstu samúð.
Veri hún að eilífu Guði falin.
Aðalheiður Bergsteinsdóttir.
Hún Jóhanna Guðrún eða Jóa
eins og hún var alltaf kölluð hef-
ur kvatt okkur hinsta sinni og
haldið yfir móðuna miklu þaðan
sem enginn á afturkvæmt. Eftir
stöndum við vinir og vandamenn
og yljum okkur við eld góðra
minninga um mikla kjarnakonu
sem stýrði í um 60 ár myndarbúi
á Mýrum í Villingaholtshreppi
(nú Flóahreppi) ásamt bróður
sínum Kristni og fyrr á árum
móður þeirra Halldóru Halldórs-
dóttur.
Það var fyrir 60 árum þegar
þau voru nýflutt frá Jaðarkoti í
sömu sveit að 10 ára snáði af
Vesturgötunni í Reyjavík réðst í
vist til þeirra sem snúninga-
strákur eins og það var kallað á
þeim árum. Undirritaður var
ekki með öllu ókunnugur sveita-
störfum en það sem hann kunni
ekki áður lærðist fljótt undir
öruggri handleiðslu þeirra systk-
ina og ekki skemmdi rólyndi og
hjartagæska Dóru móður þeirra
fyrir.
Jóa giftist aldrei þótt ekki hafi
skort vonbiðlana hér á árum áð-
ur en kaus heldur að helga líf
sitt Mýrajörðinni og Kristni
bróður sínum. Voru þau svo
samrýnd að unun var að fylgjast
með. Hún var ein af þessum
bændakonum sem í minningunni
virtist aldrei sofa né borða.
Furðulegt en satt. Alltaf síðust í
rúmið og alltaf fyrst á fætur.
Morgunmatur áður en farið var í
fjósið, enn stærri morgunmatur
eftir að komið var úr fjósinu,
tvær heitar máltíðir á dag, eft-
irmiðdagskaffi og kvöldkaffi.
Samt vann hún á fullu við hlið
bróður síns að heyverkun hvort
sem það var heima á túni eða á
engjum. Við þetta bættist að
sjálfsögðu umönnun snúninga-
stráka, þvottar og hreingerning-
ar. Var einhver að tala um mis-
rétti kynjanna í dag?
Hún Jóa var alvöru alþýðu-
hetja, fulltrúi þúsunda kvenna
um allt land sem unnu sín störf
af trúmennsku og alúð. Alltaf
hafði hún tíma fyrir snáðann úr
Vesturbænum og mikið öfundaði
hann hana í fjósinu þegar hann
fékk úthlutaðar 4-5 kýr, mjög
lausmjólkandi og var yfirleitt
síðastur en Jóa fyrst með sínar
10. Svona var lífið í sveitinni í þá
daga. Hey flutt á hestum heim af
engjum og kaffi flutt á engjarnar
í flöskum sem voru vafðar inn í
ullarsokka. Mér fannst það mikil
forréttindi að fá að kynnast
þessum gömlu verkum áður en
þau liðu undir lok og ný tóku við.
Eins og áður sagði stofnaði
Jóa aldrei sína fjölskyldu en
börnin og unglingarnir sem hún
ól upp á Mýrum öll þessi ár eru
án efa komin á annað hundrað
og mörg þeirra voru hjá þeim
allt árið. Ég held að mörg móð-
irin gæti verið stolt af þeim
störfum sem hún sinnti í þágu
þessara unglinga.
Eftir að hafa verið hjá þeim í
fjögur sumur skildi leiðir en þó
ekki alveg þar sem mörg voru
þau jóla- og páskafríin sem hald-
ið var austur að Mýrum og urðu
þar jafnan miklir fagnaðarfund-
ir. Taugin á milli okkar slitnaði
aldrei og það er með miklum
söknuði sem við Sigrún og okkar
fjölskylda kveðjum Jóu í dag og
biðjum Guð að blessa Kidda
bróður hennar og ættingja
þeirra nær og fjær.
Veltu burtu vetrarþunga
vorið, vorið mitt!
Leiddu mig nú eins og unga
inní draumaland þitt!
Minninganna töfra-tunga
talar málið sitt,
þegar mjúku, kyrru kveldin
kinda’ á hafi sólar-eldinn.
(Ólöf Sigurðardóttir frá Hlöðum)
Einar Gunnar Bollason.
Jóhanna Guðrún
Sigurðardóttir
✝
Innilegar þakkir til allra þeirra sem sýndu
samúð og hlýhug vegna andláts
SMÁRA RAGNARSSONAR
múrarameistara,
Breiðuvík 13,
Reykjavík.
Sérstakar þakkir sendum við starfsfólki krabbameinsdeildar 11E
og heimahlynningar LSH fyrir alúð og umhyggju.
Ívar Örn Smárason,
Stefanía Smáradóttir,
Ragnar Smárason,
Ragnar H. Þorsteinsson, K. Hrefna Kristjánsdóttir,
Guðlaug Ragnarsdóttir, Birgir Bjarnason,
Kristján Hj. Ragnarsson, Kristjana U. Gunnarsdóttir,
Sigríður Ragnarsdóttir, Trausti Gylfason.
✝
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug við andlát og útför okkar elskulegu
móður, tengdamóður, ömmu og langömmu,
VIGDÍSAR FINNBOGADÓTTUR,
Litlu-Eyri,
Bíldudal.
Hannes Bjarnason, Birna Jónsdóttir,
Helga Bjarnadóttir, Úlfar B. Thoroddsen,
Sigríður Bjarnadóttir, Guðmundur Sævar Guðjónsson,
Finnbjörn Bjarnason,
Theodór Agnar Bjarnason, Ágústa Í. Sigurðardóttir,
Svanhvít Bjarnadóttir, Ólafur Arnar Kristjánsson,
Jón Sigurður Bjarnason, Heba Harðardóttir,
Arndís Bjarnadóttir, Skarphéðinn Guðmundsson,
Jóhanna Bjarnadóttir, Lúðvík Guðjónsson,
Hreinn Bjarnason, Guðný Sigurðardóttir,
Erna Bjarnadóttir,
Gísli Ragnar Bjarnason,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
vinarhug við andlát og útför elskulegrar
móður okkar, tengdamóður, ömmu og
langömmu,
SIGRÍÐAR GUÐMUNDSDÓTTUR,
dvalarheimilinu Grund,
síðast til heimilis að Árskógum 8,
Reykjavík.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki á deild A-3, dvalarheimil-
inu Grund, fyrir einstaka þjónustu og velvild í hennar garð.
Sigrún I. Benediktsdóttir,
Guðmundur Örn Ragnarsson, Ólína Erlendsdóttir,
Rúnar Benediktsson, Hrefna Sigurðardóttir,
Margrét Ragnarsdóttir, Albert Sævar Guðmundsson,
Þorvaldur Benediktsson, Rósa Ólafsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Innilegar þakkir færum við öllum þeim er
sýndu okkur samúð og hlýhug við andlát
og útför okkar ástkæru
KARENAR RAGNARSDÓTTUR
frá Ísafirði.
Páll Sigurðsson,
Ragnar Ágúst Kristinsson, Sigríður Þóra Hallsdóttir,
Helga Kristinsdóttir, Sigvaldi K. Jónsson,
Haraldur Kristinsson, Sveinfríður Unnur Halldórsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Innilegar þakkir til allra sem veittu okkur
stuðning, hlýhug og samúð í veikindum og
við andlát
JÓNASAR HVANNBERGS
læknis.
Annika Wiel Hvannberg,
Jónas Hvannberg, Þorbjörg Guðmundsdóttir,
Bjarki Hvannberg, Guðrún Eva Níelsdóttir.
✝
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð, hlýju
og vináttu vegna andláts og útfarar elsku
eiginmanns míns, föður, tengdaföður, afa
og langafa,
HJARTAR GUÐMUNDSSONAR
frá Djúpavogi.
Hugheilar þakkir færum við starfsfólki
Roðasala og hjúkrunarheimilisins Markar, fyrir einstaka
umönnun, alúð og kærleika. Fagmennska og góðvild einkennir
allt ykkar starf.
Guðný Erna Sigurjónsdóttir,
Ragnheiður S. Hjartardóttir, Þorgeir Helgason,
Sigurjón Hjartarson, Kristín Sigurðardóttir,
Guðbjörg Lilja Hjartardóttir, Þórður Þórkelsson,
Bylgja Hjartardóttir, Hans J. Gunnarsson,
Kristín Hjartardóttir, Sigbjörn Þór Óskarsson,
Guðmundur Hjartarson, Júlíana Hansdóttir Aspelund,
Bjarni Þór Hjartarson, Aðalheiður Una Narfadóttir,
Hjörtur Arnar Hjartarson, Lenka Zimmermannová,
barnabörn og barnabarnabörn.